تو واقعی تر از آن هستی که تقدیس شوی؛ ولی تو را به عنوان مسیح خودم برگزیدم، 
تا روزی به نام تو،
و فقط به‌خاطر تو، گناه کنم، تا به بهانهٔ تو، سقوط کنم و لذت ببرم از عمقِ این سقوط.

تو را خدای خودم خواندم، 
تا به نام تو از مرزهای انسانیت عبور کنم، 
تا بدانم که این عبور، این گناه، این تاریکی، 
ارزشش را دارد، این سقوط، انتخاب خودم است.

اگر این عشق گناه است، 
بگذار گناهکارترین بنده تو باشم. 
اگر این پرستش کفر است، 
بگذار همچو کافرترینِ کافران در پیشگاه تو سجده کنم. 
فقط بگذار همیشه همین‌جا بمانم، 
در سایهٔ تو، 
در تاریکیِ تو، 
در آغوشِ همان قدیسی که هیچ‌وقت پاک نشد.