My last made me feel like I would never try again.

𝖠 𝗩𝗶𝗹𝗹𝗮𝗶𝗻? 𝖬𝖺𝗒𝖻𝖾.

او بود که گفت در تمام ادیت‌های این تم، کلمه‌ی Villain بولد باشد.
من هم گفتم باشد؛ مخالفتی نداشتم.
اما بعد، ناخواسته به آن فکر کردم:
آیا واقعاً کلمه‌ی مناسبی برای من است؟
من هرگز راویِ خوبی نبودم.
هیچ‌وقت داستان‌ها از زاویه‌ی من روایت نشدند؛ نه از سرِ ناتوانی، بلکه چون میلی به گفتنِ آنچه بر من گذشته ندارم.
با این حال، مردم به شکل عجیبی شیفته‌ی روایت‌اند؛
و شیفته‌تر از آن، به بازگویی داستان‌ها به شکلی که خودشان را قربانیِ بی‌گناهِ ماجرا نشان دهند.
و هر داستانی، به یک ویلن نیاز دارد.
و من، ساده‌ترین انتخاب بودم.
پس می‌شود گفت در تمام داستان‌هایی که روایت می‌شوند، من ویلنِ خاموشی هستم که روایت را به دیگران واگذار کرده.
𝖠 𝗩𝗶𝗹𝗹𝗮𝗶𝗻? 𝖬𝖺𝗒𝖻𝖾.

پس اگر روزی داستانی شنیدی که در آن من ویلنم، باورش کن.
نه به این دلیل که حقیقت دارد، بلکه چون حقیقت اهمیتی ندارد.
هر کسی حق دارد قصه‌ی خودش را زیبا کند، و من…
به آدم‌هایی که قصه‌ها را باور می‌کنند،
هیچ علاقه‌ای ندارم.

یا وقتی بعد یه روز طولانی ازمون پرسید دور از ما خوش میگذره؟ مثل اوحدی بهش بگیم سوی من شادی نیاید، تا نیایم سوی تو.

یا وقتی ازمون پرسید چندتا دوسم داری مثل ساسانی بهش بگیم منتی نیست تو را قد خدا میخواهم، تو مرا دوست فقط یک سر سوزن داری؟

یا وقتی اسممون و صدا کرد بهش بگیم جانم، بعد یه مکثی کنیم مثل اسفندیاری بهش بگیم تو را جانم صدا کردم ولیکن برتر از جانی، مگر جان بی تو می ماند در این تندیس انسانی؟

یا وقتی خوشگل کرده بود بریم بیرون مثل تبریزی بهش بگیم دل رُبایانه دگر بر سرِ ناز آمده‌ای، از دلِ ما چه به جا مانده که باز آمده‌ای؟

یا وقتی رفته بود خرید، از اونجا که دراماکویینیم مثل انصاری بهش بگیم هستی ‌ام رفت و دلم سوخت و خون شد جگرم، باخبر باش که بعد از تو چه آمد به سرم

یا وقتی داشتیم حرف میزدیم برامون خندید مثل خلفیان بهش بگیم میکنی آخر مرا درگیر بیماریِ قند، جانِ هرکس دوست داری اینقدر شیرین نخند.