اون کیریایی هم که فاز گرفتن بیان سرشو بگیرن

عزیز آسیب‌ دیده‌ی من... رها کردنت مانند کندن تکه‌ای از وجود خودم بود، اینکه باید تو را رها کنم و دردهایت را نادیده بگیرم، استخوان‌هایم را خرد می‌کند؛ حتی با اینکه تو کسی بودی که مرا پس زدی.

تو مرا از خودت دور کردی، شاید چون در من حقیقت را دیدی، حقیقتی که خود سال‌هاست به آن آگاهم. تو مرا طرد کردی، چنان‌ که انسان از سایه‌اش می‌گریزد و من از تو به دل نگرفتم

می‌دانم که رنجت را نمی‌توانم از میان بردارم، همان‌طور که هیچ‌کس نمی‌تواند از پوچیِ روح من بگریزد. من باید بروم، بی‌آنکه بدانم زخم‌هایت بهبود می‌یابند یا نه.

شاید در نگاهت من نفرت‌انگیزترین انسان روی زمین بودم، اما این مانع نمی‌شود تا که من برایت آرزوی آرامش و روشنی نکنم.