من و ببخش که اینقدر خودخواهم و اینطوری اینجا نگهتمیدارم وقتی میدونم اینجا بودن نتیجه ای جز درد برات نداره. من و ببخش...اما نمیتونم بزارم بری.

وقتی کسی با چاقو وارد قطار میشود و گلوی یک دختر بی‌گناه را میبُرد، جامعه نمیتواند بگوید: «بیچاره، حال روانی خوبی نداشت». چون معنای واقعی این جمله این است که: «زندگی مقتول و خانواده‌ اش ارزشی کمتر از قاتل دارد».

بله، ممکن است قاتل بیمار باشد. اما بیماری روانی، به معنی اجبار به قتل نیست. میلیون‌ ها نفر در جهان با اسکیزوفرنی یا افسردگی زندگی میکنند و هیچ‌وقت به دیگران حمله نمیکنند. پس کسی که این کار را میکند، خودش انتخاب کرده است؛ و وقتی انتخاب کردی جان بگیری، انتخاب کردی که جانت دیگر ارزشی نداشته باشد.

عدالت یعنی توازن؛ یعنی اگر تو زندگی گرفتی، جامعه هم زندگی تو را بگیرد. این نه از روی انتقام، بلکه از روی وظیفه برای حفظ امنیت همه است.

کسانی که می‌گویند «شاید روزی درمان شود»، در واقع می‌گویند: «ما حاضریم خانواده قربانی را برای همیشه نابود کنیم، فقط چون شاید قاتل تغییر کند». این نه انسانیت است، نه عدالت.

یک قاتل پشت میله‌ های زندان یا در آسایشگاه روانی، هنوز نفس میکشد، غذا میخورد، میخندد، خواب راحت دارد. اما قربانی‌ اش دیگر هیچوقت حتی یک نفس ساده هم نمیکشد. این نابرابری است، این ظلم است.