یا وقتی ازمون پرسید واقعا از اورثینک هام خسته نمیشی؟ مثل شهریار بهش بگیم پروانه را شکایتی از جور شمع نیست عمری است در هوای تو میسوزم و خوشم

چندوقته کتابایی ک بشر نوشته خیلی داره بهم آسیب میزنه

یا وقتی داشت از روزش تعریف میکرد و بعد ازمون پرسید میشنوی؟ مثل شفیعی بگیم تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت من مست چنانم که شنفتن نتوانم

یا وقتی داشت با رفیقاش زیاد صمیمی میشد مثل امینی بهش بگیم مختص منی چشم بپوش از همگان چون در عشق کمی مستبد و سخت حسودم

ام...؟