یکیم نداریم صبحا مثل مولانا بهش بگیم صبح آمده برخیز که خورشید تویی

یا وقتی ازمون میپرسه تا کی دوسم داری مثل حافظ بهش بگیم مطمئن باش که مهرت نرود از دل من، مگر آن روز که در خاک شود منزل من

یا وقتی برامون عکس میفرسته مثل قاآنی بهش بگیم چه‌ خویشی ‌با قمر داری که پا تا فرق زیبایی؟

یا وقتی سرش شلوغ بود و شب اومد پیشمون پرسید دلت تنگ نشده بود برام؟ مثل بهمنی بهش بگیم در غیاب تو کسی شاد ندیده است مرا کسی از فکر تو آزاد ندیده است مرا

یا وقتی ازمون پرسید واقعا از اورثینک هام خسته نمیشی؟ مثل شهریار بهش بگیم پروانه را شکایتی از جور شمع نیست عمری است در هوای تو میسوزم و خوشم

چندوقته کتابایی ک بشر نوشته خیلی داره بهم آسیب میزنه

یا وقتی داشت از روزش تعریف میکرد و بعد ازمون پرسید میشنوی؟ مثل شفیعی بگیم تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت من مست چنانم که شنفتن نتوانم