بعضی آدم‌ ها مثل فصل بهار میان تو زندگیت
با صدای خنده‌ شون، با شور چشم‌ هاشون، با اون رویاهایی که مثل شکوفه از لب‌ هاشون میریزه
اما قرار نیست همیشه بمونن
قرار نیست تا آخر قصه همراهت باشن
چون کارشون این نیست

اون پسر کوچولو هم از همون‌ ها بود
با اون قلب پرهیاهو و رویاهای بزرگی که گاهی حتی خودش توشون گم می‌شد
یه وقت‌ هایی ازش می‌ترسیدم
از اون حجم از خواستن
از اون عطشِ خام و وحشی
ولی امروز...امروز وقتی صداش توی اتاق پیچید
یهو همه‌ چی آروم شد

دیدن این روز، شنیدن اولینش، مثل لمس یه رویای قدیمیه
من میدونم این فقط شروعشه
میدونم که هنوز خیلی جا برای درخشیدن داره
و با هر قدمی که جلو میره
یه گوشه‌ای از دنیا رو روشن‌تر میکنه

اون کوچولوی دیروز بالاخره داره اوج میگیره
داره بالاخره خودش رو میسازه
نه فقط با آهنگ، نه فقط با صدا
با زخم‌هاش، با گم‌گشتگی‌هاش، با حقیقتی که انکارش نکرد

من افتخار می‌کنم بهش
نه چون کنارم بوده
چون تونست از کنارم رد بشه و باز هم ادامه بده
چون اونقدر قوی بود که شکست بخوره
ولی نشکنه

و باور دارم
که این تازه اول راهشه
هنوز کلی چیز هست که قراره لمسش کنه
کلی صحنه
کلی نور
کلی شبایی که اسمشو فریاد بزنن

این رو نوشتم برای پسر کوچولویی که بالاخره جرئت کرد صدای خودش رو پخش کنه
برای اون پروانه‌ی کوچولویی که بالاخره فهمید بال‌ هاشو چطور باز کنه

Could you ever accept me for who I am?