اینکه زیدی ندارم که صحنه های عاشقانه و شات کنم بفرستم براش بگم ما داره اذیتم میکنه

من به تو حسودی کنم؟ احمق؟ من درامد 12 ماهه تورو توی یسال در میارم
چی فکر کردی با خودت

بزرگسالی اینطوریه که وقت زیادی برای ناراحتی نداری
میخندی
میخندی
ولی یجا دیگه کم میاری
یجا تموم میشی
یجا با دیدن چندتا پیام از یه چنل فرو میریزی

زندگیم یه سیرک کامله

به معنی دقیق کلمه دارم برای بقا میجنگم

نمیدونم با چه عقلی وقتی موجودیم 90 تومنه
راجب معامله 30/40 میلیونی حرف میزنم

نیک بخواب توروخدا

جالبه هرسریم همینو میگم
و هرسریم انجامش میدم

-

-

Будь моей тайной, и я никогда тебя не отпущу.

من برای این همه نیک بودن زیادی خستم
نگهدارید میخوام پیاده شم

All of a sudden this world's yours and mine
All of a sudden water tastes like wine
Now every moment there are songs to sing

"سایمون به چشم های اینگرید پناه برده بود و اینگرید به چشمان سایمون."

میتونم صفحه گوشیو لیس بزنم..

ادمای زیادی تو زندگیم هستن که تحسینم میکنن
میگن قوی ام
میگن عجیبم
میگن با اون همه درد و سختی، هنوز سر پام
افتخار میکنن بهم، تعجب میکنن ازم
حتی بعضیا با حسادت نگام میکنن، چون فکر میکنن خیلی موفقو
چون فکر میکنن خیلی خوب از پسش براومدم
چون از بیرون، انگار چیزی کم ندارم

ولی...واقعا اینطوره؟
من واقعا یه بازمانده‌ام؟
واقعا دووم آوردم؟
اگه آره، چرا هیچ‌ چیز تو وجودم زنده نیست؟
چرا هرچی بیشتر میگذره، کمتر خودمو حس میکنم؟
چرا هر روز بیشتر شبیه یه پوسته‌ خالی و ترک خورده و بی‌روح میشم؟
یه جسم که راه میره، حرف میزنه، لبخند میزنه...ولی داخلش هیچی نیست
یه خستگی عمیق، یه خلا سنگین که هیچوقت پر نمیشه

من دووم آوردم؟
شاید
ولی به چه قیمتی؟
به قیمت نابود شدن درونم؟
به قیمت تبدیل شدن به یه سایه؟
اگه این اسمش دووم آوردنه، پس شاید ترجیح میدادم ببازم
حداقل یه جایی به ته خط میرسیدم
نه این سرگردونی، نه این مردگی مدام