داشتم به مرلین نگاه میکردم

بچه ها عجب جایی ساختیم

چه جو خفنی داره خدایی چقدر همه کنار هم خوب تایم میگذرونیم

عاشق اینم که حتی اگه اختلافی پیش بیاد نمیزاریم جو کلی و خراب کنه

اینکه این همه ادم با این همه طرز فکر مختلف اینطوری دورهم جمع شدن

الان خیلی شرمندم بچه ها

انگار مقابل همتون یه شکست خیلی بدیو تجربه کردم

انگار اصلی ترین قانون این خونه شکسته شده و تبر تو دستای خودمه

حدود دوساعته مثل مته داره مغزمو سوراخ میکنه

چجور ادمیم من؟

من به بقیه میگم بهم اعتماد کنید میگم براتون یه جای امن ساختم جایی که مثل دنیای واقعی وحشی و بی رحم نیست جایی که توش جاج نمیشید جایی که بخاطر چیزی که تقصیر شما نیست سرزنش نمیشید

ولی واقعا این کار و کردم؟ برای همه؟