تو..
عزیزترینم، تو برای من مثل نور ماه توی اعماق شبی، مثل آخرین جایی که آدم میتونه بهش پناه ببره، آدمی که گرم‌ترین آغوش رو داره و همیشه میشه بهش برگشت برای پناه گرفتن، مثل یه لیوان چای گرم توی طوفان.
داشتنت؟ خب داشتنت بزرگ‌ترین بُرد و بزرگ‌ترین باخت یه آدمه. بودنت کنارم باعث میشه بی‌نیازترین آدم دنیا باشم و همچنین نیازمندترین بهت. کسی که با یه جمله میتونه بسازتم و با یه کلمه خرابم کنه. کسی که پررو بازیام جلوش کم میاره. کسی که بودنش اذیت کنندست و نبودنش، مُخرب. کسی که در عین دوست داشتنش، میتونم شدیدا ازش متنفر باشم. کسی که زخمیم میکنه و بعد زخم‌هامو نوازش میکنه. کسی که دنیا رو بخاطرت به آتیش میکشه، و اگه بهش پشت کنی، خودتو.
تو.. خب تو برای من دنیایی از تضادهایی. فقط تویی که میتونی انقدر روی زندگیم موثر باشی، فقط تویی که میتونی حالمو بد کنی، و بعد جوری بخندونیم که یادم بره چرا میخواستم بُکشمت.
تو برای من یه جای امنی؛ خونه‌ای ساختی که موقع چیدن آجرهاش کنارت بودم، و به خیلیا اونجا پناه دادی؛ ولی نه، برای من تو خودت "خونه"ای. جایی که میشه همیشه بهش برگشت و اون نه‌تنها پسِ‌ت نمیزنه، بلکه هربار محکم‌تر بغلت میکنه و دست نوازش روی سرت میکشه. کسی که میتونی جای زخم‌هاتو بهش نشون بدی و اجازه بدی مرهمت باشه.
برای من، تو "تنها راهِ چاره"ای، وقتی که همه جای زندگیم به بن‌بست رسیده، هروقت خواستم بودی و هروقت اراده کردم بغلم کردی و نذاشتی نداشتنت رو احساس کنم، همیشه تو تیمِ من بودی، و از اون به بعد همه تو تیمِ من بودن. و هیچوقت نمیتونم به اندازه کافی متشکر، و به اندازه کافی ازت متنفر باشم بابت اینکه با بودنت زندگی‌مو قشنگ‌تر میکنی و با نبودنت همه‌چیز رو تلخ.
دوستت دارم نیکولای من، و با قطعیت میتونم بهت بگم "تا ابد و انقدر که هیچکس نمیتونه اندازه من دوستت داشته باشه".