دردی استخوان‌سوز در ژرفای وجودم ریشه دوانده؛ دردی که نه از تن، که از جایی عمیق‌تر برمی‌خیزد. هر تپش قلبم را در مشت می‌فشارد و اندیشه‌هایم را قطره‌قطره به زهر می‌آلاید. آن‌چنان بی‌رحم و سهمگین است که واژه‌ها در برابرش رنگ می‌بازند؛ گویی زبانم در دهانم به بند کشیده شده و سکوت، تنها روایتی‌ست که از من باقی مانده است.