صادق هدایت یه جا میگه:
به هرحال این اوضاعی است که میبینید و تفسیر لازم ندارد. ما هم میسوزیم و میسازیم. قسمتمان این بوده یا نبوده دیگر اهمیت ندارد ما سوختیم و تمام شدیم .

درد من این بود که نمی‌تونستم با هیچکسی دربارش حرف بزنم .

مشکلتون اینه که همیشه فکر میکنید ادما منتظرتون میمونن تا درست بشید و بگردید
ولی اینطوری نیست عزیز من بقیه مسخره شما نیستن و برای خودشون و زمانشون ارزش قائل میشن.

گفتیم چیزای قشنگ زمان میبره،اما زمان همه چیزای قشنگو برد.

متاسفانه باید بگم
عدالتی وجود نداشت
بار کج به منزل رسید
کارمایی در کار نبود
بی گناه پای دار‌رفت ، بالای دار هم رفت
آه مظلوم و یتیم دامن گیر نبود
زمین گرد نبود و در کوچه ما عروسی نشد

اگه نهنگ بودم امشب میرفتم به سمت ساحل .

اَبر
می‌بارد
بر
آینده‌ی ِ
دلگیر
ما .

من همیشه توی زندگیم اون بیسکوییت غرق شده‌‌ی توی چایی بودم :)

حالا خودمونیما این زندگی کی قرار یه بار عین آدم با ما رفتار بکنه ؟!

حالا من این همه تلاش کردم وصلم شدم
تهش که چی ؟!

هرچی میکشیم و سرمون میاد از اتفاقات و بلاهایی که نه توش دست داریم نه میتونیم تغییرش بدم :)

با جوانی از دست رفته چه کنیم ؟

در آخرین خطِ نامه نوشت:
«اما غمِ تو، مرا از ریشه غمگین کرد.»

بخشنده باشید تا قلب و روحتون در آرامش باشه ؟!
چرا باید ببخشم ! وقتی روح و روانم رو بگا دادن .
اتفاقا بخشنده نباشید درقبال آدمایی که روحتون رو سخت رنجوندن و اذیتتون کردن؛
یه سری هارو هیچ وقت نباید ببخشی تا فراموش نکنی چه کثافتی بودن.

همه جا پر شده که میگن : "مراقب اون ته مونده امید توی دلتون باشید "
بابا امید مُرد تموم شد رفت؛ من حتی یه لاشه امید هم توی دلم ندارم چیو مراقبش باشم .

شما یادتون نمیاد ولی ما یه زمانی اینترنت داشتیم .

حالا خودتون میدونید ولی آدم نباید اینقدر زود همه چیو فراموش بکنه .

فقط استادای که توی این شرایط میگن پروژتو آماده کردی برام بفرستی !
احمق من توی سوئد زندگی میکنم یا تو ؟!

برنده کسی بود که تو زمان کرونا مُرد.

به قول خسرو شکیبایی:
حالِ همه‌یِ ما خوب است اما تو باور مَکن.