نمیدونم درکم میکنید یا نه ولی من
اجتماعی‌ترین آدم‌گریز دنیام وقتی تو
جمعم، یه جوری اجتماعی و بگو بخندم که
انگار دارم لذت دنیا رو می‌برم، ولی در درونم
دارم لحظه‌شماری می‌کنم که برگردم خونه،
برم تو غار تنهاییم و ترجیحاً تا مدتها
ازش درنیام.

فکر کردن به اینکه بچه هامون عزیزای قلبشون رو از دست دادن و دیگه نمیتونن اون آدم رو ببوسن ؛ بغل کنن ؛ لمس کنن؛ توی چشماش نگاه کنن؛ دستاشو بگیرن ؛ به لبخندش خیره بشن ؛ باهاش حرف بزنن ...
داره منو دیونه می‌کنه بچه ها :)

یه جوری نباش که الکی بهت بگه شب بخیر؛ ولی بعدش بیدار بمونه.

بنظرم قشنگ ترین حرف به یه آدم
میتونه این باشه که
"من کنار تو خود واقعیمم"
آدم کنار هر کسی نمیتونه خودش
باشه.

:))

میبینی عزیزم؟
این غم میراثِ عشق ماست.

:)

میگن عشقی که به گریه رسیده هیچ وقت دروغ نبوده؛
خواستم بگم : من خیلی برات گریه کردم خیلی :)

ببخشید اگه این روزا
دوست خوبی نیستم
دارم تلاش می‌کنم زنده بمونم…

در آخرین خطِ نامه نوشت:
«اما غمِ تو، مرا از ریشه غمگین کرد.»

++

من آدم مغروری نیستم ولی اونقدر غرور
دارم که حتی اگه کشته مرده ی نفر باشم
اما بدونم حسی به من نداره یا دلش جای
دیگس، دیگه سمتش نمیرم.

عزیزم،
تلاش برای فراموشیِ کسی که روحِ تو را لمس کرده،
بیهوده‌ است.

بدن‌ قَوی‌ خواهم‌ ساخت‌ تا
ضعف‌ «قلبم» را پنهان‌ کنم.

:)

شایدم یه روزی دلتنگ موقعی بشی که من خیلی دوست داشتم.

به‌آدمی‌که‌عاشقتونه‌"رَحم‌"کنید:
اون‌ نمیفهمه‌ چه‌‌‌ بلایی‌ داره‌‌ سر‌ خودش‌ میاره..

این دلشوره عجیب و غریبی که من هر روز دارم داره دهن منو سرویس می‌کنه
نمی‌دونم از چیه
نمی‌دونم از کجاست
نمی‌دونم برای چیه
فقط می‌دونم تو دلم جنگه! جنگ.

از تو فقط یه خجالت موند جلوی کسایی که پزتو دادم
و تعریفتو کردم.