اونجا که نجیب محفوظ میگه:
چون بیش از حد صبوری،
گمان کردند که هیچ چیز را احساس نمی‌کنی :)

نمی‌دونم چرا :)

‏یه دیالوگی تو یه فیلم بود که خیلی حرف حقی رو‌ می زد حال خودمه...، میگفت : زندگی من هیچ مشکلی نداره. من باید خوشحال باشم. ولی یه غمی وجود داره که نمیدونم از کجا میاد..

میخوای یه راز بهت بگم؟ اینکه تو هر روز با پیام دادن به من، داری منو نجات میدی.

کل روز نادیده میگیرمت و کل شب بهت فکر میکنم.

اگر بودی ...

باشه مشکلی نیست، به جای اینکه تو رفتار درستو یاد بگیری؛ من میرم بی‌احساس بودن و اهمیت ندادنو یاد میگیرم.

وقتی خودش شبیه "تراکنش ناموفقه" و از ظاهر دیگران ایراد میگیره.

یه پیام به همه کسایی که از من فاصله گرفتن : همون جا بمونید ؛ ممنون :)

ای کاش :)

‏خودتون رو به هیچ رابطه‌ای تحمیل
نکنین، باور کنین اگه حالتون رو
نمیپرسه یا سراغتون رو نمیگیره واسش
مهم نیستین اگه جز اولویت‌هاشون
بودین تو شلوغ‌ترین روز کاریش هم
بهتون زنگ میزد، آدمی آخرین داراییش
غرورشه، این داراییتون رو حروم نکنین.

‌‏نگران نباش من و تو همو داریم.
[رو به آینه]

ضربه که اعتماد میزنه اعتیاد نمیزنه :)

یکی از ویژگی های آدم‌های تاکسیک
اینه که اوایل ارتباط بهتون کلی توجه
و‌ محبت می‌‌کنه و یهو بدون هیچ دلیلی
باهاتون کمرنگ و سرد می‌شه ولی
یادتون نره که انسان سالم ثبات
عاطفی و احساسی داره و تکلیفش
با خودش و شما مشخصه.

از این تنها تر نمی‌تونم بشم :)

از کسایی که برای خودشون و روابطشون حد و مرز قائلن و تو اضافه کردن آدمای جدید به زندگیشون خساست به خرج میدن خوشم میاد.
اینا متوجه شدن که
ادم کمتر=کیفیت بیشتر=زندگی بهتر.

تو بقیه رو از غم نجات می‌دی، ولی هیچکس نمی‌تونه تو رو نجات بده.

بخدا که زنده موندن خودش الان یه شاهکاره :)

‏چجوری ببخشمت؟ تو قلبمو به هر روشی بلد بودی شکستی که هیچ، بعدشم طوری رفتار کردی که انگار مشکل از منه.

وقتی برگشتن سمتتون؛
یادتون نره تو چه وضعیتی رهاتون کرده بودن.