می‌دانی، من به عنوان یک روسی می‌گویم این جمله که «این، نوستالژی گذشته نیست، بلکه برای آینده‌ای است که هرگز اتفاق نیفتاد»، تا حدی درست است. دوران شوروی جنبه‌های خوب خود را داشت؛ برخی از مردم (نه افراد ممتاز و دارای رانت، بلکه طبقه عامه تحصیل‌کرده) واقعاً شاد بودند. از دیدگاه یک آمریکایی، این شادی ممکن است صرفاً وهم و خیالی به نظر برسد که توسط سینمای شوروی ایجاد شده بود؛ جایی که مردم شاد و خوشحال به نظر می‌رسیدند (فیلم‌ها بازیگران و بازی‌های خوبی داشتند که حتی برای من، که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی متولد شده‌ام، واضح است) و این شادی بیشتر ناشی از وعده یک آینده درخشان بود. اما کیفیت غذا بالا بود، آموزش و مراقبت‌های پزشکی برای همه رایگان بود و کیفیت بسیار بالایی نیز داشت، و در دوره‌ای، مردمان شوروی به عنوان کتاب‌خوان‌ترین مردم جهان شناخته می‌شدند (که نشان‌دهنده علاقه عمیق آن‌ها به ادبیات بود).


بنابراین، نوستالژی برای دوران از دست رفته شوروی می‌تواند متفاوت باشد. برای برخی، این حسرتِ آینده‌ای است که هرگز رخ نداد. برای برخی دیگر، دوران پس از جنگ «آب‌شدن یخ‌ها» (دوران گرم‌شدن روابط) در زمان خروشچف است، یا دوران باثبات برژنف همراه با فیلم‌های کمدی خوب و محبوبش. و برای نسل‌های بعدی، این یک حسرت دردناک و تا حدی تلخ و شیرین برای جوانیِ سپری‌شده در دولتی در حال فروپاشی و تغییر است؛ جایی که دیگر رویاهای درخشانِ فضانورد شدن اهمیتی نداشت و آینده با ورود سرمایه‌داری، سرد و ناشناخته به نظر می‌رسید.

من در سال ۲۰۰۰ در ایالات متحده متولد شدم. والدینم در اواسط دهه ۹۰ کوبا را ترک کردند. در دوران رشد به من یاد داده شد که از کاسترو متنفر باشم، اما این را هم به خاطر بسپارم که همه‌چیز هم بد نبود. اکنون ۲۰ ساله هستم؛ به کوبا نگاه می‌کنم، به جزیره‌ام، به میهن غریبم، و بله، در آنجا بدبختی و فقر را می‌بینم، اما پیشرفت را هم می‌بینم؛ بی‌خانمانی در آنجا وجود ندارد، نرخ باسوادی یکی از بالاترین‌ها در جهان است، در زیست‌فناوری (بیوتکنولوژی) یک پیشروی جهانی است و واکسنی برای سرطان ریه تولید کرده است. همه این‌ها باید برای کشوری که ۶۰ سال توسط ایالات متحده منزوی شده بود غیرممکن می‌بود، اما آن‌ها انجامش دادند.

من نگران کوبا هستم؛ نگران احتمال ظهور یک «یلتسین» که کشور را به گرگ‌های سرمایه‌داری واگذار کند و هر آنچه را که ساخته شده نابود سازد؛ خدمات درمانی را از دسترس میلیون‌ها نفر خارج کند، مردم را مجبور به پرداخت اجاره‌بها برای خانه‌هایی کند که به آن‌ها بخشیده شده بود و در صورت ناتوانی در پرداخت پول، آن‌ها را از خانه‌هایشان بیرون بیندازد.

اتحاد جماهیر شوروی دوست ما، برادر ما و رفیق ما بود و ما شما را از دست دادیم. روزی نیست که به این فکر نکنم کشوری به شجاعت کوبا چقدر می‌توانست پیشرفته‌تر باشد اگر شوروی همچنان در تمام مسیر گام‌به‌گام با او همراهی می‌کرد. اما این دنیایی نیست که من در آن زندگی می‌کنم؛ شوروی یک خاطره است، اما آن رویا هنوز زنده است. کوبا همچنان در حال مبارزه است. فرقی نمی‌کند که شرایط چقدر غیرممکن به نظر برسد، این از همان ابتدا یک نبرد دشوار و سربالایی بوده است. قلب من با مردم جمهوری‌های شوروی همراه است؛ آینده‌ای که به شما وعده داده شده بود و رویایی که در سر داشتید گم نشده است، آن دنیا هنوز در قلب‌های ما زنده است و در همین لحظه بزرگ‌تر می‌شود.

تا پیروزی، همیشه! (!Hasta la victoria, Siempre)

چقدر نسل بشر عجیب و تنهاست

ماشالله۲
امشبم صدای توافق قطعی تو سیریک شنیده شده باز

@Zenith_Team_Ch

world cup😍⚽️🔑🔐🗝

اعتبار آمریکا به جایی رسیده که رئیس جمهور ترامپ می‌تواند از دستیابی به یک توافق دیپلماتیک خبر بدهد، اما واکنش تقریباً همگانی این باشد که:
صبر کنیم ببینیم خبرگزاری تسنیم هم تأییدش می‌کند یا نه

هنوز در تعجبم که ۱۰ هزار ایرانی، ساعت ۳:۲۰ صبح بیدار بودن، که لایو مراد ویسی رو ببینن.
برفرض اینکه ۱۰٪ این جمعیت هم داخل ایران باشه، بازم بسیار بسیار زیاده...

Zenith

منم ساعت بن تن دارم ، تازه دکمشو بزنی عکس بن تن رو میندازه رو دیوار

IMDB : 9.8

@Zenith_Team_Ch

تقدیم به همه همرزم‌هایی که سعی می‌کنند در ماه 🌈 (ساخت یهود) به بقا ادامه بدن

شما تنها نیستید 🤝🫂
@Zenith_Team_Ch