آخرِ بعضی دوست داشتن‌ها، خداحافظی نیست؛ فقط سکوتی‌ست که دیگر کسی توانِ شکستنَش را ندارد.

December 12, 1869

مدت‌هاست خیره به راهِ خروج ایستاده‌ام؛
انگار پشت این در، جایی هست که گذشته دیگر به من دسترسی ندارد.
اما گذشته عجیب است؛

هرقدر دورتر می‌شوی، سایه‌اش بلندتر می‌شود و هرقدر بیشتر می‌گریزی، صدای قدم‌هایش را واضح‌تر می‌شنوی.

شاید راهِ خروج، همیشه دری رو به بیرون نباشد؛

گاهی باید از خودت عبور کنی،
از تمام خاطراتی که هنوز در تو نفس می‌کشند،
از آدم‌هایی که رفته‌اند اما ردِ نگاهشان
هنوز گوشه‌ای از روحت جا مانده است.
من به آن در خیره مانده‌ام؛

نه از ترسِ رفتن،
از ترسِ اینکه آن‌سویش،
دیگر هیچ چیزی از منِ گذشته باقی نمانده باشد.