نه ویراستاران، نه خواننده‌ها، نه داوران، نه زن و فرزند، نه مادر، نه سگ. نه برنامه کاری شما، نه برنامه خواب شما، نه برنامه دیوانه کننده خودارضایی شما. اگر موفق به نوشتن نشدید، فقط خودتان مقصرید. شاید باید باسن‌تان را به صندلی بچسبانید. یا تا زمانی که قادر به تایپ هستید به صفحه کلید خود بچسبید. به یاد داشته باشید، مایکل جکسون گفت: "من با مرد در آینه شروع می‌کنم." بله دقیقا همین طور است. پس انجامش بده!


چاک وندیگ

📕۲۵۰ نکته جسورانه برای یک نویسنده


@Writing_lovers

✨ واکنش شخصیت‌ها در فضاسازی



هنگامی که جزئیات طرح شده و سرنخ‌ها، در فضا برنامه‌ریزی می‌شود و به کوچکترین جزئیات فکر می‌شود، زمان آن رسیده است که کلید فضای ایده آل را بدست آوریم. این در واکنش ضروری شخصیت به آنچه اتفاق می‌افتد، شکل می‌گیرد. هر یک از شخصیت‌ها در طول داستان، احساسات و دیدگاه خاص خود را نسبت به هر موقعیت دارند. این واکنش‌ها باید منطقی باشد.

به عنوان مثال، فرض کنید طبق طرح داستان، قهرمان در جشن است. اما پیش از جشن او بهترین دوستش را از دست داده و چنین تجربه ای از سر گذرانده. اگر در جشن شروع به خوشگذرانی کند طوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، خوب غذا بخورد و سربه سر دیگران بگذارد، چنین فضایی غیرمنطقی است.

برای اینکه خواننده بتواند خود را با آنچه در حال رخ دادن است همسو کند و با شخصیت همدلی کند، لازم است تضاد احساسات و شادی مجلس را توصیف کنیم. بگذارید بوی شرینی سیب _کارامل که قبلاً عاشقش بود، حالا حالش را بد کند. خنده و سروصدای کودکان برایش غیرقابل تحمل به نظر برسد، از این گذشته، نشان داده شود که جهان حتی پس از دست دادن او هم به وجود خود ادامه می دهد.

ترکیب جزئیات، سرنخ‌ها و واکنش‌های قهرمان، حس غوطه ور شدن وصف ناپذیر در داستان را به خواننده می دهد تا طیف کاملی از احساسات شخصیت را احساس کند و اقداماتش را بهتر درک کند.


#فضاسازی_در_داستان


@Writing_lovers

چقدر خوب است که به ماه نگاه کنی! شبیه یک سکه کوچک است. به نظر می رسد که او یک گل نقره ای کوچک است. ماه سرد و عفیف!



اسکار وایلد

📕سالومه


@Writing_lovers

تعظیم نکن، آب و لعابش را زیاد نکن، کاری نکن منطقی به نظر برسد، روحت را طبق مد روز اصلاح نکن، در عوض بی‌رحمانه از آنچه بیش از همه مسحورت می‌کند، پیروی کن.



© فرانتس کافکا




@Writing_lovers

اگر به یک شخص واقعاً شاد نگاه کنید، متوجه خواهید شد که او در حال ساخت یک قایق، نوشتن یک سمفونی، آموزش دادن پسرش، پرورش گل محمدی در باغچه‌اش یا به دنبال تخم دایناسور در صحرای گوبی است. او مانند دکمه یقه‌ای که پشت رادیاتور غلتیده، دنبال شادی نخواهد بود. او آن را به عنوان یک هدف فی‌نفسه دنبال نخواهد کرد. او احساس خوشبختی خواهد کرد، زیرا در تمام بیست و چهار ساعت روز شدیدا عاشق زندگی است.


© بران فولف


@Writing_lovers

اگر نویسنده‌ای بخواهد خودش را با ارزشهای تازه پیدا شده‎ و دروغین تطبیق بدهد، آنوقت است که چیزی را به وجود نیاورده و تکرار شده. همانطور که فاکنر گفته، ارزشهای بشری و انسانی که قصه‎نویسی از آنها مایه می‎گیرد، جاودانی است و هرگز عوض نمی‎شود. مسائلی‎ مثل حسد، اندوه، و عشق همینطور، که می‎بینید چند قرن بعد از شکسپیر و حافظ و مولانا همان‎ ارزشها را دارند که داشته‎اند، اینها ارزشهای ثابت انسانی‎اند، که روزمره و گذرا نیستند.


© بهرام صادقی


@Writing_lovers

شما یک شبه نویسنده نمی‌شوید. می توانید در عرض یک ساعت یک سلبریتی شوید. اما نمی توانید نویسنده باشید. نویسندگان در مزرعه جنون و اضطراب‌شان و ماه‌ها و سال‌های بسیار و بسیار، ساخته می‌شوند. نویسنده ای که برای اولین بارها قلمش را به دست می‌گیرد، اصلاً کسی نیست که اثری ارزشمند را به وجود آورد.



چاک وندیگ

📕۲۵۰ نکته جسورانه برای یک نویسنده


@Writing_lovers

مهم نیست که چقدر اغلب و عمیقاً ناراضی هستم، همیشه هارمونی و موسیقی ساکت و ناب در درون من زندگی می‌کند.




✉️وینسنت ون گوگ، نامه به برادرش تئو



@Writing_lovers

نکته اصلی این است که نترسید و به موقع درک کنید که در ادبیات جهان طرح‌های زیادی وجود ندارد و همه آنها فقط بارها بازنویسی شده‌اند. جوهر ارزشمند استعداد آنها در آهنگ بی‌نظیر صدای نویسنده است و هر چه منحصربفردتر و صادقانه‌تر باشد، مردم بیشتر به آن نیاز دارند.


© دینا روبینا



@Writing_lovers

تجربه من از نوشتن این است که زمانی که نوشتن داستانی را به پایان بردم، کسی باید از ابتدا تا انتهای آن را بخواند و بر غلط‌های آن خط بکشد. این گونه است که ما نویسندگان نوشته‌های خود را قدرتمند می‌کنیم.


© آنتوان چخوف


@Writing_lovers

به نظرم آن چیزی که مهم‌ترین اصل است، جدی گرفتن و مهم بودن نوشتن به عنوان یک کار است. کار به عنوان کار دلی که در زندگی روزمره انجام می‌دهید مثل غذا خوردن و کارهای روزمره... کار نوشتن به عنوان کار دلی؛ این را تقریبا در تمام نویسنده‌ها می‌بینید. زمانی که در اتاق را می‌بندید و شروع به کار کردن می‌کنید، آن زمان حس می‌کنید روز آغاز شده. زمانی که در بسته و چراغ روشن می‌شود لحظه بسیار مبارکی است، یعنی کار شروع شد و اغلب نویسنده‌ها روی این موضوع تاکید می‌کنند.


© احمد اخوت


@Writing_lovers

نگو ، نشان بده

این دو چه فرقی باهم دارند؟

اگر به عنوان نویسنده در توصیف آنچه اتفاق می‌افتد از صفت‌های کیفی یا ارزشی مثل زیبا، فقیر یا خانه‌دار زیاد استفاده می‌کنی، یعنی بجای نشان دادن از گفتن استفاده کرده‌ای. این روش اغلب در صحنه‌هایی استفاده می‌شود که اتفاقات از دیدگاه نویسنده توصیف می‌شود، نه از دیدگاه شخصیت داستان.

مردی خوش تیپ پشت میز نشسته بود. مدل موی بی‌عیب و نقصش او را در چشم بقیه برجسته می‌کرد.

اما اگر روایت از دیدگاه شخصیت‌ها باشد و توصیف از احساسات، اعمال، ادراک آنها باشد، نیازی به به کار بردن صفت‌های کیفی نیست. یعنی شما باید آنچه را که اتفاق می‌افتد نشان دهید تا به خواننده این امکان را بدهید که خودشان تصمیم بگیرند و شخصیت‌ها و عملکردشان را ارزیابی کنند. وقتی نشان می‌دهید که چه اتفاقی می‌افتد، تصور صحنه‌ها و شخصیت‌ها برای خواننده آسان‌تر خواهد بود و داستان از روی تجربه‌اش برای او قابل تصویرتر است:

"وقتی پسر یک قدم به جلو برداشت، با چشمانش از بالا تا پایین وراندازش کرد. چشمان درشت قهوه‌ای، پیراهنی با یقه زرد که بعید بود شسته شده باشد و وقتی به زخم عمیقی که روی گونه‌ی پسرک حک شده بود نگاه کرد، دندان‌هایش را به هم فشار داد.




@Writing_lovers