ما به عنوان نویسنده باید گوش بدهیم، نه فقط به انسانها، بلکه به سایر موجودات زنده مثل رودها، درخت‌ها، کلاغ‌ها... در جایی که شما زندگی می‌کنید صحبت از چیست؟ چه داستان‌هایی در خیابان‌های خاکی، صندوق‌های پست زنگ زده، ترن شهری یا مترو مخفی است؟ گوش بدهید و آنها را بنویسید.



© لرن هرینگ


@Writing_lovers

شما به عنوان یک نویسنده، هرگز موفق نخواهید شد؛ مگر اینکه یاد بگیرید به کلمات احترام بگذارید و توجهی تقریباً بیمارگونه به تفاوت های ظریف معانی آنها ایجاد کنید. زبان سرشار از کلمات قوی و گویا است. برای بررسی آن و پیدا کردن موارد مورد نیاز وقت بگذارید.


© ویلیام زینسر



@Writing_lovers

استیون کینگ از کلاستروفوبیا، ترس از فضاهای بسته،‌ رنج می‌برد. این می‌تواند برای نویسنده‌ای که باید زمان زیادی را در دنیای خیالی خود تنها بگذراند دشوار باشد، اما برای کینگ این هرگز دلیلی برای رها کردن اشتیاقش نبود.




@Writing_lovers

نویسندگان سرانجام درباره وسواس‌ها و دغدغه‌هایشان و درباره چیزهایی می‌نویسند که نمی‌توانند فراموش کنند: درباره داستان‎های نهفته در وجودشان که منتظرند آزاد شوند.




© ناتالی گلدبرگ


@Writing_lovers

.
منطق روایت

عباس معروفی

⭕️ بازنشر

@Writing_lovers

گاهی اوقات گمان میکنم کل جهان، تمام زندگی و هر که در دنیا هست، درونم جای گرفته‌اند و از من می‌خواهند که صدایشان باشم. احساسش می‌کنم.... اما نمی‌دانم چگونه این حس را توصیف کنم.... حس می‌کنم که چه اتفاق بزرگی است و شروع به سخن گفتن می‌کنم. حرف‌هایم کودکانه از آب در می‌آیند. چه کار طاقت فرسایی است! این که بخواهی احساست را روی کاغذ بیاوری و یا با صدای بلند با واژگانی انتقالش دهی که وقتی کسی آنها را می‌خواند و یا می‌شنود همان احساسی را تجربه کند که تو تجربه‌ کرده‌ای.


جک لندن


@Writing_lovers

.
خواندن. به دلایل عمده، خواندن! تنها کاری بود که عمیقاً در آن غرق می‌شد.



📖گیاهخواری

هان کانگ
برنده نوبل‌ ادبی ۲۰۲۴

@Writing_lovers

ذهنتان را به انجام‌ هیچ کاری وادار نکنید. فقط از سر راهش کنار بروید و اندیشه‌هایی را که در سرتان می‌گذرد به روی کاغذ بیاورید‌.



© ناتالی گلدبرگ



@Writing_lovers

| کتاب صوتی
| داستان: قبر گبری
| #علی‌‌_اشرف_درویشیان
| 19 دقیقه
@ART_4_ARTIST
@ART_4_ARTIST

شب‌ها همه دور هم می‌نشستیم و هر کس کتاب یا نشریه مورد علاقه‌اش را پیش می‌آورد و می‌خواند. کتاب در خانه ما مثل نان حضور داشت. از کودکی می‌اندیشیدم که کتاب هم مثل نان چیزی ضروری در زندگی است. اولین داستانی که مرا تحت تاثیر قرار دارد، داستان «طلب آمرزش» صادق هدایت بود که مادربزرگم برایم تعریف کرد. از میان نویسندگان ایرانی داستان‌های صادق هدایت، بهرام صادقی، صادق چوبک، دولت آبادی، احمد محمود، هوشنگ گلشیری را دوست داشتم و آثار شولوخوف، گابریل گارسیا مارکز، ماریو بارگاس یوسا و ژوزه ساراماگو را بسیار خوانده‌ام.


© علی‌اشرف درویشیان


@Writing_lovers

ماکسیم گورکی اولین داستانش را زمانی نوشت که یکی از آشنایانش او را در اتاقش حبس کرد. الکساندر کالیوژنی، که خودش نویسنده بود، داستان‌های جالب ماکسیم را تحسین می‌کرد و تنها زمانی او را آزاد کرد که یکی از آنها روی کاغذ ظاهر شد. داستان در سال ۱۸۹۲ در روزنامه "Makar Chudra" منتشر شد.




@Writing_lovers

درس‌ نویسندگی

احمد محمود


گاهی اوقات داستانی می‌خوانیم، می‌بینیم داستان تمیز است. از نظر ساختار، عناصر و شگردها، درست است. واژه‌ها، قشنگ، انگار بلور تراش خورده، کنار هم نشسته‌اند. اما یخ هستند، آتش نمی‌زنند و روی خواننده اثری نمی‌گذارند. حرکت نمی‌دهد، تکانی نمی‌دهد.

زمانی داستانی از ماکسیم گورکی می‌خواندم، داستان "دانشکده‌های من"، اشاره می‌کرد که من شاگرد نانوا بودم و یک نانوایی بود که هر وقت یک نان بد از آب درمی‌آمد، خودش ناراحت می‌شد، کاری نداشت به اینکه این مشتری حالا می‌برد یا نه. برای او مساله ی مشتری، مطرح نیست. کارش مهم است.

یعنی گورکی آن را به عنوان یکی از درس‌های خودش در زندگی یاد گرفته بود که همیشه باید کار را عالی انجام داد. جَنَم این است که کسی که کاری انجام می‌دهد، می‌خواهد کارش را خوب انجام دهد.

خیال می کنم مهم ترین عنصر و مهم ترین عاملی که به کار نویسنده می‌آید، تجربه ی مستقیم زندگی خود نویسنده است. البته آثار دیگران هم تأثیر می گذارد. اما در نوشتن، به گمان من تجربه ی شخصی آدم، حرف اول را می زند. 

آدم راهش را در زندگی، در تجربه ی زندگی پیدا می‌کند. آنچه که خیلی اثر می‌گذارد، این است. یکی تجربه ی مستقیم خودم، یکی تجربه‌ای که از راه کتاب‌ها می‌گیرم و باید از صافی خودم بگذرد و تبدیل بشود به بخشی از خودم و یکی دیگر هم شنیده‌ها است، آنچه از دیگران می‌شنویم. خود این‌ها هم می‌تواند بخشی از تجربه‌ی آدم باشد. دیگری عملکرد خود آدم است و درگیری‌هایش با آن‌چه به عنوان زندگی دور و بر اوست. این ها، در کار نوشتن مهم است.


ببینید مجموعه‌ای از اطلاعات هست که اگر در اختیار علاقمندان گذاشته شود، در وقتش صرفه جویی شده است. نگاه کنید کسی که بخواهد نقاش بشود، اگر یک کلاس برایش داشته باشیم، رنگ ها را به او بشناسانیم (ترکیب رنگ ها، سایه روشن ها، نور، پرسپکتیو و سایر عناصر این چنینی را به او بشناسانیم)، در وقتش صرفه جویی شده تا اینکه رهایش کنیم برود خودش به تدریج این‌ها را پیدا کند. مجموعه‌ای از عناصر وجود دارد که می شود در اختیارکسی گذاشت و اینها بعلاوه جنم نویسندگی می‌تواند کارساز باشد. با اینهمه تجربه در مسیر نوشتن خیلی کارساز است. آدم اگر تحمل تجربه را نداشته باشد، ساخته نمی شود. من گرفتار و درگیر مشکلی می شوم که باید آن را حل کنم تا بتوانم راه زندگی ام را پیدا کنم. اگر من توان و تحمل آن را نداشته باشم و آن ها سنگینی کنند بر وجود من، من را می‌سوزانند. اگر کسی توانست تحمل این تجربه‌ها را داشته باشد و از آن ها بهره ببرد، این تجربه در مسیر نوشتن کارساز خواهد بود.



©گفتگوی خسرو باقری با احمد محمود




@Writing_lovers

#مستند

▪️کارگاه داستان نویسی
#عباس_معروفی


@ART_4_ARTIST