انسان با زبان فکر می‌کند و من از کودکی به شدت شیفته زبان بودم و این زبان در ذهنم دارای ضرب آهنگ بود. واقعیت این است که ارکان زبان فارسی در خراسان پی ریزی شده است. ستون هایی مثل رودکی، بیهقی، ناصرخسرو و فردوسی این زبان را برآوردند و نگه داشتند. بنابراین به این دلیل که از کودکی در نحو این زبان زندگی کرده ام خب احساس خویشاوندی عمیق‌تری پیدا می‌کنم با زبان.

همیشه دنبال ریشه های این زبان بوده ام. از جوانی. چون در زمان جوانی من، یک زبان کوچه بازاری بسیار سطحی باب شده بود که این کاربرد زبان اصالتا در صادق هدایت جدی بود، یعنی توانسته بود این زبان را تبدیل به بخشی از هویت قابل انتقاد یک ملت کند؛ اما بسیاری این شیوه و تقلید از آن را صرفا تبدیل به الگو کردند برای ادبیات. من جلوی این رویه درنگ کردم ! از خودم پرسیدم مگر حوزه و حدود زبان فارسی همین محدوده است؟

مسئله زبان فارسی، همه جا مسئله من بوده است. در دو سال زندانم، علاوه بر اینکه «جای خالی سلوچ»را در ذهنم نوشتم و «کلیدر» را در ذهنم ادامه می‌دادم، طرح یافتن و ثبت واژه های گمشده در زبان فارسی را نیز داشتم.



© محمود دولت آبادی


@Writing_lovers

چیزی که دوست دارم این است که کسی بشوم مثل ویکتور هوگو. آقای هامیل می‌گوید با کلمات می‌شود همه کار کرد بی‌آنکه کسی را به کشتن بدهیم. به وقتش خواهیم دید. آقای هامیل می‌گوید کلمات از هر چیز قوی‌ترند.



📖زندگی در پیش رو


رومن گاری

@Writing_lovers

ما به عنوان نویسنده باید گوش بدهیم، نه فقط به انسانها، بلکه به سایر موجودات زنده مثل رودها، درخت‌ها، کلاغ‌ها... در جایی که شما زندگی می‌کنید صحبت از چیست؟ چه داستان‌هایی در خیابان‌های خاکی، صندوق‌های پست زنگ زده، ترن شهری یا مترو مخفی است؟ گوش بدهید و آنها را بنویسید.



© لرن هرینگ


@Writing_lovers

شما به عنوان یک نویسنده، هرگز موفق نخواهید شد؛ مگر اینکه یاد بگیرید به کلمات احترام بگذارید و توجهی تقریباً بیمارگونه به تفاوت های ظریف معانی آنها ایجاد کنید. زبان سرشار از کلمات قوی و گویا است. برای بررسی آن و پیدا کردن موارد مورد نیاز وقت بگذارید.


© ویلیام زینسر



@Writing_lovers

استیون کینگ از کلاستروفوبیا، ترس از فضاهای بسته،‌ رنج می‌برد. این می‌تواند برای نویسنده‌ای که باید زمان زیادی را در دنیای خیالی خود تنها بگذراند دشوار باشد، اما برای کینگ این هرگز دلیلی برای رها کردن اشتیاقش نبود.




@Writing_lovers

نویسندگان سرانجام درباره وسواس‌ها و دغدغه‌هایشان و درباره چیزهایی می‌نویسند که نمی‌توانند فراموش کنند: درباره داستان‎های نهفته در وجودشان که منتظرند آزاد شوند.




© ناتالی گلدبرگ


@Writing_lovers

.
منطق روایت

عباس معروفی

⭕️ بازنشر

@Writing_lovers

گاهی اوقات گمان میکنم کل جهان، تمام زندگی و هر که در دنیا هست، درونم جای گرفته‌اند و از من می‌خواهند که صدایشان باشم. احساسش می‌کنم.... اما نمی‌دانم چگونه این حس را توصیف کنم.... حس می‌کنم که چه اتفاق بزرگی است و شروع به سخن گفتن می‌کنم. حرف‌هایم کودکانه از آب در می‌آیند. چه کار طاقت فرسایی است! این که بخواهی احساست را روی کاغذ بیاوری و یا با صدای بلند با واژگانی انتقالش دهی که وقتی کسی آنها را می‌خواند و یا می‌شنود همان احساسی را تجربه کند که تو تجربه‌ کرده‌ای.


جک لندن


@Writing_lovers

.
خواندن. به دلایل عمده، خواندن! تنها کاری بود که عمیقاً در آن غرق می‌شد.



📖گیاهخواری

هان کانگ
برنده نوبل‌ ادبی ۲۰۲۴

@Writing_lovers

ذهنتان را به انجام‌ هیچ کاری وادار نکنید. فقط از سر راهش کنار بروید و اندیشه‌هایی را که در سرتان می‌گذرد به روی کاغذ بیاورید‌.



© ناتالی گلدبرگ



@Writing_lovers

| کتاب صوتی
| داستان: قبر گبری
| #علی‌‌_اشرف_درویشیان
| 19 دقیقه
@ART_4_ARTIST
@ART_4_ARTIST

شب‌ها همه دور هم می‌نشستیم و هر کس کتاب یا نشریه مورد علاقه‌اش را پیش می‌آورد و می‌خواند. کتاب در خانه ما مثل نان حضور داشت. از کودکی می‌اندیشیدم که کتاب هم مثل نان چیزی ضروری در زندگی است. اولین داستانی که مرا تحت تاثیر قرار دارد، داستان «طلب آمرزش» صادق هدایت بود که مادربزرگم برایم تعریف کرد. از میان نویسندگان ایرانی داستان‌های صادق هدایت، بهرام صادقی، صادق چوبک، دولت آبادی، احمد محمود، هوشنگ گلشیری را دوست داشتم و آثار شولوخوف، گابریل گارسیا مارکز، ماریو بارگاس یوسا و ژوزه ساراماگو را بسیار خوانده‌ام.


© علی‌اشرف درویشیان


@Writing_lovers