قدم‌زدن در تنهایی، به‌ویژه شب‌ها، وقتی‌که هیچ‌یک از جذابیت‌های معمول نمی‌تواند دل‌ربایی کند، برای فرایند عمیق خودسازی مناسب است.


© امیل چوران




@Writing_lovers

چقدر پررو و شاید هم مجنون هستیم که گوشه‌ای نشسته‌ایم و می‌نویسیم. نوشتن موهبتی است که شعفی بی‌پایان به همراه دارد.




© رضا جولایی



@Writing_lovers

از کلمات قوی استفاده کنید: نوشته خوب با شگفتی همراه است. به لطف یک فعل خوب یا انتخاب کلمه قوی، یک جمله ساده، بار احساسی درست‌تری پیدا می‌کند و بر خواننده تأثیر بیشتری می‌گذارد. کلمات قوی، همیشه کلمات پیچیده‌ای نیستند. مهم است که در نوشتن از کلیشه ها دوری کنید. گاهی نویسنده راحت است بنویسد: «شب بود...» اما در واقع، به جای اینکه فقط بنویسد چه بود یا چگونه بود، بهتر است در حین توصیف یا در عمل آن را بگوید: "او از پنجره بیرون را نگاه کرد و از دیدن جویبار سرد که از درون تاریکی می‌گذشت به خود لرزید."




@Writing_lovers

درسی درباره شیوه نگارش

رضا براهنی


آل‌احمد، شیوه جدیدى در نگارش‏ زبان فارسى ابداع کرد. همانطور که صادق هدایت، ساختار جدیدى را در بوف کور ارائه داد.

هدایت فرم دارد، ولى جمله را نمى‌شکند. چوبک هم فرم دارد. ولى باز جمله را نمى‌شکند. اینها از حرکت زبان به سوى زبان غیرادبى و زبان عامیانه، استفاده مى‌کنند. ولى در کار آل‌احمد، زبان نگارش‏، مخالف با جمله‌سازى از نوع جملات هدایت و چوبک است، و هم مخالف حرکت دستورى قراردادى جمله‌ى فارسى. آل احمد بیانى را از طریق شکستن بیان معمولى، به انواع بیان در زبان فارسى مى‌افزاید و با نحوه‌ى نگارش‏ خود، یک شیوه جدید در برابر شیوه نگارش سنتی ایجاد کرده است.

نثر سنگى بر گورى، هیجانى است مربوط به شیوه و این شیوه جدید چنان قوى است که اگر تناقض‌های آن در نوشته‌اى بى‌ارزش‏ از لحاظ شیوه، بروز مى‌کرد، یعنى نه به قلم نویسنده‌اى توانمند، بلکه نویسنده‌اى درجه سه به تحویل ما داده مى‌شد، شاید آن را به بحث نمى‌گذاشتیم. در شیوه‌ى نگارش‏ آل‌احمد، عنصر قالب سازنده، خود شیوه است. شیوه، به جلو صحنه آورده مى‌شود.

اما آل‌احمد در سنگی بر گوری دست به خودزنى مى‌زند. هر نوع خودزنى در نویسنده، یعنى هر نوع نوشتن از سر بیزارى و حقارت، نویسنده را به کنه اعماق او نزدیک‌تر مى‌کند و نویسنده با رسوا کردن و بر ملا کردن اعماق خود است که سفر واقعى نویسندگى خود را شروع مى‌کند.




© رضا براهنی
گفت‌وگوى حسن زرهی با دکتر رضا براهنی

@Writing_lovers

.
آدمی باید حداقل یک بار در زندگی، خود را در بیابان مطلق بیابد تا از نظر جسمی تنهایی را تجربه کند، تا آنجا که احساس کند تنها به خودش وابسته است و در نهایت جوهر خود را بشناسد. قدرتی که قبلاً ناشناخته بود.



جک کرواک


@Writing_lovers

انسان با زبان فکر می‌کند و من از کودکی به شدت شیفته زبان بودم و این زبان در ذهنم دارای ضرب آهنگ بود. واقعیت این است که ارکان زبان فارسی در خراسان پی ریزی شده است. ستون هایی مثل رودکی، بیهقی، ناصرخسرو و فردوسی این زبان را برآوردند و نگه داشتند. بنابراین به این دلیل که از کودکی در نحو این زبان زندگی کرده ام خب احساس خویشاوندی عمیق‌تری پیدا می‌کنم با زبان.

همیشه دنبال ریشه های این زبان بوده ام. از جوانی. چون در زمان جوانی من، یک زبان کوچه بازاری بسیار سطحی باب شده بود که این کاربرد زبان اصالتا در صادق هدایت جدی بود، یعنی توانسته بود این زبان را تبدیل به بخشی از هویت قابل انتقاد یک ملت کند؛ اما بسیاری این شیوه و تقلید از آن را صرفا تبدیل به الگو کردند برای ادبیات. من جلوی این رویه درنگ کردم ! از خودم پرسیدم مگر حوزه و حدود زبان فارسی همین محدوده است؟

مسئله زبان فارسی، همه جا مسئله من بوده است. در دو سال زندانم، علاوه بر اینکه «جای خالی سلوچ»را در ذهنم نوشتم و «کلیدر» را در ذهنم ادامه می‌دادم، طرح یافتن و ثبت واژه های گمشده در زبان فارسی را نیز داشتم.



© محمود دولت آبادی


@Writing_lovers

چیزی که دوست دارم این است که کسی بشوم مثل ویکتور هوگو. آقای هامیل می‌گوید با کلمات می‌شود همه کار کرد بی‌آنکه کسی را به کشتن بدهیم. به وقتش خواهیم دید. آقای هامیل می‌گوید کلمات از هر چیز قوی‌ترند.



📖زندگی در پیش رو


رومن گاری

@Writing_lovers

ما به عنوان نویسنده باید گوش بدهیم، نه فقط به انسانها، بلکه به سایر موجودات زنده مثل رودها، درخت‌ها، کلاغ‌ها... در جایی که شما زندگی می‌کنید صحبت از چیست؟ چه داستان‌هایی در خیابان‌های خاکی، صندوق‌های پست زنگ زده، ترن شهری یا مترو مخفی است؟ گوش بدهید و آنها را بنویسید.



© لرن هرینگ


@Writing_lovers

شما به عنوان یک نویسنده، هرگز موفق نخواهید شد؛ مگر اینکه یاد بگیرید به کلمات احترام بگذارید و توجهی تقریباً بیمارگونه به تفاوت های ظریف معانی آنها ایجاد کنید. زبان سرشار از کلمات قوی و گویا است. برای بررسی آن و پیدا کردن موارد مورد نیاز وقت بگذارید.


© ویلیام زینسر



@Writing_lovers

استیون کینگ از کلاستروفوبیا، ترس از فضاهای بسته،‌ رنج می‌برد. این می‌تواند برای نویسنده‌ای که باید زمان زیادی را در دنیای خیالی خود تنها بگذراند دشوار باشد، اما برای کینگ این هرگز دلیلی برای رها کردن اشتیاقش نبود.




@Writing_lovers

نویسندگان سرانجام درباره وسواس‌ها و دغدغه‌هایشان و درباره چیزهایی می‌نویسند که نمی‌توانند فراموش کنند: درباره داستان‎های نهفته در وجودشان که منتظرند آزاد شوند.




© ناتالی گلدبرگ


@Writing_lovers

.
منطق روایت

عباس معروفی

⭕️ بازنشر

@Writing_lovers