نویسنده جوان ممکن است فکر کند حالا که کارش قدر ندیده، برای کی بنویسد؟ هر کس در هر سنی، نیاز به تأیید دارد. اما نویسنده باید این حس را در خودش داشته باشد که بدون نوشتن چیزی از او کم می‌شود که جبران ناپذیر است. او حرفی دارد که مال خودش است و نگاهی که کس دیگری در آن شریک نیست. اگر آن را ننویسد نمی‌تواند از دستش خلاص شود. نیاز درونی، او را به طرف نوشتن می‌برد. باید چیزی در ذهن و فکر نویسنده سنگینی کند تا دست به قلم ببرد. بدون ذهنی که تنها با نوشتن آرام می‌گیرد و به پالایش می‌رسد، نویسنده شدن امکان ندارد.

پس نویسنده باید پیش از هرچیز، بتواند تعادل زندگی‌اش را به نفع ادبیات داستانی به هم بزند. خودِ داستان هم با نبود تعادل شروع می‌شود. مشکلی آن را پیش می‌برد. اگر همه چیز متعادل باشد داستانی پا نمی‌گیرد.


فرهاد کشوری

@Writing_lovers

یک خواب طولانی و یک لبخند صمیمانه دو تا از بهترین پزشکان جهان هستند.



اریش ماریا ریمارک



@Writing_lovers

حتی وقتی مطالب به ظاهر بسیار شخصی می‌نویسم، درباره شخصیتی می‌نویسم که گاهی با نام من سفر می‌کند.




© گری ایندیانا



@Writing_lovers

مهم‌ترين عاملِ تروتازه بودنِ يک داستان، با هر مضمونی، ناشی از اين نگرش است که من اول بايد زندگی بکنم تا بعد بتوانم ادبيات توليد کنم.



© بهرام مرادی




@Writing_lovers

هرگز از استعارات، تشبیه‌هات یا شکل دیگر گفتار که قبلاً در چاپ کتابها دیده‌اید استفاده نکنید.




© جورج اورول




@Writing_lovers

نوشتن ۳۵۰ کلمه هر صبح و پیش از انجام هر کار به شما کمک می‌کند تا سهمیه هر روزتان را بنویسید و با قاطعیت بیشتتری نوشتن را در طول روز پی بگیرید.



© جیمز اسکات بل


@Writing_lovers

رسیدن به زبان مناسب، با مطالعه و نوشتن زیاد ممکن می‌شود. من زبان روزمره حافظ را از خلال اشعارش بیرون کشیده‌ام. زبان ابوالفضل بیهقی را هم بسیار خوانده‌ام. سفرنامه ناصرخسرو و... بعضی از این متون را به دلیل ایجاز و زیبایی بسیار حفظ می‌کردم. درنثر معاصر هم هدایت و گلستان و ساعدی و دولت‌آبادی بزرگ و این اواخر آثار شهریار مندنی‌پور که برای واژه‌ها همچون در و گوهر منزلت قایل می‌شود.


© رضا جولایی


@Writing_lovers

ما اغلب اوقات یکدیگر را درک نمی‌کنیم. البته، این فقط در مورد افراد صمیمی است، فقط آنها هستند که یکدیگر را درک نمی‌کنند. درباره دلال‌ها موضوع متفاوت است. آنها همیشه یکدیگر را درک می‌کنند...


فئودور داستایفسکی

📕خاطرات


@Writing_lovers

به محض اینکه یک صحنه خاص را برای نوشتن انتخاب کردید، کلمات را یکی پس از دیگری بنویسید. می‌بینید که اوضاع بدتر می‌شود اما چاره‌ای نیست، به خودتان اجازه دهید نسخه بدی از صحنه را ضبط کنید. اما بعدا برگردید و برطرفش کنید.



© رابرت کورمر



@Writing_lovers

وقتی رمان «ژان کریستفِ» رومن رولان را خواندم؛ دو جمله از آن را نتوانستم فراموش کنم: «در آتشدانِ هنر، هیزم بینداز» و «وقتی هیزم تمام شد خودت را بینداز».

نویسندگی کاری تمام‌وقت است. نویسنده وقتی از مسیر زندگی روزمره بیرون رفت، به دنبال گوشه‌ای می‌گردد تا داستان و رمانش را بنویسد. او می‌آموزد که زمان را از بسیاری چیزها بگیرد و به پای نوشتن بریزد. آخرِ شب، پیش از خواب که برنامه روزانه‌ام را که در سررسیدی می‌نویسم، بررسی می‌کنم، بعضی‌وقت‌ها با آن‌که وقت زیادی گذاشته‌ام، می‌بینم کارم را آن‌طور که انتظار داشتم و نوشته بودم، انجام نداده‌ام. صبح روز بعد که بیدار می‌شوم، صبحانه می‌خورم، صورتم را اصلاح می‌کنم و می‌روم سراغ ادامه‌ کارم. بیش‌تر خواندن کتاب و بعد نوشتن و بازنویسی.


© فرهاد کشوری


@Writing_lovers

من به روش قدیمی می‌نویسم: عباراتی در ذهنم ظاهر می‌شوند و آنها را با همان سرعت تایپ می‌کنم.




© ایزاک آسیموف



@Writing_lovers

در اوقات فراغتم لذت جدیدی یافته‌ام، دراز کشیدن روی چمن. اگر وقت یا تمایلی برای ترک شهر نداشته باشم، در پارک‌ها و میدان‌ها، زمین‌های بازی و اخیراً در یک گودال دراز می‌کشم...»



✉️ فرانتس کافکا. نامه‌ای به فلیسه



@Writing_lovers

یادمان باشد نویسنده وقتی می‌تواند آدم‌های داستانش را در اختیار داشته باشد که آن‌ها را خوب بشناسد. یک آدم در داستان زندگی می‌کند و نویسنده باید به اخلاق و رفتار او مسلط باشد. این یکی از شرایط اساسی نوشتن داستان است.



© احمد محمود


@Writing_lovers

قدم‌زدن در تنهایی، به‌ویژه شب‌ها، وقتی‌که هیچ‌یک از جذابیت‌های معمول نمی‌تواند دل‌ربایی کند، برای فرایند عمیق خودسازی مناسب است.


© امیل چوران




@Writing_lovers