من به شما توصیه می‌کنم که کتاب‌های خود را دور بریزید و این توصیه را تکرار می‌کنم. اگر از آن پیروی کنید، آرامش خواهید یافت. با این حال، حتی پس از این، خودتان را محدود نکنید و ترسو نباشید، از خواندن مطالب خوب دست نکشید. برعکس، خواندن مایه تسلی زندگی است.



✉️ونسان ون‌گوگ، نامه به برادرش تئودور



@Writing_lovers

در کل من بیشتر به ساده نویسی و وضوح در نوشتن اعتقاد دارم، اما اگر داستان‌های من حتی اندکی بر خوانندگان تاثیری داشته باشند، بخاطر نحوه چیدمان آنها است. بسیاری این تصور را دارند که من در نوشتن آثار مختلف، به صورت مطلق به مقولاتی مانند فرم و تکنیک بی‌توجه هستم و در داستان‌ها تنها گزارش‌گر رویدادها و صحنه‌هایی که مشاهده کرده‌ام، هستم. در حالی که این برداشت نادرستی از کار من است. باید بگویم که در تمامی داستان‌ها، از نحوه بیان و نوع زاویه دیدی که در آنها استفاده کرده‌ام گرفته تا چگونگی کنار هم قرار گرفتن این داستانها، نام‌های آنها، شخصیت‌های داستانی، آغاز و پایان بندی داستان‌ها…همه و همه بر اساس تکنیک‌ها و الگوهای مشخص انجام شده است.


فرخنده آقایی


@Writing_lovers

هر کدام از ما هر کاری که در توان دارد انجام می‌دهیم.‌ زندگی متواضعانه اینگونه آغاز می‌شود.


بایرون کیتی

📕 عاشق آنچه هست


@Writing_lovers

حتی دخالت و حواس پرتی‌های روزمره به پیشرفت کار ضرری نمی‌رساند بلکه یکجوری به آن کمک هم می‌کند. مطمئنم تمام نویسنده‌ها چنین احساسی دارند و با خود گفته‌اند «خدای من اگر در محیطی مناسب بودم تا به حال شاهکارم را نوشته بودم.» اما آنچه‌به شما در نوشتن‌کمک می‌کند توجه به جزییات روزانه است.



استیون کینگ



@Writing_lovers

نویسنده جوان ممکن است فکر کند حالا که کارش قدر ندیده، برای کی بنویسد؟ هر کس در هر سنی، نیاز به تأیید دارد. اما نویسنده باید این حس را در خودش داشته باشد که بدون نوشتن چیزی از او کم می‌شود که جبران ناپذیر است. او حرفی دارد که مال خودش است و نگاهی که کس دیگری در آن شریک نیست. اگر آن را ننویسد نمی‌تواند از دستش خلاص شود. نیاز درونی، او را به طرف نوشتن می‌برد. باید چیزی در ذهن و فکر نویسنده سنگینی کند تا دست به قلم ببرد. بدون ذهنی که تنها با نوشتن آرام می‌گیرد و به پالایش می‌رسد، نویسنده شدن امکان ندارد.

پس نویسنده باید پیش از هرچیز، بتواند تعادل زندگی‌اش را به نفع ادبیات داستانی به هم بزند. خودِ داستان هم با نبود تعادل شروع می‌شود. مشکلی آن را پیش می‌برد. اگر همه چیز متعادل باشد داستانی پا نمی‌گیرد.


فرهاد کشوری

@Writing_lovers

یک خواب طولانی و یک لبخند صمیمانه دو تا از بهترین پزشکان جهان هستند.



اریش ماریا ریمارک



@Writing_lovers

حتی وقتی مطالب به ظاهر بسیار شخصی می‌نویسم، درباره شخصیتی می‌نویسم که گاهی با نام من سفر می‌کند.




© گری ایندیانا



@Writing_lovers

مهم‌ترين عاملِ تروتازه بودنِ يک داستان، با هر مضمونی، ناشی از اين نگرش است که من اول بايد زندگی بکنم تا بعد بتوانم ادبيات توليد کنم.



© بهرام مرادی




@Writing_lovers

هرگز از استعارات، تشبیه‌هات یا شکل دیگر گفتار که قبلاً در چاپ کتابها دیده‌اید استفاده نکنید.




© جورج اورول




@Writing_lovers

نوشتن ۳۵۰ کلمه هر صبح و پیش از انجام هر کار به شما کمک می‌کند تا سهمیه هر روزتان را بنویسید و با قاطعیت بیشتتری نوشتن را در طول روز پی بگیرید.



© جیمز اسکات بل


@Writing_lovers

رسیدن به زبان مناسب، با مطالعه و نوشتن زیاد ممکن می‌شود. من زبان روزمره حافظ را از خلال اشعارش بیرون کشیده‌ام. زبان ابوالفضل بیهقی را هم بسیار خوانده‌ام. سفرنامه ناصرخسرو و... بعضی از این متون را به دلیل ایجاز و زیبایی بسیار حفظ می‌کردم. درنثر معاصر هم هدایت و گلستان و ساعدی و دولت‌آبادی بزرگ و این اواخر آثار شهریار مندنی‌پور که برای واژه‌ها همچون در و گوهر منزلت قایل می‌شود.


© رضا جولایی


@Writing_lovers

ما اغلب اوقات یکدیگر را درک نمی‌کنیم. البته، این فقط در مورد افراد صمیمی است، فقط آنها هستند که یکدیگر را درک نمی‌کنند. درباره دلال‌ها موضوع متفاوت است. آنها همیشه یکدیگر را درک می‌کنند...


فئودور داستایفسکی

📕خاطرات


@Writing_lovers

به محض اینکه یک صحنه خاص را برای نوشتن انتخاب کردید، کلمات را یکی پس از دیگری بنویسید. می‌بینید که اوضاع بدتر می‌شود اما چاره‌ای نیست، به خودتان اجازه دهید نسخه بدی از صحنه را ضبط کنید. اما بعدا برگردید و برطرفش کنید.



© رابرت کورمر



@Writing_lovers

وقتی رمان «ژان کریستفِ» رومن رولان را خواندم؛ دو جمله از آن را نتوانستم فراموش کنم: «در آتشدانِ هنر، هیزم بینداز» و «وقتی هیزم تمام شد خودت را بینداز».

نویسندگی کاری تمام‌وقت است. نویسنده وقتی از مسیر زندگی روزمره بیرون رفت، به دنبال گوشه‌ای می‌گردد تا داستان و رمانش را بنویسد. او می‌آموزد که زمان را از بسیاری چیزها بگیرد و به پای نوشتن بریزد. آخرِ شب، پیش از خواب که برنامه روزانه‌ام را که در سررسیدی می‌نویسم، بررسی می‌کنم، بعضی‌وقت‌ها با آن‌که وقت زیادی گذاشته‌ام، می‌بینم کارم را آن‌طور که انتظار داشتم و نوشته بودم، انجام نداده‌ام. صبح روز بعد که بیدار می‌شوم، صبحانه می‌خورم، صورتم را اصلاح می‌کنم و می‌روم سراغ ادامه‌ کارم. بیش‌تر خواندن کتاب و بعد نوشتن و بازنویسی.


© فرهاد کشوری


@Writing_lovers