بزرگترین دستاورد روحی نویسنده

داریوش احمدی


اعتقاد دارم که هرداستان­ نویسی، باید جهان داستانی خودش را داشته باشد وداستانِ خودش ­را بنویسد. بسیاری از جوانانی که جذب دنیای نوشتن شده‌اند با شور و اشتیاق عجیبی کار می­ کنند. اما نوشته هاشان سمت و سویی ندارد. فکر می­ کنند که داستان نویسی، فقط تعلیق و گره افکنی و توصیف و یا گرته برداری از روی دست دیگران است. داستان نویس باید تجارب زیسته ی غنی داشته باشد. باید آثار کلاسیک و یا حداقل آثار نویسندگان بزرگ کشور خودش را خوانده باشد.

هر نویسنده ای، باید داستان خودش را بنویسد. این درست است که برخی نویسندگان از یک دیگر تأثیر می­ پذیرند، اما این تأثیر پذیری نباید به شکلی باشد که بخواهد مثل او بنویسد. نویسنده ای که بخواهد مثل کافکا و کوندرا و یا مارکز و دیگران بنویسد، محکوم به شکست است. بسیاری از داستان نویسان را می­شناسم که چندین رمان و مجموعه داستان نوشته ­اند، اما آثارشان از نظر شخصیت پردازی کاملاً ضعیف هستند و هنوز نمی­توانند یک تیپ داستانی به وجود بیاورند.


فکر می‌کنم جهان داستانی یک نویسنده از همان دوران نوجوانی در ذهنش شکل می‌گیرد. اما ایده‌های داستانی تابع زمان و محیط کاری نویسنده هستند. تجارب زیسته‌ درحین کارکردن اتفاق می‌افتد و ارزشمند هستند.


داستان باید خودش را به نویسنده تحمیل کند و برای او آرام و قرار نگذارد. گاه باید برای نوشتن چنین داستان­هایی، عذاب بکشی و تاوان هم بدهی. در یکی از داستان­هایی که هنوز انتشار نیافته است، دیدم داستان دارد در ذهنم شکل می­ گیرد. اما لجاجت نشان می­‌داد. بعد از چند روز دیدم انگار می­ خواهد خودش را به من تسلیم ­کند، اما تن به نوشتن نمی­ داد. سرانجام در زمانی که فکرش را نمی­‌کردم، خودش را به من تسلیم کرد. این بزرگترین دستاورد روحی و روانی برای یک نویسنده است که در برابر داستانی که نوشته نمی ­شود و او را مستأصل و حقیر و درمانده کرده، پیروز شود.

همیشه همه چیز برای نوشتن فراهم نیست. نویسنده به جا و مکان خاصی برای نوشتن احتیاج دارد. باید از نظر معیشتی تا اندازه ­ای تأمین باشد. و باید سعی کند خود را سالم نگهدارد. اما نویسنده برای بدست آوردنش باید تاوان دهد.

فکر می­ کنم محیط و آدم­ها و جغرافیای محل زندگی یک نویسنده و نگرش آن نویسنده از آن فضا می­ تواند تأثیر زیادی بر جریان نوشتن داشته باشد. تجارب زیستی نویسنده و شناخت کافی از شخصیت های داستانی اش هم در به وجود آوردن شخصیت های داستانی بی تأثیر نیست.

جهانی که در آن زندگی می‌کنیم پر از داستان‌های نانوشته است که باید آنها را نوشت. به‌نظر من دانستن زبان، مانند یک سلاح است برای نویسنده که به او اعتمادبه‌نفس می‌بخشد و منابع بیشتری را در اختیارش می‌گذارد.

اگر بخواهم بهترین داستان کوتاه را انتخاب کنم، کار بسیار مشکلی است. اما می‌توانم بگویم که در طی سی‌وپنج سال گذشته، هر سال داستان «بارتلبی محرر» اثر هرمان ملویل را می‌خوانم. و هربار که آن را می‌خوانم به عظمت و شکوه این داستان بیشتر پی می‌برم. این داستان را اولین‌بار هوشنگ پیرنظر در سال ۵۷ ترجمه کرد و سال‌ها بعد مجددا توسط احمد گلشیری ترجمه شد و هردو ترجمه‌های بی‌نظیری هستند.


@Writing_lovers

تمام زندگی من تلاشی مداوم برای فرار از یکنواختی وحشتناک زندگی روزمره است.


شرلوک هلمز



@Writing_lovers

📖📕✍


آرتور کانن دویل از محبوب‌ترین شخصیت خود، شرلوک هولمز، خسته شد اما به دلیل واکنش عمومی هرگز نتوانست او را بکشد. حتی مادر خودش هم به او گفت که حق ندارد این‌کار را انجام دهد.





@Writing_lovers

وقتی گفت و گویی بین دو نفر صورت می‌گیرد، در اثنای گفتگو باید صدای آدم‌های دیگر هم به گوش برسد. این ها داستان را پرداخت می‌دهد. یک نویسنده بی‌تجربه فقط می‌تواند خط داستان را بگیرد و پیش برود، حال آنکه یک نویسنده باتجربه داستان را می‌پردازد و می‌آراید.


©احمد محمود



@Writing_lovers

خواندن داستان‌ها و به دنبال آن خیال‌پردازی، اندک اندک دگرگونی خاصی در ساختمان ذهنی من پدید آورد که بداهت زندگی را در نظرم از میان برد. اما اگر فقط از طریق داستان‌هایی که خوانده‌ایم در جستجوی عناصر داستانی برآییم، مطلبی تازه برای گفتن و حتی صورتی تازه برای ارائه کردن نخواهیم داشت. نحوۀ بیان، چگونگی توصیف، انتخاب افراد و موقعیت‌ها و کلمات، همه مستعمل و مکرر خواهند بود. برای نوشتن داستان باید دوباره دیدن و دوباره تجربه کردن را آغاز کرد.همان‌گونه که در برخی کارها مثلا «گاواره‌بان» از محمود دولت آبادی این کوشش برای رهایی به خوبی آشکار است.


©هرمز شهدادی

@Writing_lovers

وقتی به سرعت از زمانمان استفاده می‌کنیم، از آگاهی متمرکز استفاده نمی‌کنیم. در نوشتن هم وقتی به سرعت از زمانمان استفاده می‌کنیم نتیجه همین می‌شود که می‌نویسیم " با اتوبوس به پمپئی سفر کردیم. ناهار اسپاگتی بود که در ماشین خوردیم. خوب نبود. فرصت پیدا کردیم مهره‌های ایتالیایی بخریم. دوباره سوار اتوبوس شدیم و نیمه‌ شب به رم بازگشتیم."

داستانی در این نوشته دیده نمی‌شود. هیچ بافتی ندارد. هیچ کدام از جزییات و تصاویر در این نوشته پیدا نمی‌شود که خواندنش بتواند کسی را در این سفر همراهم کند.


نوشتن با تنفس آغاز می‌شود

📕لرن هرینگ



@Writing_lovers

میدونم میخوای هر چه زودتر از شر بعضی خاطرات خلاص بشی. مثل یک خواب بد که باید فراموشش کنی اما هر کدام از ما زخم هایی داریم که می‌تونه برای مدت طولانی خونریزی کنه و ما را شب‌ها از خواب بیدار کنه. نیاز نیست وحشت‌زده بشید. فقط باید صبور باشید و صبر کنید تا زمان برای شما درمانی پیدا کنه. برای هرکس متفاوته. برای برخی عشق جدید، برای برخی کودک و برای برخی دیگر... دریا. روزی خودت را در کنار دریا خواهی یافت و دریا درد خاطرات را با امواجش خواهد برد. هر کسی دریای خودش را دارد.


الچین صفرلی


@Writing_lovers

اگر متن نوشته شده است، بهتر است آن را دوباره بازنویسی کنی و اگر داستان طبیعی به نظر می‌رسد، می‌توانی آن را ادامه دهی.




© المور لئونارد


@Writing_lovers

هر وقت متوقف شدی سرعتت را کم کن و پنج جمله در مورد هر کدام از پنج حسی که در صحنه‌ات وجود دارد بنویس. پنج جمله درباره این بنویسید که شخصیت چه می‌بیند. پنج جمله بنویسید که او چه می‌شنود. این کار را بکنید و خودتان می‌فهمید چه راهی را باید در داستان‌تان بروید. منظور این است که حضورمان را حفظ کنیم و در کنار کار بمانیم تا صحنه خودش صحبت کند. بر آنچه باعث می‌شود، متن نفس بکشد، تمرکز کنیم.

📕نوشتن با تنفس آغاز می‌شود

لرن هرینگ


@Writing_lovers

میگل سروانتس بیشتر عمر خود را در خشکی و دریا جنگید. او در بسیاری از مبارزات نظامی شرکت کرد، پنج سال را در الجزایر در اسارت گذراند، سپس در زادگاهش پشت میله‌های زندان، روی تخت نشست و شروع کرد به نوشتن! فقط برای کشتن زمان.


این کارش بسیار ثمربخش بود: از نظر تیراژ دن کیشوت پس از کتاب مقدس و هری پاتر در جهان رتبه سوم را دارد و بیش از پنجاه اقتباس سینمایی از این رمان شکل گرفت.





@Writing_lovers

نويسنده بايد بنشيند به خواندن و  نوشتن و كلنجار رفتن با زبان؛ آنقدر مرارت بكشد تا زبان، جهان پر رمز و راز خودش را بر او آشكار كند.



© رضا قاسمی



@Writing_lovers

این موسیقی ترند:)))

@pepperoniebook

من همه چیزهایی را که در مورد دیکتاتورهای آمریکای لاتین قرن گذشته و آغاز این قرن پیدا کردم، مطالعه کردم. همچنین با افرادی که تحت دیکتاتوری زندگی می کردند صحبت کردم. حداقل ده سال است که این کار را انجام می دهم و زمانی که تصور واضحی از شخصیت بدست آوردم، سعی می‌کنم همه چیزهایی را که خوانده‌ام و شنیده‌ام فراموش کنم تا بتوانم بدون استفاده از یک موقعیت که در زندگی واقعی اتفاق افتاده است، بنویسم.


© گابریل گارسیا مارکز


@Writing_lovers

دنیای اطراف یک شخص با نور درونی خودش روشن می شود. انسان نوعی فانوس است. نور درونی او، عشق و مهربانی واقعی او، نیرویی است که جهان اطرافش را روشن می کند. در دنیای اطراف ما همیشه دقیقاً به همان اندازه نور وجود دارد که به آن داده ایم. هرچه بیشتر گشوده باشید، همه چیز در اطراف شما روشن‌تر می‌شود.



آنجل کوتیرز



@Writing_lovers

طرحی را برای نوشتن انتخاب کنید که از پس آن برمی‌آیید، نه طرحی که نوشتن آن برای نویسنده کارکشته نیز دشوار است. احمد محمود هرگز نمی‌توانست پیش از داستانهای کوتاهش، رمان قدرتمند «همسایه ها» را بنویسد.


© جمال میر صادقی


@Writing_lovers