توصیه‌های داستانی

آلن گاتری

۱. اگر موانعی سر راه شخصیت وجود ندارد، آن صحنه را حذف کنید.

۲. شخصیت را مجبور به بالا رفتن از درخت کنید اما به این کار بسنده نکنید در صحنه‌های میانی به طرفش سنگ پرتاب کنید.


۳. به یاد داشته باشید که ما پنج حس داریم! شخصیت‌ها هم. همه آنها را درگیر کنید.

۴. تمام آه ها کشید، شانه بالا انداخت و یا لبخند زد های متن را حذف کنید. نسخه شما اینطوری سود می‌کند.

۵. پس از تمام شدن نوشته تان، ضعیف ترین صحنه را پیدا کنید و سریع آن را حذف کنید.

۶. توضیحات باید بخشی از داستان باشد. نیازی به توصیف زیاد نیست. بهتر است اجازه بدهید شخصیت‌تان کتاب را بردارد، ورق بزند و کنار پنجره بگذارد.

۷. در وهله اول راحت بنویسید. اشتیاق بیش از حد به زبان ادبی توجه‌‌تان را از شخصیت داستان منحرف می کند.

۸. نشان دهید، نگویید. فرض کنید از این عبارات استفاده می‌کنید: «لیلی به گریه افتاد. او خیلی ناراحت بود.» اگر گریه کرد معلوم است که ناراحت بوده. پس چرا دوبار تکرارش می‌کنید؟


@Writing_lovers

آیا می‌دانید مارگارت میچل رمان "بر باد رفته" خود را چطور نوشت؟


میچل نوشتن این رمان را که شهرت بین‌المللی و جایزه پولیتزر برایش به ارمغان آورد، پس از آسیب دیدگی مچ پا که به کار روزنامه‌نگاری‌اش پایان داد، آغاز کرد.
نویسنده ابتدا فصل آخر رمان را نوشت و پس از آن شروع به نوشتن بقیه رمان به صورت تصادفی کرد.





@Writing_lovers

اصیل‌ترین نویسندگان دوران مدرن اصیل هستند نه به این دلیل که چیز جدیدی به ما ارائه می دهند، بلکه به این دلیل که می دانند چگونه در مورد چیزهایی صحبت کنند که گویی قبلاً هرگز گفته نشده است.


© یوهان گوته



@Writing_lovers

حقیقت ناب فقط از دل می آید. سعی نکنید تمام ایده های خود را به خوانندگان ارائه دهید. فقط سعی کنید شخصیت را همانطور که می‌بینید توصیف کنید. قهرمانی که خوانندگان می‌توانند به او نگاه کنند و درک کنند.


© ویلیام فاکنر


@Writing_lovers

فایل صوتی
داستان‌کوتاه
«خیابان خورشید، گورستان ماه»
با صدای نویسنده
کیهان خانجانی

متن داستان:
https://baru.ir/baru_story/kika/
شیوند با کسره زیر «ش» تلفظ شود.

برای کیان پیرفلک
و به احترام
مردمان بختیاری
@kanoondastanchaharshanbehrasht

گالیور و آینده 📡


آیا می‌دانستید که جاناتان سویفت در سفرهای گالیور اندازه و سرعت چرخش دقیق ماهواره‌ها را صد سال پیش از کشف دانشمندان مشخص کرده است؟




@Writing_lovers

چه زمانی مناسب است نشان داده شود؟


اگر می‌خواهی نگرش شخصیت را نسبت به مسائل بحث برانگیز نشان دهی، از مونولوگ‌های طولانی خودداری کن. بهترین راه برای نشان دادن شخصیت و احساسات او این است که آنها را در دیالوگ بیاوری.

یا اگر می خواهی خواننده باور کند که شخصیت داستان برای رفتن به تعطیلات احساس نیاز می‌کند، چمدانش را که یک هفته قبل از سفر بسته شده، نشان بده، یا اینکه چگونه دائم بلیط‌ها و زمان حرکت را چک می‌کند.



@Writing_lovers

درونمایه‌ها عمق بیشتری به داستان می‌دهند اما مراقب یک خطر رایج باشید: نویسنده ها معمولا وسوسه می‌شوند یک درونمایه را بگیرند و زورکی یک داستان برای آن بتراشند. این جور نوشتن داستان باعث ایرادهای زیادی در داستان می‌شود از جمله به وجود آمدن شخصیت‌های کاغذی و لحن کلیشه‌ای و از بین رفتن ظرافت در داستان.

اما چگونه می‌شود از این چیزهای بنیادبرانداز در نوشتن داستان پرهیز کرد؟ قانون ساده‌ای که باید همیشه یادتان باشد این است: شخصیت‌ها، درونمایه را منتقل می‌کنند.

همیشه.

شخصیت ها را خوب بپروارانید و در جهان داستان قرار دهید. جهانی که ارزش‌های متضاد آدمها در آن باهم در ستیز است. بگذارید شخصیتهایتان به طور طبیعی و با شور و شوق تقلا کنند بعد درونمایه خود بخود و بدون تلاش زورکی آشکار می‌شود.


جیمز اسکات بل

📕طرح و ساختار رمان

@Writing_lovers

من دارم توماس مان را دوباره می‌خوانم. نویسنده‌ی درخشانِ مرگ در ونیز برایم شگفت‌انگیز است.



آندری تارکوفسکی (۱۹۷۰)



@Writing_lovers

برای پیدا کردن لحن و ریتم درست باید گو‌ش‌هایتان را به شنیدن موسیقی، شعر و خواندن متون کهن عادت بدهید. حدودِ شما برای انتخابِ واژگانِ یک متن، با توجه به شنیدن موسیقی و متون کلاسیک به دست می‌آید.




کیهان خانجانی



@Writing_lovers

نویسندگانی که با اشتباه نوشتند.


اغلب مردم فکر می کنند که برای نویسنده شدن باید بدون خطا بنویسند. لازم است تمام قوانین را به خاطر بسپارید و آنها را در متن اعمال کنید. اما بسیاری از نویسندگان مشهور با این موضوع مشکل داشتند.

این بدان معنا نیست که شما نیازی به یادگیری نحوه صحیح نوشتن ندارید. نکته این است که اگر واقعا تلاش کنید اشتباهات قابل اصلاح هستند.


۱. الکساندر پوشکین... از نقطه و ویرگول متنفر بود. هنگامی که نوشته‌های خود را به انتشارات فرستاد، ویراستاران مجبور شدند متن را نقطه گذاری کنند و کمک کردند تا علائم نگارشی را در مکان های مناسب قرار دهند و اشتباهات دستوری را با کلمات درست تصحیح کنند.


۲. به نظر می رسید هانس کریستین اندرسن از اختلال خواندن رنج می برد. اشتباهات زیادی در آثار او وجود داشت که ناشران حتی بدون مطالعه کامل آنها را برمی‌گرداندند. در نتیجه او با هزینه شخصی ویراستاری استخدام کرد تا داستان هایش مورد بررسی قرار گیرد.

۳. ارنست همینگوی معتقد بود که تصحیح اشتباهات کار ویراستاران است و او فقط باید خلق کند و با "چیزهای کوچک" سروکار نداشته باشد. تعداد اشتباهات در داستان های او به صدها مورد می‌رسید ... برای درستی این ادعا می توانید به کتابخانه کندی یا موزه بوستون، جایی که نسخه های خطی او نگهداری می شود، مراجعه کنید.

۴. آگاتا کریستی در خانه تحصیل می‌کرد. مادرش معتقد بود که دختر لازم نیست درگیر یادگیری خواندن و نوشتن باشد. اختلال خواندن مادرزادی دختر را به این مورد اضافه کنید. این مانع او برای تبدیل شدن به یک نویسنده بزرگ نشد.

۵. جین آستین زیاد مطالعه می‌کرد، اما این به او کمکی نکرد که درست بنویسد. او اشتباهات زیادی مرتکب می‌شد که باید توسط مصححان تصحیح می شد.

۶. جیمز جویس نیز واقعاً علائم نگارشی را دوست نداشت. اثر معروف او «اولیس» بیش از ۲۴۰۰۰ کلمه دارد اما نسخه اصلی او فقط سه علامت نقطه گذاری داشت: یک نقطه و دو ویرگول.

۷. آنتوان چخوف در مدرسه نمی‌درخشید. او دو بار در سال دوم مردود شد. در کلاس سوم، به دلیل ردشدن در جغرافیا و حساب و در کلاس پنجم، به دلیل زبان یونانی. با این حال چخوف در ادبیات روسی هم شاگرد ممتازی نبود.

این لیست ادامه دارد. برای نویسنده خوب بودن، مطلقاً لازم نیست که یک دانش آموز ممتاز باشی. اگرچه به هیچ وجه نمی گوییم که می‌توانی بی سواد باشی. گاهی اوقات ارزش این را دارد که به اشتباهات خود، حین نوشتن بی‌تفاوت باشی و بعد بهترش کنی. شاید پای یک نابغه ادبی در میان باشد.



@Writing_lovers

تجربه نویسنده در کارش بی‌اثر نیست. همین تجربه است که شخصیت‌های داستان را می‌سازد و ماجراهای آن را پیش می‌برد. در کودکی‌ام گاهی با پدرم به قهوه‌خانه می‌رفتم. به حدی کوچک بودم که در قهوه‌خانه برایم چای سفارش نمی‌داد تا به قهوه‌خانه خو نگیرم. در شهرستان ما قهوه‌خانه‌ای بود که محیط سالمی هم نداشت. پیرمرد نقالی آنجا بود که نقل می‌گفت. از ته قهوه‌خانه نقل می‌گفت و بیرون می‌آمد جایی که مشتری‌هایی و ما هم روی نیمکت نشسته بودیم و دوباره برمی‌گشت. احتمالا تصویر پیرمردی که در ذهن من باقی مانده است و در داستان «اسب‌ها، اسب‌ها از کنار یکدیگر» به آن اشاره کرده‌ام از آنجا می‌آید. درواقع اگر بخواهیم ریشه‌های این‌ها را در عینیت ببینیم باید این‌جور جاها دنبالشان بگردیم.


محمود دولت آبادی


@Writing_lovers