پس از تقریباً پنجمین یا شاید ششمین پیش نویس است که نوشتن خوشایند می‌شود. در آن لحظه لذت وجود دارد زیرا تازه آن وقت است که شما شروع می‌کنید به درک آن‌چیزی که می‌خواهید بگویید.



© ویلیام گادیس



@Writing_lovers

در واقعیت، یک داستان فقط چهار یا پنج لحظه بین دو نفر است. بقیه داستان برای تأثیرگذاری بر این لحظات است.




© تونی موریسون



@Writing_lovers

استادم پلهم ادگار روزی به من گفت: "اگر وزن جمله‌ای درست باشد معنای آن می‌تواند گلیم خود را از آب بیرون بکشد."


نورتروپ فرای

📕تخیل فرهیخته


@Writing_lovers

چند نکته برای وقتی که ناگهان در وسط نوشتن داستان، گیر می‌افتیم!


🔺تمرکز را از شخصیتی که در حال حاضر درباره آن می‌نویسید بردارید و روی شخص دیگری تمرکز کنید (درباره شخصیت کم اهمیت‌تر بنویسید)


🔺 از نوشتن صحنه‌ای که در آن گیر کرده‌اید، دست بردارید و به سراغ نوشتن صحنه بعدی بروید.


🔺یک صحنه رمانتیک بنویسید.


🔺از دستورات نمایشی برای نوشتن صحنه‌ها استفاده کنید.


🔺از جملات آغازین کتاب‌ها استفاده کنید.


🔺کتاب‌های نویسندگان دیگر را بخوانید.



@Writing_lovers

اگر در سطح غریزی عمل نکنید، هنرمند نیستید. غلبه عقل بر احساس، در این زمینه مزخرف است. ما نباید اجازه دهیم با قوانین خفه شویم.



© گیرمو تورو


@Writing_lovers

پیانو زمین 🎵

@Writing_lover

داستان‌نویسی از منظر محمدرضا صفدری

چطور داستان‌هایم را شکل می‌دهم؟


در هر دوره‌، به آن فرمی که بتوانم دست پیدا کنم، داستانم را می‌نویسم. یعنی اگر من بتوانم هر چهار-پنج سال یک‌بار، یک داستان مانند داستان‌های «سیاسنبو» بنویسم، بسیار خوشحال می‌شوم. یا اگر سالی یک داستان مانند «با شب یکشنبه» بنویسم، از دید خودم شاهکار کرده‌ام و خیلی عالی است؛ ولی این اتفاق‌ها به سادگی رخ نمی‌دهد...

اما فرم‌ها برای من پیش آمد، چون من کاغذ زیاد سیاه کرده‌ام و زیاد خوانده‌ام. من بر اساس کوشش‌ها و ذهنیت‌هایی که دارم، هر وقت بتوانم داستانی می‌نویسم. از سال ۵۵ ذهن من، در همه حال درگیر نوشتن داستان بوده، چه وقتی می‌نوشتم چه وقتی که می‌خواندم، چه زمانی که روی زمین خدا راه می‌رفتم و این حالتی است که هر داستان‌نویسی می‌تواند برای خودش پیش بیاورد.

ممکن است اغراق به‌نظر برسد اما من کارهایی دارم که چند ماه مدام روی آنها کار می‌کنم بعد می‌گذارم کنار و یکی، دو سال بعد می‌روم سراغشان. کار چاپ‌نشده‌ اینطوری زیاد دارم. نوشتن «من ببر نیستم…» هم به همین شکل، چند سال به‌طور منقطع زمان برد. البته شکل اولیه‌ رمان‌ طور دیگری بود و در فرآیند نوشتن به این شکل درآمد.

من از تئاتر غرب متاثر هستم، به‌ویژه تئاتر ابزورد؛ بعد رمان‌های بکت، رمان بسیار شاهکار «جاده‌ فلاندر» از کلود سیمون. اما پیش از همه‌ اینها، یعنی تجربه‌های رمان نو و غیره، ابراهیم گلستان این کار را در زبان فارسی کرده بود، هم گلستان و هم صادق چوبک. من یادم هست وقتی در سال ۵۳-۵۴ داستان‌های گلستان را می‌خواندم، بسیار برایم سخت بود و می‌گفتم اینها چی هستند! و داستان را رها می‌کردم، اما دو، سه سالی که خواندم، فهمیدم ادبیات یعنی این‌! البته اینها از دید من است و ممکن است کسی داستان‌های گلستان را قبول نداشته باشد. یا پیش از «در انتظار گودو» تجربه‌های شخصیت‌های جفتی در داستان فارسی صورت گرفته است؛ مثل داستان «انتری که لوطی‌اش مرده بود»، یعنی دو جفتی که وابسته به هم هستند و هیچ‌کاری هم به آن صورت باهم ندارند ولی ناچارند باهم باشند. این تجربه در داستان «لَنگ» گلستان هم هست.

زبان من تاثیرگرفته از احمد محمود، گلستان و چوبک است؛ اینها بودند که من را به شعر و نثر کهن پیوند دادند. من به پشتوانه‌ تاریخی زبان خودم مفتخرم. نثر و شعر را باید روزانه خواند. آن‌هم با «صدای بلند»! به این شیوه، زبان و موسیقی آن متن خاص در ذهن انسان جا می‌افتد و نویسنده امروزی، زبان خود را پیدا می‌کند؛ نه این زبان روزنامه‌ای که تمام داستان‌نویسی ما را فرا گرفته و بسیار آزاردهنده است.


#محمدرضا_صفدری
@Writing_lovers

چه خوب است وقتی باران به پشت بام می زند در خانه بنشینی و در سکوت به صدایش گوش بدهی. وقتی می دانی هیچ آدم خسته کننده‌ای در خانه‌ات نیست.


آنتوان چخوف



@Writing_lovers

برای نوشتن نثر بی‌نقص، باید استعداد شاعری نیز داشته باشید.



© هاینریش هاینه




@Writing_lovers