پرسشگری و میل به کشف لایه‌های ناپیدا و عمیق واقعیت، پیش‌شرط نویسندگی است.

این اصل که نوشته‌مان در نیمه راه، جذابیتش را برایمان از دست می‌دهد یا آن قدر سخت می‌شود که فکر می‌کنیم در نهایت چیز خوبی از آب درنخواهد آمد؛ یک مشکل عمومی است.

اینطوربگویم بهتر است از همان ابتدا بدانیم حتی با فرض اینکه مطمئنیم کارمان در نهایت رمان خوبی نخواهد شد باز بهتر است آن را تمام کنیم. به این دلیل که بعد فرصت بازنویسی و بهتر کردنش را خواهیم داشت. پس هر طور شده آن را تمام کنید.


#حسین_سناپور

📕یک شیوه برای رمان‌نویسی


@Writing_lovers

بیاموزید وقتی ناخودآگاه‌تان در اوج است، آسان و روان بنویسید. بهترین روش این است که نیم ساعت یا یک ساعت، زودتر از معمول از خواب برخیزید و بدون هیچ گفتگو یا خواندن، هرآنچه را که به ذهنتان می‌آید، بنویسید. هدف اصلی این است که به خود بیاموزید در فاصلۀ خواب و بیداری بنویسید؛ تا وقتی که هیچ چیز دیگر برای گفتن نمانده، به نوشتن ادامه دهید. صبح بعد آنچه را که روز قبل نوشته‌اید نخوانید. چندی نمی‌گذرد که خواهید دید این تمرین ثمر داده است. دیگر نوشتن به نظرتان دشوار یا خسته‌کننده نمی‌آید و کم کم می‌توانید به آنچه در ذهنتان نهفته است، دست یابید.


دروتیا برند
📕نویسنده شدن


@Writing_lovers

۱۰ نکته کیمیاگرانه درباره پایان کتاب


تا به حال شنیده ای که باید نوشتن یک کتاب را از آخر شروع کنی؟ حتما میگی چه بیمعنی! من اغلب تا آخرین لحظه نمی‌دونم چی میشه! اما پایان از مهم‌ترین قسمت‌های کتاب هست. پس چطور آن را قوی جلوه دهیم؟



۱. از همان ابتدا به طرحت فکر کن و یک پایان برای آن در نظر بگیر 🏁 در غیر این صورت، طرح منسجمی نخواهی داشت. قهرمان باید همه آزمون‌ها را پشت سر بگذاره تا در نهایت از طریق آخرین آزمون به پایان برسه. مثلا شخصیت داستان، رژیم غذایی‌اش را شروع می‌کنه و بارها و بارها سیگار و الکل را ترک می‌کنه چون فکر می کنه این به او کمک می‌کنه تا زودتر ازدواج کنه.


۲. از لو دادن داستان پرهیز کنید ✋ با اینکه از ابتدا پایان داستان را میدونی، اغلب سخته که آن را لو ندهی. هنگامی که کتاب را ویرایش می کنی، مراقب باش که هیچ سرنخی نداده باشی تا خواننده بتونه از قبل پایان آن را بفهمه.


۳. تصمیم بگیرید که پایان بسته خواهی داشت یا باز 🔓 اگر در حال برنامه ریزی برای ادامه هستی، دومی بهتره. در نظر بگیر که آیا شخصیت های شما برای یک کتاب دیگه دوام میارن یا نه.


۴. به دنبال راه حل های غیرمنتظره باش 🐣 توی سرت حفاری کن. اولین چیزی که به ذهنت می‌رسه به احتمال زیاد به ذهن خواننده هم میرسه. بنابراین، گزینه ای را انتخاب کن که چندان واضح نیست. پایان باید غافلگیر کننده باشه.



۵. پایان کتاب را مچاله و فشرده نکن و نریز دور🗑 اغلب نویسنده در پایان کتاب آنقدر خسته هست که خواننده رو ناامید می‌کنه و می‌فهمه نویسنده می خواد از شر او خلاص بشه. اگراین در مورد شما صادق هست قبل از اتمام کتاب، چند هفته کنارش بگذار.


۶. شخصیت اصلی باید مرکز پایان بندی داستان باشه 👤 نکته واضحی هست، اما بعضی نویسنده‌ها فریب می‌خورند و به مسیری کاملاً متفاوت میرن.


۷. در پایان کتاب، شخصیت اصلی باید برای رسیدن به هدفش کاری خاص انجام بده 🦸‍♂️ بدون معجزه، فقط باید خودش، قدرت روحش یا قدرت بدنش رو بفهمه. ما به طور خاص روی قهرمان داستان‌مون تمرکز می‌کنیم، به طوری که خواننده کتاب را می‌بنده و می‌گه: «بله، می‌ارزید ! رنج قهرمان داستان بیهوده نبود!»


۸. پایان را بیشتر طول بدید 🙆 این توصیه برای وقتی هست که شما تمایل دارید همه چیز به سرعت به پایان برسه. درسته که میگن ایجاز خواهر استعداد هست اما اینجا اینطور نیست. خواننده وقت گذاشته و شخصیت را دنبال کرده ناامیدش نکنید.


۹. " بهترین چیزها" به یکباره اتفاق نمی‌افته🥴 قدرتمندترین راز را برای پایان ذخیره کنید و بقیه را با پیشرفت داستان و کم کم فاش کنید.


۱۰. جایی برای تخیل بگذار 🛤 فرصتی برای فهمیدن اینکه اتفاق بعدی چیه باقی بذار! مردم دوست دارند وقتی کتابی میخونند، به مسایل پیش رو فکر کنند.



تا حالا کتابی را تمام کردی؟ چه احساسی داشتی؟


@Writing_lovers

خانه کودکی‌ام شامل یک اتاق بود که به سختی در آن، یک میز کار، یک تخت و یک نیمکت تاشو که روی آن می‌خوابیدم، قرار داشت و از دیوارهایش عکس آویزان بود و بالای میز کار، یک قفسه کتاب قرارداشت. آشپزخانه کوچک و پر از بشقاب‌ها و ظرف‌های درخشان بود، از اینجا پله‌هایی به سمت اتاق زیر‌شیروانی منتهی می‌شد، جایی که یک ناودان بین خانه ما و خانه همسایه فاصله داشت و زیر آن یک جعبه بزرگ پراز خاک بود که در آن سبزه روییده بود. این باغچه مادرم بود و در افسانه "ملکه برفی" عینا آن را توصیف کرده‌ام.


هانس کریستین اندرسن


@Writing_lovers

زندگی آرام و نوشتن، عمدتا مفاهیم ناسازگاری هستند و کسانی که برای زندگی آرام تلاش می‌کنند، بهتر است نویسنده نشوند.




© ریونوسکه آکوتاگاوا



@Writing_lovers

وقتی من شازده احتجاب را می‌نوشتم باید تکلیفم را با بوف کور تعیین می‌کردم، باید تکلیفم را با بهرام صادقی و سنگ صبور صادق چویک تعیین می‌کردم؛ به همین دلیل هم مقاله «سی سال رمان نویسی» را نوشتم. یک سال طول کشید تا شازده احتجاب را نوشتم. تکه تکه می‌نوشتم. اول طرحی بود که خیلی وقت پیش دیدم، یک صفحه بود، فقط یک آدمی که داشت سرفه میکرد و می‌مرد. مهم این بود که دیگر میدانستم چه اتفاقی افتاده، یعنی میدانستم بوف کور چیست، سنگ صبور چیست و چه اشکالی دارد و بهرام صادقی هم چه کار کرده است. برگشتم و حل کردم برای خودم و گذشتم و وقتی شازده احتجاب را می‌نوشتم، بوف کور را فهمیدم.


#هوشنگ_گلشیری

@Writing_lovers

هدف از نوشتن این است که آنچه را که باید بگوییم با بشریت در میان بگذاریم و در صورت امکان به آنها کمک کنیم.


©تی.ایی. واتسون



@Writing_lovers