برای کشف حقیقت نیاز نیست نویسنده هر چه را می‌بیند بنویسد، بلکه باید کشف کند که این انسان توانایی انجام چه کارهایی را دارد که به آنها دست نزده و آن وقت به منعکس کردن کارهایی بپردازد که بالقوه در این آدم هست و چنین است که شخصیت در کل داستان رنگین‌تر می‌شود.



#احمد_محمود


@Writing_lovers

من جمله‌سازی را آزمون نهایی و نفس‌گیر یک نویسنده می‌دانم. به محض اینکه جمله‌ای توجه را جلب می‌کند، نشان می‌دهد نویسنده چقدر باهوش است، چقدر باهوش است وچقدر با استعداد.


آلیس مک درموت



@Writing_lovers

فقط نوشتن با عصبانیت در شب چیزی است که می‌خواهم و مردن از این اتفاق یا دیوانه شدن، این چیزی است که می‌خواهم.




✉️فرانتس کافکا، از نامه ای به فلیسه. ۱۹۱۳




@Writing_lovers

همان‌طور که گفتم، بسیاری از چیزهایی که نویسنده خلق می‌کند، در ناخودآگاه اتفاق می‌افتد. ما جزئیات داستان خود را به جای ساختن آنها به خاطر می‌آوریم.



© گراهام گرین



@Writing_lovers

امروز تنها یکی از روزهای بسیار زیادی است که هنوز در راه است. اما شاید همه آن روزهای آینده به کاری که امروز انجام می‌دهید بستگی داشته باشد.



ارنست همینگوی



@Writing_lovers

نکاتی درباره درگیری در داستان‌ها


لوازم برای "مشتاق نگه داشتن خواننده" چیست؟


جین کی. کلیلند، سردبیر مجله بین المللی نویسندگان و از اعضای هیئت علمی دانشگاه، در مورد دیدگاه‌های خود در مورد اهمیت تعارض در کتاب ها صحبت می‌کند.

هر داستان بزرگی با تعارض پیش می‌رود. هر چه تعارض عمیق‌تر باشد، خواندن آن جذاب‌تر است!

درگیری‌ها می‌توانند متعالی باشند و به طرح یک رمان دامن بزنند، یا آن را محدود کنند و با تمرکز بر یک مثال، داستان مهمی را روایت کنند.

به طور کلی، ۴ دسته از تضادها وجود دارد که یک نویسنده باید خوانندگان را درگیر آنها کند:

۱. فیزیکی : نزاع یا تهدید به حمله.

۲. عاطفی: احساسی که شخصیت را به عمل تحریک کند، برای مثال، تنهایی، عشق یا افسردگی.

۳. معنوی: از دست دادن ایمان، شک به خود یا باورهای متزلزل

۴. ذهنی: یک چالش یا پازل فکری.

داستان شما می‌تواند روی هر یک از این دسته‌بندی یا ترکیبی از آنها یا همه آنها تمرکز کند.

تصمیم گیری در مورد مناسب بودن یک درگیری برای یک داستان خاص، کار دشواری است. نه تنها خوانندگان از ژانرهای خاص انتظاراتی دارند، بلکه تضاد باید برای مخاطب نیز واضح باشد.

نکته مهم این که شما باید روی واکنش شخصیت تمرکز کنید نه به خود حادثه‌ای که منجر به درگیری می‌شود. به عبارت دیگر، همه درگیری‌ها در واقع درونی هستند. اگر کسی به موقعیت اهمیت نمی‌دهد، شما به سادگی هیچ درگیری ندارید.

چگونه تضادها را انتخاب کنیم؟

به یاد داشته باشید که همه درگیری‌ها درونی هستند، بنابراین فقط درگیری‌هایی که مربوط به شخصیت‌های شما هستند در داستان‌تان مرتبط خواهند بود.

این یک حقیقت است: شخصیت‌های شما، مانند خوانندگان، صرف نظر از اینکه آن را چگونه می‌فهمند، برای ثبات تلاش می‌کنند.

با این منطق، درگیری‌هایی که در مورد آنها می‌نویسید، اگر به یکی از دو منبع اصلی درگیری مرتبط باشند، به احتمال زیاد در خواننده طنین انداز می‌شوند: بقا و خیانت.

شخصیت‌های شما برای چه چیزی تلاش می‌کنند و برای رسیدن به آن چه تلاش‌هایی می‌کنند؟  شخصیت متقابل برای متوقف کردن آنها چه خواهد کرد؟

خوب دقت کنید مثلاً رمانی که داستان مردی را روایت می‌کند که بچه‌های یهودی را از دست نازی‌ها نجات می‌دهد. چنین داستانی به هر چهار مقوله درگیری می‌پردازد: معنوی: آیا شخصیت اصلی باید در این رستگاری شرکت کند؟ عاطفی: قهرمان با چیزی که هر روز با آن روبرو می شود و آرزوی اساسی زندگی خود در تضاد است. روانشناسی: آیا شخصیت با این وظیفه کنار می‌آید؟ و در نهایت، تهدید دائمی دستگیری خودش یک چالش فیزیکی است.



@Writing_lovers

آنکه بیش از اندازه محتاط است، بسیار کم کار انجام میدهد.



فریدریش شیلر




@Writing_lovers

با کسب عادت مطالعه، تقریباً از تمام مصائب زندگی برای خود پناهگاهی می‌سازید.




ویلیام سامرست موام



@Writing_lovers

یک نویسنده باید هر روز بنویسد، شما هرگز از بیشتر مطالبی که می‌نویسید استفاده نخواهید کرد، اما باید انجام شود. همیشه به دانش آموزانم می‌گویم روزی حداقل یک صفحه خوب بنویسند. در پایان سال حداقل ۳۶۰ صفحه خوب خواهید داشت و این یک کتاب کامل است.



© ایزابل آلنده


@Writing_lovers

«ضرورت بهترین معلم در همه موارد زندگی است».

ژول ورن


✍تمرین نوشتن


درباره این جمله بنویسید. از آن در نوشتن خاطره، جستار یا داستانی کوتاه استفاده کنید.



@Writing_lovers

فعلا فقط این نجات میده!

شاهکارها به خودی خود و به تنهایی زاده نمی‌شوند، بلکه حاصل چندین سال تفکر هستند که به طور مشترک توسط همه مردم انجام شده، طوری که پشت صدای یک نفر، تجربه بسیاری وجود دارد.




ویرجینیا وولف



@Writing_lovers

برای آنكه آدم بتواند رمانش را بنويسد يك شرايطی بايد فراهم باشد: اول از همه آدم بايد قلم داشته باشد. اين يك موهبت است. يعنی يك چيزی مثل الكتريسيته همينطور لای سطرهايش بدود و خواننده را سحر كند، حتا اگر چيزی كه می‌نويسد چيز چندان مهمی نباشد. اگر اين شرط مهيا بود آنوقت تازه نويسنده بايد بنشيند به خواندن و نوشتن و كلنجار رفتن با زبان؛ آنقدر مرارت بكشد تا اين زبان جهان پر رمز و راز خودش را بر او آشكار كند. خود اين يعنی ده پانزده سال كار! من بارها درستی اين جمله ويتگنشتاين را با تمام گوشت و پوستم لمس كرده‌ام كه «مرزهای زبان من همان مرزهای جهان من است».


#رضا_قاسمی


@Writing_lovers

تصویری از داستایوفسکی وقتی که در نوشتن آچمز شده!


وقتی نوشتن سخت پیش میره
ما هم مثل داستایوفسکی!

فقط باید مدارا کرد


@Writing_lovers

چند صفحه تایپ کردم؟ برایم مهم نیست. آیا آنها خوب هستند؟ من حتی به آن فکر نمی‌کنم. تنها چیزی که مهم است این است که من وقت گذاشتم، بر مقاومت غلبه کردم و بهترین کار ممکن را انجام دادم



© استیون پرسفیلد



@Writing_lovers

بیشتر چیزی که من می‌دانم از آن چیزهای مستطیلی عجیب و غریب با روکش‌های مقوایی است که قفسه‌های این اتاق را پوشانده‌اند...

جان فاولز

📕 دنیل مارتین



@Writing_lovers