تنها قانونی که همیشه از آن پیروی می‌کنم توقف در اوج حوادث است. زمانی که فرآیند به آرامی پیش می‌رود متوقف شوید. سپس شروع مجدد کار برای شما آسان خواهد بود. اگر خود را خسته کنید، وارد یک منطقه مرده خواهید شد و خروج از آن دشوار خواهد بود. مانند جمله معروف: "شما باید در اوج شکوه، ترک کنید."


© ویلیام فاکنر


@Writing_lovers

ادبيات و ادبيات داستانی چیزی نيست جز تبديل كردن ماجرا، اشياء و مكان‌ها به كلمه. در حقيقت همه چیز در نوشتن داستان، كيمياگری كلمه است.



© شهریار مندنی‌پور
نویسنده رمان‌های: شرق بنفشه و عقرب‌کِشی



@Writing_lovers

نویسنده نباشید، فقط بنویسید. فکر کردن به اینکه شما یک نویسنده هستید، دستور العملی برای رکود است. این فرآیند نوشتن است که باعث پیشرفت می‌شود. وقتی از حرکت باز می‌ایستید، محکوم به فنا هستید. هیچ وقت برای شروع نوشتن زود نیست، تنها کاری که باید انجام دهید این است که بتوانید بخوانید.



© ویلیام فاکنر



@Writing_lovers

زن فریاد زد:«بگذارش زمین»
مرد التماس کرد:«پسش بده مال منه»
وکیل آترسون گفت: «احمق نباش جک»
در این جملات فریاد زد، التماس کرد و گفت افعال وابسته به دیالوگ‌اند.

حالا به این جملات مبهم توجه کنید:
زن با تهدید فریاد زد:«بگذارش زمین»
مرد با دلخوری التماس کرد: «پسش بده، مال منه»
وکیل آترسون با حالت تحقیر آمیزی گفت:«احمق نباش، جک»

سه جمله آخر ضعیف‌تر از سه جمله اول است. در سه‌تای آخر جملات قیددارند و متن حالت کلیشه دارد. جملاتی مانند او با شجاعت فریاد زد، با پرویی گفت و... لطفا هرگز این‌طور ننویسید. بهترین شکل برای دیالوگ «گفت» است. کاری که به شکست منتهی می‌شود، وجود بیش از حد قیود در آن بی‌تأثیر نیست.

قیدها مانند گل‌های قاصدک‌اند. اگر یکی در چمن خانه‌تان داشته باشید زیبا و‌منحصر به فرد است اما اگر از ریشه درش نیاورید روز بعد پنج‌تا پیدا می‌کنید و روز بعد پنجاه تا. بعد کل خانه و چمن خانه‌تان به کلی و به صورت هرزه با آن پوشیده می‌شود و وقتی آه از نهادتان برمی‌آید که دیگر خیلی دیر شده است.
قیدهای زیاد در متن به ما می‌گوید که نویسنده می‌ترسد به خوبی احساساتش را بیان نکرده باشد.

استیون کینگ

📕از نوشتن

@Writing_lovers

نویسنده‌ای به نام هانری بل


  هانری بل با نام مستعار استاندال، را فردی بسیار شوخ و شاد توصیف کرده‌اند. اما در سال‌های سخت، کارهای عجیب و غریب انجام می‌داد، مدام افسرده بود، وصیت نامه می‌نوشت و بازنویسی می‌کرد و در حاشیه دست نوشته‌هایش تپانچه می‌کشید. بسیاری از آثارش پس از مرگش منتشر شد. ازجمله مکاتبات و  یادداشتهای روزانه که سالهای ۱۸۰۱-۱۸۲۳ را دربرمی‌گیرد.




@Writing_lovers

همه ما در راه رسیدن به رویای ایده‌آل خود شکست خورده‌ایم. به همین دلیل است که من نویسندگان را با تلاش‌های درخشانشان برای انجام غیرممکن‌ها قضاوت می‌کنم. به نظرم اگر فرصتی برای نوشتن دوباره آثارم پیدا می‌کردم، مطمئن هستم که آنها را بهتر می‌نوشتم و این برای یک نویسنده کاملاً عادی است. به همین دلیل است که نویسنده به کار خود ادامه می دهد، دوباره تلاش می کند و معتقد است که این بار بهتر عمل می کند، می‌تواند به ایده آل برسد و البته به آن نمی‌رسد، بنابراین این حالت برای یک نویسنده طبیعی است.


© ویلیام فاکنر


@Writing_lovers

در مورد "نحوه‌ی نوشتن" خودم باید بگویم که معمولاً یک اتفاق کوچک، یا بهتر است بگویم یک بخش کوچک از یک اتفاق توجهم را جلب می‌کند و بی‌آنکه بخواهم می‌بینم هی دارم به آن فکر می‌کنم. معمولاً پرتوهای اولیه‌ای که در اثر تفکر مدام تابیده می‌شود به این موضوع از جنس ادبیات نیستند. از جنس علم‌اند. عقل است که می‌کوشد مثلاً پرتوهای روان‌شناختی، جامعه‌شناختی، یا فلسفی به این موضع بتاباند، که هیچکدام این‌ها ادبیات نیست. اگر لحظه‌ای رسید که آن اتفاق را در روشنائی فکری ببینم که از جنسی ادبی ست آن‌وقت نخستین جمله‌ی رمان، مثل سر نخ یک کلاف، خود به خود می‌آید. و من مثل دیوانه‌ها می‌نشینم پشت کامپیو‌تر. یکسره می‌نویسم. اما فردا شب که می‌خواهم ادامه بدهم به نوشتن ناگهان فسم می‌خوابد. خب بعدش چه؟

اینجاست که به تجربه دریافته‌ام اگر جا نزنم، اگر فقط یکی دو هفته با سماجت و پشتکار هرشب ادامه بدهم، بعد دیگر همه چیز خود به خود ادامه پیدا می‌کند. راه حلی هم که برای "جا نزدن" پیدا کرده‌ام اینست: قسمت‌های نوشته شده را می‌خوانم و شروع می‌کنم به تصحیح غلط‌های تایپی، املایی و انشائی. یواش یواش می‌بینم دارم دست به ترکیب بعضی جمله‌ها هم می‌زنم. درست مثل ور رفتن یک شاعر با شعرش، کلمه یا سیاق عبارتی را عوض می‌کنم. بعد می‌بینم اینجا و آنجا دارم توصیفی اضافه می‌کنم یا مطلبی را گسترش می‌دهم. وقتی رسیدم به پایان این نخستین بخش، دیگر آن "مقاومت در برابر نوشتن" در هم شکسته است و من خود به خود شروع کرده‌ام به نوشتن بخش دوم.

شب‌های بعد، باز به همین ترتیب خانه تکانی را از اول شروع می‌کنم تا برسم به نوشتن بخش تازه. معمولاً به نیمه‌های رمان که می‌رسم تازه می‌بینم بفهمی نفهمی طرح کارم از آن زیر‌ها زده است بیرون (مثل عکسی که در حال ظاهر شدن است). فوراً، محض احتیاط، یک کپی از کار می‌گیرم و اسم این کپی جدید را می‌گذارم ورسیون دوم. حالا آگاهانه‌تر به طرح فکر می‌کنم. و، با توجه به این طرح، کار بازخوانی هرشبه را از سر می‌گیرم و این بار سعی می‌کنم هرچه را در خدمت طرح نیست دور بریزم. چیزهائی را هم که حذف می‌کنم در حقیقت دور نمی‌ریزم. یک پرونده درست می‌کنم به اسم انباری.

قسمت‌های حذف شده را می‌ریزم توی آن. اینکار به آدم جسارت می‌دهد تا بخش‌هائی را که قبلاً دست و دلش می‌لرزیده حالا با بی‌رحمی تمام حذف یا دستکاری و حتا جابجا کند. اینطوری اگر چیزی را بی‌خودی حذف کرده باشم و جای خالی‌اش بعداً حس شود فوراً از توی انباری درش می‌آورم و می‌گذارم سر جایش. به این ترتیب، با طرحی که پیدا شده پیش می‌روم.




#رضا_قاسمی

نویسنده رمان‌های همنوایی شبانه ارکستر چوبها و چاه بابل


@Writing_lovers

وقتی برای بهبودی به پیاده روی می‌روید، باید خود را با مشاهده رفتار و اعمال افراد سرگرم کنید، به نحوه صحبت و بحث، خندیدن یا برخورد آنها با یکدیگر دقت کنید... همه اینها را با طرح‌هایی سریع در ذهن به خاطر بسپارید.


لئوناردو داوینچی



@Writing_lovers

✍🪴


رمان در جستجوی زمان از دست رفته نوشته نویسنده فرانسوی مارسل پروست است که در هفت جلد بین سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۲۷ منتشر شد. این رمان شامل ۱,۲۶۷,۰۶۹ کلمه است و تعداد کاراکترهای مورد استفاده در آن ۹,۶۰۹,۰۰۰ تخمین زده شده است و این دو برابر تعداد کلمات جنگ و صلح است.




@Writing_lovers

شخصیت‌های خود را خوب بشناسید و داستان خودش را خواهد نوشت.

من می‌گویم اجازه دهید شخصیت در ذهن شما شکل بگیرد. به محض این که این اتفاق افتاد، تنها کاری که باید انجام دهید این است که با او همراه باشید و هر کاری که می کند و می‌گوید را یادداشت کنید. باید احساس کنید که او زنده است و البته بعد از آن باید از بین تمام اعمال احتمالی او آنهایی را انتخاب کنید که با اعمالش مطابقت داشته باشد. سپس تنها چیزی که باقی می‌ماند یک کار کاملاً مکانیکی است: نوشتن همه چیز روی کاغذ.



ویلیام فاکنر


@Writing_lovers

گوته، نویسنده فاوست، فقط در فضاهای بسته‌ کار می‌کرد و سعی داشت هوای تازه به فضای کارش نفوذ نکند. او سرانجام در اثر سرماخوردگی درگذشت و آخرین جمله‌ای که این متفکر معروف بر زبان آورد این بود: "لطفا پنجره را ببندید!"




@Writing_lovers

در صورتی می‌توانید خلاقیت بیشتری داشته باشید که بیشتر از آن استفاده کنید. هر چه بیشتر خرج کنید، بیشتر دارید.


© مایا آنجلو



@Writing_lovers

چه دانش آموزی باشید که یک داستان کوتاه می‌نویسد یا نویسنده‌ای با هفت رمان منتشر شده، وقتی کار جدیدی را شروع می‌کنیم، همه تازه کار هستیم.




توبیاس ولف



@Writing_lovers

دوما یک شخصیت ادبی را فقط برای افزایش حق‌التالیفش خلق کرد!

زمانی که الکساندر دوما « سه تفنگدار » را در قالب رمان پاورقی برای روزنامه‌ها نوشت، قرار شد ناشر در ازای خط به خط اثر به او پول پرداخت کند.

دوما برای افزایش حق‌التالیفش، خدمتکاری به نام گریمو را اختراع کرد که به همه سؤالات با « بله» یا «خیر » و کلمات تک هجایی پاسخ می‌داد.

او دنباله کتاب را با عنوان «بیست سال بعد» نوشت و گریمو در آن کمی پرحرفتر شده بود.


@Writing_lovers