مفاخر ادبیات کلاسیک جهان


ادبیات بریتانیا به خاطر نویسندگان زن مشهور است. جین آستین، خواهران برونته، آگاتا کریستی و... این لیست همچنان ادامه دارد.

در عین حال، نویسندگان زن به نفع عموم خوانندگان که نسبت به قلم خانم‌ها چندان مطمئن نبودند با نام مستعار مطلب می‌نوشتند.

خواهران برونته اولین آثار خود را با نام‌های مستعار منتشر کردند: نام‌های مردانه صدادار.

نام‌های مستعار خوشبختانه فراموش شده‌اند، اما خواهران برونته و رمان‌هایشان هنوز هم مورد علاقه خوانندگان هستند.



@Writing_lovers

هر نویسنده بزرگ و اصیل، متناسب با عظمت و اصالت خود، باید به طور مستقل سبکی را بیافریند که به او لذت بدهد.


© ویلیام وردزورث



@Writing_lovers

قانون‌های نوشتن


• سرعت بخشیدن کار اهمیت دارد. سرعت را بالا ببرید و جریان افکار را افزایش دهید.


• برای نوشتن یک داستان کوتاه همه داستان را در یک نشست بنویسید. سرعت را تا پایان حفظ کنید. برای نوشتن رمان‌، در بخش‌هایی نیاز به استراحت دارید و «سرعت» کار را هنگام نوشتن بالا ببرید.


• جملات طولانی را به جملات کوتاه تبدیل کنید. این اغلب برای نویسنده تازه کار بهتر است. داستان‌های ارنست همینگوی را بخوانید همه جملات داستان‌هایش کوتاه و موجز است.


• پاراگراف‌بندی‌های مناسب را رعایت کنید.


• از تکرار خلاص شوید: کلمات و عبارات غیر ضروری، سرعت را کاهش می‌دهد و توجه خواننده را ضعیف می‌کند. خواننده قطعا به آن توجه خواهد کرد.


• در هر پاراگراف تنها از یک ایده استفاده کنید.


• یاد بگیرید که افکارتان را به طور خلاصه و قابل درک بیان کنید (جملاتی زیبا بسازید).


• حواس پنجگانه و استعاره ابزار کار نویسنده است. از آن غافل نشوید. در هر پاراگراف بازبینی شان کنید.


• قیدها پاک شوند: «ظاهرا» را حذف کنید. «در حالی که» را حذف کنید. «پیوسته» را حذف کنید.


• نوشتن رنگین. کلماتی که احساسات را تحریک می‌کنند، بردارید. مردم می خواهند تصاویری روشن ببینند. در جهان کتاب قرار بگیرند و نگران قهرمانان باشند. «نشان بده، نگو!» — یک قانون اساسی برای نویسندگان است. ایده ها را به تصاویر تبدیل کنیم، در اینصورت خوانندگان، سپاسگزار ما خواهند بود.


@Writing_lovers

یک راه غیرمعمول برای بهبود مهارت‌های حرفه‌ای‌تان


به نظر شما برای اینکه یک فرد نویسنده بزرگی شود چه چیزی لازم است؟ پشتکار و استعداد؟ شاید شانس؟

به احتمال زیاد، سه عامل ذکر شده نقش مهمی دارند. اما گاهی نویسندگان فکر می‌کنند که این‌ها کافی نیست...

به عنوان مثال، چارلز دیکنز برای بهبود مهارت‌های نویسندگی خود به سمت شمال می‌خوابید. او به شدت این موضوع را برای تقویت خلاقیت خود جدی می‌گرفت، بنابراین هر بار قبل از رفتن به رختخواب، قطب نما را چک می‌کرد.



@Writing_lovers

شعر فقط در ابیات جاری نیست: همه جا ریخته شده، در اطراف ماست. به این درختان، به این آسمان نگاه کن، زیبایی و زندگی از همه جا سرچشمه می‌گیرد و هر جا زیبایی و زندگی است، شعر است.



ایوان تورگنیف




@writing_lovers

سه روز می‌توان بی‌نان به‌سر برد، بی‌شعر هرگز و کسانی که جز این فکر می‌کنند در اشتباهند.




بودلر




@Writing_lovers

ما توی داستان‌‌های کوتاه فارسی، سیزده نوع زاویه دید داریم. زاویه دید مبحث مهمی در داستان‌نویسی هست. توی دوره‌های نویسندگی، اولین چیزی که با هنرجو کار میشه معمولا همین زاویه دیدهاست. یعنی ابتدایی ترین ابزار کار شما و در عین حال مهمترین و راهگشاترین عنصر داستانی. برای اینکه خوب یادش بگیرید، بهترین منبع خوندن داستان‌های قدرتمند هست. داستانهای خوب و متنوع بخونید و به نحوه استفاده نویسنده از زاویه دید در داستان‌ها توجه کنید. به آموزش‌های سطحی فضای مجازی و اطلاعات کم خودتون قناعت نکنید؛ بیشتر کاوش کنید و خوندن داستانهای خوب رو از دست ندید. به طور مثال داستانهای ابراهیم گلستان و شهریار مندنی‌پور منبع خوبی برای یادگیری زاویه دیدهای غیرمتعارف و متنوع هستند.



@Writing_lovers

اگر کسی متفاوت از من فکر کند، نه تنها با این کار مرا آزرده نمی‌کند، بلکه برعکس، مرا غنی می‌کند.




مارک تواین



@writing_lovers

افراد خلاق غالباً درباره حیوانات خانگی انعطاف داشته‌اند.

ارنست همینگوی نویسنده آمریکایی گربه‌ها را دوست داشت. تقریباً ۵۰ گربه در حال حاضر در خانه-موزه او زندگی می‌کنند.

یا شاعری به نام لرد بایرون به گربه‌ها، سگ‌ها و قناری‌ها علاقه داشت و حیوانات او به اینها محدود نمی‌شد او چهار غاز خانگی خرید که آنها را همه جا، حتی در جلسات کاری و اجتماعات، با خود می‌برد.


@Writing_lovers

خوب نوشتن سخت است، اما همیشه می‌توان چیزی نوشت. سپس با تلاش می‌توانید آن را بهتر کنید. مسئله داشتن اراده و جاه‌طلبی کافی است.



جیم شریدان


@Writing_lovers

زمان در نوشتن


حین نوشتن رمان، هر چقدر هم که رمان ساختار پیچیده‌ای داشته باشد، بی آنکه از پیش برنامه‌ای بریزم و بی‌آنکه ادامه و نتیجه داستان را بدانم داستان را به شکل هر چه پیش آید خوش آید و فی‌البداهه پیش می‌برم. چون اینطور نوشتن لذت بیشتری دارد. نوشتن رمان وقتی به پایان می‌رسد تازه مسابقات و بازی‌های جدیدی آغاز می‌شود. و از این ببعد مرحله جذابی آغاز می‌شود که کاملا ارزش وقت گذاشتن را دارد.

در اثر نوشتن فی‌البداهه گاه بین عناصر مختلف داستان تناقض‌هایی پدید می‌آید که باعث بی‌انسجامی می‌شود. مثلا ممکن است خلقیات یا وقایع مربوط به یک شخصیت از میانه داستان به یکباره تغییر کند یا ممکن است توالی زمانی اتفاقات بهم خورده باشد. باید این عیب‌ها و نواقص را رفع کرد و به متنی منسجم رسید.

بخش‌های زیادی را حذف می‌کنم و صحنه‌هایی جدید را اینجا و آنجا به داستان اضافه می‌کنم. وقتی داستان "سرگذشت پرنده کوکی" را می‌نوشتم در مرحله بازنویسی احساس کردم بعضی بخش‌ها اساسا با بخش‌های دیگر همخوانی ندارند. در نتیجه چند بخش از داستان را به طور کامل حذف کردم و بعد براساس آن بخش حذف شده داستان دیگری یعنی داستان " مرز جنوب، غرب خورشید" را نوشتم. اغلب بخش‌های حذف شده برای همیشه از بین می‌روند.

بازنویسی به این گونه یک یا دوماه طول می‌کشد. بعد از اتمام این مرحله دوباره حدود یک هفته صبر می‌کنم و بعد وارد مرحله دوم می‌شوم. در این مرحله نیز داستان را از آغاز بازنویسی می‌کنم. با این تفاوت که به جزییات توجه بیشتری می‌کنم. وسواس بیشتری بخرج می‌دهم. مثلا به توصیف مناظر جزییات بیشتری اضافه می‌کنم یا لحن گفتگوها را مناسب‌تر می‌کنم. بررسی می‌کنم هیچ نکته ای با روند کلی داستان مغایرت نداشته باشد. یکبار متن را می‌خوانم و جاهایی را که فهمیدنشان دشوار است آسان‌تر می‌کنم تا متن روان تر و طبیعی تر باشد. این بخش به انبوهی از جراحی‌های کوچک می‌ماند. بعد از اتمام این مرحله دوباره استراحتی می‌کنم و وارد بازنویسی بعدی می‌شوم. ...


هاروکی موراکامی

📕 داستان‌نویسی به مثابه شغل


@Writing_lovers