نویسنده بد، قهرمانان خود را خلق می‌کند. آنها را راهنمایی می‌کند که چه بگویند. یک نویسنده واقعی، به آنها گوش می‌دهد و کارهایی که انجام می‌دهند را تماشا می‌کند و قبل از اینکه آنها را بشناسد صدای آنها را می‌شنود.



© آندره ژید


@Writing_lovers

جادوی زاویه دید

آلیشیا راسلی

ترجمه محسن سلیمانی

انتشارات سوره مهر

@Writing_lovers

🍏فریدریش شیلر از عطر سیب‌های گندیده الهام می‌گرفت.


او نمی‌توانست کار کند، مگر اینکه کشوی میزش از سیب های گندیده پر می‌شد.

گوته، از دوستان شیلر، تعریف می‌کرد که چطور یک بار به ملاقات او رفته، نویسنده همکارش را در خانه نیافت و تصمیم گرفت در دفترش منتظر او بماند و بلافاصله بوی گیج کننده سیب‌های پوسیده را احساس کرد.


@Writing_lovers

هر کسی که به نوشتن ادامه می‌دهد، هنوز شکست نخورده است. اگر او سنت قدیم سخت کوشی و کار مداوم را پی‌گیری کند، سرانجام او نیز برای خود نویسنده‌ای خواهد شد.


© ری بردبری


@Writing_lovers

باید نکته ای را اعتراف کنم، نوشته‌های ما در اصل کار خود ما نیست. یا لااقل بهترین بخش نوشته هایمان را خودمان نمی‌نویسیم. دانش و یکپارچگی بهترین بخش آثار ما، متعلق به جهان خارج از وجود ماست و ‌ما همه از این جهان کسب فیض می‌کنیم و هدف این است که این ارگانیسم به خودآگاهی برسد و همچنان رؤیاهایش را به یاد داشته باشد. ما فقط می‌نویسیم و بعد اتفاقاتی رخ می‌دهد ما گوش می‌دهیم، رنج می‌کشیم و فعالیت می‌کنیم تا آن را بنویسیم. تأثیر ما بر جهان کند اما زیرکانه است و عمدتا جوانان آن را حس می‌کنند. جوانان تشنه اسطوره‌اند و وقتی شنوندگان ما یعنی جوانان، صاحب قدرت شوند؛ آن وقت است که ما هم صاحب نفوذ و قدرت می‌شویم.

کورت ونه گات

کنفرانس نمایشنامه نویسان، شاعران و قصه‌نویسان|استکهلم ۱۹۷۳

@Writing_lovers

چه زمان زاویه دیدِ اول شخص استفاده کنیم؟


برای شخصیت اصلی داستان، یک آدم باحال انتخاب کنید، چون قرار است یک ماه با او وقت بگذرانید. پس باید او را دوست داشته باشید و بتوانید یک ماه با او سر کنید. رمان نویس مبتدی، بهتر است شخصیت اصلی داستان را از زاویه دید اول شخص بنویسد. اینطوری بهتر می تواند با احساسات شخصیت اصلی در تماس باشد. اما باید لحن شخصیت اول منحصر به فرد و جذاب باشد. به لحن راویِ "ناطور دشت" سلینجر نگاه کنید. دلیل اینکه راوی اول شخص از این زاویه دید استفاده کرده و خوب درآمده این است که او لحن متفاوت و جذابی دارد. پس شما هم شخصیتی را انتخاب کنید که لحنش منحصر به فرد باشد.

وقتی داستان پیش نمی رود و گیر کرده اید، به چیزهایی فکر کنید که ازشان میترسید، بدتان می‌آید، چندشتان می شود، شما را خارش و عطسه می‌اندازد. یکی دو تا از آنها را داخل داستان و به جان شخصیت اصلی داستانتان بیندازید و از زبان خاص او حرف بزنید.


اینطوری موتور نوشتنتان روشن می‌شود چون این تاریکیها و ترسها، احساسات تند و تیز همانطور که شما را به غليان می اندازند، خواننده را هم مجذوب می‌کند. نویسندگی یعنی احساسات و افکار را در دام کلمه انداختن و توجه به لحن شخصیت های جالب توجه.


کریس بتی

📕 برای داستانت طرحی نداری؟ اشکال نداره!



@Writing_lovers

چه مشاهده عالی‌ای است، خواندن بخشی از کتاب که در آن نظر نویسنده با نظر ما مطابقت دارد و زمانی که مخالفیم و استدلال می کنیم که او اشتباه می‌کند.




جاناتان سویفت



@Writing_lovers

نکته‌ای برای نویسندگان


کولم تویبین


۱. هر کاری را که شروع کرده‌ای تمام کن. 

۲. و با آن کنار بیا. 

 ۳. از دلسوزی برای خود دست بردار. 


۴. تمام روز لباس کار خود را به تن کن.


۵. صبح‌ها کار کن، سپس یک استراحت کوتاه برای ناهار، بعداز ظهر کار کن و اگر دوست داری به اخبار ساعت شش گوش کن و دوباره به سر کار خود برگرد تا زمان خواب فرا برسد. قبل از خواب، به شوبرت گوش بده، ترجیحاً چند آهنگ. 


۶. اگر می‌خواهی بخوانی تا خود را شاد کنی زندگی نامه نویسندگانی را بخوان که دیوانه شده‌اند.


  ۷. یکشنبه‌ها می‌توانی فیلم‌های قدیمی برگمان را تماشا کنی، پرسونا یا سونات پاییزی بهترین هستند. 



@Writing_lover

چگونه توانایی خود را در داستان نویسی افزایش دهیم؟


شطرنج‌بازهایی که می‌خواهند توانایی‌ها و امتیازهای خود را در این کار افزایش دهند هر روز مدتی یکسری کارها را تمرین می‌کنند. این تمرین‌ها طوری طراحی شده که مهارت و آگاهی آنها را در به کارگیری شگردهای بازی شطرنج زیادتر می‌کند.
رقصندگان هم به طور مرتب ساعت‌ها تمرین می‌کنند. نیروهای رزمنده حرفه‌ای نیز تمرین های بی‌امان و طاقت فرسا می‌کنند تا همه چیز ملکه ذهنشان شود و به طور خودکار انجامش دهند. این خط را همین طور ادامه دهید. پس چرا باید نویسندگی تافته جدابافته از کارهای دیگر باشد؟

برای نویسندگی هم تمرین های زیادی هست که شما می‌توانید انجام دهید تا توانایی شما در طراحی داستان بسیار بیشتر شود. اما این تمرین هم مثل همه تمرین‌ها به کارسخت نیاز دارد.

اما اگر ده دوازده هفته این تمرین‌ها را انجام بدهید از سرمایه گذاری خودتان در زمینه نویسندگی بهره می‌برید:

گام اول: پنج شش رمان از نوع رمان یا داستان‌هایی که خودتان می‌خواهید بنویسید، انتخاب کنید. این رمان‌ها می‌توانند رمان‌هایی باشند که قبلا خوانده‌اید.


گام دوم: برای ده دوازده هفتهٔ خود یک برنامه زمان بندی‌شده بنویسید ؛ برنامه ای که بتوانید اجرا کنید. چون قرار است شما در این مدت شش رمان را بخوانید و بعد تقریبا ده دوازده ساعت برای تجزیه و تحلیل آن‌ها و یادداشت برداشتن از آنها به شیوه‌ای که به شما خواهم گفت، وقت بگذارید. و شش ساعت روی آنها فکر کنید.

گام سوم:رمان را برای تفریح و ‌مثل همه خواننده‌ها بخوانید. وقتی خواندید، یک روزی درباره آن فکر کنید، ببنید از آن خوشتان می‌آید؟ آیا روی شما تأثیر گذاشته ؟ شخصیت رمان به یادماندنی بود؟ آیا طرحش انسجام داشت؟ ضمن خواندن قسمتی از آن این احساس را داشتید که خسته کننده است؟ و جواب‌هایی را که می‌دهید یادداشت کنید.

گام چهارم: حالا رمان دوم و سوم و ... برای هر کدام یک روز وقت بگذارید و دوباره سوال‌هایی را که در گام سوم گفته شد از خودتان بپرسید و یادداشت کنید.



گام پنجم: حالا دوباره به سراغ رمان اول بروید و آن را صحنه به صحنه مرور کنید. محل وقوع، زاویه دید، خلاصه صحنه در دوسطر، نوع صحنه ( عمل، عکس‌العمل، مقدمه چینی، عمق بخشی) آیا آخر هر صحنه شما را ترغیب می‌کند که به خواندن داستان ادامه دهید؟ چرا آری و چرا نه؟

⭕️اگر برای همه داستان‌ها یا رمان‌های انتخاب شده‌تان این تمرین را انجام دهید با پرشی بلند از ۹۹ درصد از نویسندگان دنبال پیشرفت، جلو خواهید زد. نویسنده‌هایی که بیشترشان سعی دارند با آزمون و خطا طرح ‌رمانشان را پیدا کنند. شما در دوازده هفته تمرین با این شیوه به جایی می‌رسید که آن‌ها با وضعیتی مشابه شما سالها طول می‌کشد تا برسند.



جیمز اسکات بل

📕طرح و ساختار رمان

@Writing_lovers

اگر الکساندر دوما فکر می‌کرد که بلیت‌ نمایشنامه‌هایش فروش خوبی ندارد، از زیرکی خود استفاده می‌کرد!

دوما با علم به اینکه هیچ چیز بیشتر از وعده ملاقات عاشقانه انسان را جذب نمی‌کند، به انتشار چنین آگهی‌هایی در روزنامه‌های پاریس می‌پرداخت:

"آیا آن آقایی که یک شب در اجرای نمایش آنقدر به من نگاه کرد تا از خجالت سرخ شوم، امروز به تئاتر می‌آید؟ یادداشتی برای او گذاشته می‌شود. عاشق."

در نتیجه، صدها نفر از پاریسی‌ها فقط برای اطمینان از اینکه پیام برای آنهاست یا نه، بلیت می‌خریدند، در حالی که دوما فقط سود خود را حساب می‌کرد.


@Writing_lovers

تمرین


صبح قبل از هر کار بروید سراغ رایانه‌تان یا دفتری باز کنید و نوشتن را با این جمله شروع کنید:

چیزی که من واقعا دلم می‌خواهد بنویسم دربارهٔ...

و ادامه دهید. ذهن ناخوداگاهتان شب قبل با رؤیاهای شما صاف و زلال شده و ذهن حرف‌هایی برای گفتن دارد. این کار نه تنها برای سوژه یابی خوب است بلکه برای نرمش دادن عضلات ذهن و خلاقیت‌تان هم مفید است.


جیمز اسکات

@Writing_lovers

مسافری در جاده می رفت، نگهبانی او را متوقف کرد و پرسید:

- ارباب من می خواهد بداند شما کی هستید، کجا می روید و چرا؟

مسافر از نگهبان پرسید:

- ارباب شما چقدر به شما حقوق می‌دهد؟

نگهبان آرام جواب داد :۵۰۰سکه طلا!

- اگر هر روز صبح این سه سوال را از من بپرسی، سه برابر آن، ۱۵۰۰ سکه طلا به تو می‌دهم:

من کی هستم؟ کجا می‌روم؟ و برای چه؟


@Writing_lovers

تمرین



درباره جزئیات صبح خود، از بیدار شدن و صبحانه خوردن تا حد امکان هر چه مشخص‌تر و با جزییات بنویسید. ذهنتان را آرام کنید و جزئیات صبحی را که گذراندید به خاطر آورید.





@Writing_lovers

یکی از مهم‌ترین چیزهایی که باید بدانید این است که خلاقیت شما چه هنگام اوج می‌گیرد. من دریافتم که این زمان برای من، روشنایی صبح است. نه در روشنایی بودن، بلکه پیش از آن‌که روشنایی برسد آنجا بودن. این، به نحوی، به من توش و توان می‌دهد و تدارک پا نهادن به فضایی است که فقط می‌توانم آن را غیر دنیوی بخوانم و نوعی آمادگی برای درگیر شدن با فضایی مرموز است.

تونی موریسون

@Writing_lovers