چیزی که نویسنده‌ را می‌ترساند، ویراستار جهنمی درونی او است: غولی که روی دوش شما می‌نشیند و دایم می‌گوید: «مزخرفه. اینو غلط نوشتی. چرا اینو این طوری می‌گی؟ به اندازه ی کافی اطلاعات نداری. هرچی تا حالا نوشتی آشغاله.» هرچند ممکن است به نظر دشوار بیاید، اما اصلا  به این غول کوچک اعتنا نکنید. به ویژه در آن زمانی که دارید پیش‌نویس اول را می‌نویسید. همین ویراستار درونی، بعدها دوست شما می‌شود، به این شرط که افسار خوبی به او بزنید. اما تا زمانی که دارید نخستین پیش‌نویس داستان را می‌نویسید دشمن شماست. او فقط زمانی آرام می‌نشیند که شما را از نوشتن داستان منصرف کند.

حقه‌ای که باید سوار کنید این است که به نق‌زدن‌هایش گوش نکنید و کارتان را ادامه دهید. به خودتان اجازه بدهید نویسنده‌ی بدی باشید، تا زمانی که پیش‌نویس اول را تمام کنید. اگر تسلیم نق ‌و‌ نوق‌های این غول شوید و بخواهید صفحه ی اول داستان را آن قدر باز‌نویسی کنید تا عالی بشود، در نهایت میزتان پر از داستان‌های نیمه تمام می‌شود. توصیه می‌کنم حداقل سه پیش‌نویس از داستانتان بنویسید که هر کدام نسخه‌ای از کل داستان باشد: از آغاز تا پایان.


مارگارت لوک

@Writing_lovers

تمرین


از عقایدتان درباره حیوانات خانگی بنویسید، نظرات مثبت و منفی‌تان درباره آنها و نگهداری‌شان، خاطره‌ای از این موضوع را به یاد بیاورید و بنویسید. جزییات را در نظر بگیرید؛ از مکان‌ها، رنگ‌ها و حواس پنچ‌گانه‌ خود در متن بگویید.





@Writing_lovers

اگر می‌خواهید چیزی را فورا فراموش کنید، آنچه را که باید درباره آن به خاطر بسپارید بنویسید.



ادگار آلن پو



@Writing_lovers

فرهنگ لغت کوتاهی از مارک تواین:


زمان: بهترین معلم است اما متاسفانه همه شاگردانش را می‌کشد.


دوستی: احساسی مقدس، شیرین، ماندگار و همیشگی که می‌توانید آن را تا آخر عمر حفظ کنید، فقط اگر سعی نکنید پول قرض کنید.


آمریکا: کشوری شگفت انگیز است و من بسیار خوشحالم که کشف شد. اما اگر آنها متوجه‌اش نمی‌شدند و از آن عبور می‌کردند بهتر بود.


انسان: تنها حیوانی است که سرخ می‌شود و واقعاً به آن نیاز دارد.



@Writing_lovers

تمرین

برای نوشتن داستان، یک موضوع یا حس کلی را که می‌خواهید در داستانتان باشد مشخص کنید. عشق، نفرت، بخشش، خشم، حرص، خصومت، شهامت، دوستی....

اندکی وقت صرف فکر کردن به آن کنید و آن را به صورت عبارتی کوتاه روی کاغذ بیاورید. سپس حس متضاد آن را مشخص کنید. نیروی قدرتمند تضاد، به شما امکانِ جلوه دادنِ احساس اولیه را می‌دهد. حس متضاد با حس راهبر داستان چیست؟ فکر کردن به این حس متضاد به شما امکان می‌دهد تا حرف تازه‌ای داشته باشید و از منظر تازه‌ای به ماجرا نگاه کنید.

مثلا در جادوگر شهر اُز: اشتیاق برای داشتن آنچه در بیرون است در مقابل آنچه در درون خود است.

در ارباب حلقه‌ها : قدرت مطلق در مقابل تمایل به رها کردن قدرت.


رومئو و ژولیت: عشق در مقابل مرگ.


کنت مونت کریستو: انتقام عادلانه علیه خطایی بزرگ در مقابل ناتوانی در تنبیه مناسب.


امی دیردون
📕الگوهای جهانی داستان


@Writing_lovers

راهنمای شخصیت پردازی



در شخصیت پردازی اولین قدم «لنگر انداختن» و پا روی زمین سفت کردن است. ولی قبل از اینکه شخصیت هایتان روی زمین باشند باید از تن باشند. آن‌ها را نمی‌توان از فکر و عقل ساخت. اگر فقط فکر باشند عمرشان به چرخاندن چشم‌ها و نظرهای انتزاعی می‌گذرد. شما باید شخصیت هایتان را در یک تن قرار بدهید.
دستیابی به تن‌های فیزیکی و یافتن بدنِ شخصیت‌هایمان بخش دیگری از پازل عمیق نوشتن است. تن‌ها امیالی دارند که ممکن است با امیال شخصیت در تضاد باشند. توجه کنید چطوری وقتی متمرکز بر نوشتن صحنه ای هستید باز هم ممکن است قوزک پایتان بخارد.

موسیقی شاد خانه بغلی و صدای زمزمه آواز بخاری را می‌شنوید. صدای خرخر ماشین قدیمی‌تان هم می‌آید. یادتان باشد که ما این دنیا را رها نمی‌کنیم تا دنیای دیگری را بنویسیم بلکه با زندگی کردن در این دنیاست که می‌توانیم آن دنیاهای دیگر را خلق کنیم.




لرن هرینگ

📕نوشتن با تنفس آغاز می‌شود

@Writing_lovers

✍ تمرین



فهرستی تهیه کنید از آدمهایی که امروز می‌بینیدشان. آدم‌هایی که از هر نظر قابل تبدیل شدن به شخصیت‌های یک داستان هستند و ویژگی‌های مثبت و دوست داشتنی یا منفی و مورد نفرتی دارند که توجه‌ آدم را به خود جلب می‌کند.




@Writing_lovers

برای اینکه شخصیت پردازی خوبی داشته باشیم بهتر است داستان‌های اول را از تجربه‌هایی که زیست داریم، بپردازیم. داستانی درباره خودمان، پدر، مادر، همسایه، نزدیکان و...



کیهان خانجانی



@Writing_lovers

اگر قهرمان داستان بتواند به سادگی به هدف دست پیدا کند دیگر داستانی در کار نخواهد بود همه داستان‌ها به موانع نیاز دارند. موانع داخلی و خارجی که قهرمان داستان را از آنچه می‌خواهد بازدارد. یک قانون مهم برای نوشتن این است که برای قهرمان داستان هیچ وقت چیزی نباید ساده باشد. آزادانه بنویسید هدف قهرمان داستان چیست و آن را در دو جمله خلاصه کنید سپس به موانعی فکر کنید که ممکن است برای شخصیت داستانتان پیش
بیاید.



امی دیردون

📕الگوهای جهانی داستان


@Writing_lovers

به عقیده تئودور ویسنر ماده داستانی را باید اینطور پیدا کرد:« مشخص کن از چه رنج میبری. رنجی جانکاه که نظرت را راجع به زندگی تغییر داده. از چه رنجیده‌ای چه زمانی و چه کسانی مسبب آن بوده‌اند؟ مهم نیست رنج تو کوچک یا بزرگ، خیلی شخصی و خصوصی و جز اسرار است یا نه، به محض شناختنش دست به کارشو و سعی کن بر پایه شخصیت ها و اعمالشان داستانی بیافرینی.»

وقتی به دنبال مادهٔ داستانی در کمال صداقت به این پرسش ها پاسخ بده: قلبت از چه شکسته، چه‌چیزی کم و بیش به روحت آسیب زده، از چه تا حد مرگ میترسی؟ چه چیزی بیش از همه آزارت می‌دهد یا تو را به وجد می‌آورد؟ اشک تو کی در می‌آید ؟ وقت بگذار و در پاسخ دادن به اینها آزاد نویسی کن. به حافظه‌ات مجال بده تا لحظات حساس زندگی ات را بکاود. از نحوه ترکیب لحظه‌های به ظاهر پراکنده غافل نباش.


باربارا شوپ

📕 اندیشه های نو در رمان نویسی



@Writing_lovers

⭕️با شخصیت ‌های منفعل در داستان چه کنیم؟


شخصیت دیگری خلق کنید تا سد راه شخصیت اصلی شود و بین آن دو درگیری پیش بیاید. حتی پرسش و پاسخ دو شخصیت که در یک موضع قرار دارند، باید با تنش همراه باشد. در غیر این صورت صحنه‌ای بی روح و ملال آور شکل می‌گیرد. راههایی پیدا کنید تا در هر صحنه درگیری و تنش لازم را بین شخصیت‌ها به وجود بیاورید. بهتر است شخصیت در هر صحنه به هدفش نرسد. او در برابر موانع، عکس‌العمل نشان می‌دهد و داستان رو به جلو حرکت می‌کند.



@Writing_lovers

کشف یا فرم دادن ؟


می‌دانم بعضی ازبزرگ‌ترین نویسنده‌ها بدون طرح و نقشه رمان‌شان را شروع می‌کنند. گلشیری از این دسته بود. می‌گفت گاهی رمانی را فقط با یک تصویر شروع کرده و همانطور پیش رفته تا کم کم فهمیده شخصیت چه خواهد کرد و کجا خواهد رفت.


اغلب نویسنده‌ها دانستن مسیر رمان را نافی کشف‌های خودِ نویسنده در حین نوشتن می‌دانند و فکر می‌کنند داشتن طرح، علاقه آن‌ها را به ادامه ماجرا از بین خواهد برد و ذوق نوشتن آنها را کور خواهد کرد.

اما چه باید کرد؟

واقعیت این است که هر کس باید شیوه مناسب خودش را برای نوشتن پیدا کند. به گمان من اما حتی برای نویسنده‌های بزرگ هم دشوار است که رمان‌شان را همانطور که پیش می‌رود به بهترین نحو ممکن شکل بدهند. رسیدن به مناسب‌ترین فرم مستلزم فکر و کار زیاد روی فرم است. اگر نخواهیم کشف و شهود لحظه نوشتن را از دست بدهیم و در عین حال با ندانستن میسرهای رمان و اتفاقات و کارهای شخصیت اصلی در جهت‌ها و مسیرهای نامعلوم، گم شویم بهترین روش تهیه خلاصه‌ای از اتفاقات رمان است.

خلاصه نویسی کاری می‌کند تا شما شخصیت‌های رمان‌تان را بهتر بشناسید مهمتر از اینها می‌تواند کاری کند تا با تماشای رمان در شکل کلی، زایده‌ها و کج و کولگی‌ها و عدم تناسب بخش‌های آن را بهتر ببینیم و احیانا با کم و زیاد کردن، شکل درست‌تر و زیباتری به فرم داستان‌مان بدهیم و بهترین فرم ممکن را طرح‌ریزی کنیم. دشوار است که این کلیت را دست کاری کنیم تا به تناسب برسد. احیانا مجبور می‌شویم بخش‌هایی را حذف، اضافه یا جابجا کنیم. اما برای خلاصه نویسی به چه نکاتی باید توجه کرد؟ درباره آن با شما صحبت خواهم کرد.



حسین سناپور

📕یک شیوه برای رمان‌نویسی



@Writing_lovers

چخوف واقعاً دوست نداشت که از او عکس بگیرند، چون در عکس‌ها به شکل‌های مختلفی ظاهر می‌شد که چندان باب میلش نبود.
او درباره یکی از عکس‌هایی که در استودیوی عکاسی سن پترزبورگ گرفته بود، با طنز نوشت: «فقط آن را به نامزدم نشان نده وگرنه او فکر می‌کند که من قادر به هیچ گناهی نیستم و از ناراحتی گریه می‌کند».



@Writing_lovers

تمرین


متن زیر را ادامه دهید و بیست دقیفه بنویسید:

دور از چشمانم از جایی پیدایش شد. دو بافه موی مواج در باد، آستین‌های بلوز کرکی قدیمی محکم بسته به دور گردن. وقتی بیدار است دنیا یکسره صورتی می‌شود مانند درخت گیلاسی که یک شبه شکوفه کند. آهسته خود را به پیچ خیابان می‌رسانم و منتظر می مانم....



@writing_lovers

داستان خود را با دیالوگ شروع نکنید. اگر این خطر را می‌پذیرید، اولین عبارت مکالمه باید غیرعادی باشد و بتواند توجه خواننده را به خود جلب کند.



ماکسیم گورکی



@Writing_lovers🌳

بیست و هشت اشتباه نویسندگان

نوشته جودی دلتون

این کتاب از جمله الهام بخش‌ترین کتابها درباره نوشتن با ۲۸ جستار و توصیه‌های مفید درباره نوشتن داستان‌ها است.




@Writing_lovers🌳

تمرین



متن را ادامه دهید و بیست دقیقه آزادانه بنویسید:



ایستاده‌ام روی صخره به پایین نگاه می‌کنم آب‌های متلاطم را می‌بینم و طرف راستم شن‌هایی با ته رنگ قرمز روشن و ارغوانی، به گمانم بیابان باشد. پشت سرم غاری است، می‌دانم چیز مهمی در آن است...


پاراگراف آغازین داستان کوتاه "صحنه‌های مجسم"

آن بیتی


@Writing_lovers