فرآیند نوشتن یک ابزار قدرتمند برای درک و شناخت خود است. نوشتن مستلزم آن است که نویسنده بداند که خودش کیست؛ او را وادار می‌کند، شاگرد شود و از طبیعت بشر بیاموزد، به تجربیاتش توجه کند، تا ریشهٔ آن‌ها را بفهمد. نویسنده خودش را در تجربه خالص زندگی فرو می‌برد و آن را درون اثر هنری وارد می‌کند و بدین ترتیب معنای زندگی را خلق می‌کند.


یوهان بوهلر


@Writing_lovers

روشی برای بیشتر و بهتر نوشتن



@Writing_lovers

دفترچه یادداشت و انفجار ایده‌ها


چند روزی است که در حال تایپ مطالب دفترچه‌های یادداشت روزانه ام به ترتیب تاریخی‌شان هستم. در این یادداشت ‌ها اطلاعات پراکنده‌ای وجود دارد که به مرور از یاد برده‌ام و خواندن‌شان برای خودم تازگی دارد. جملات، مفاهیم و ایده‌های کوچک و بزرگی که به مرور در آنها یادداشت کرده‌ام و در حکم شمع‌های کوچکی هستند که لحظه حال‌ام را گرم و پرنور می‌کنند.

نوشتن یادداشت ها را در نوجوانی با دیدن مستند لئوناردو داوینچی شروع کرده‌ام. داوینچی در فاصله سالهای ۱۴۵۲ تا ۱۵۱۹ یادداشت‌هایی به زبان ایتالیایی و به صورت آینه‌ای می‌نوشت.

در آن سالها کمتر شخصيتی به اندازه او برایم شگفت انگيز بود و از وجوه این شگفت‌انگیزی‌اش یکی این بود که به هر کجا که می‌رفت دفتری با خود به‌همراه داشت و هر زمان که ایده‌ای به ذهنش می‌رسید یا چیز جالبی می‌دید آن را در دفترش می‌نوشت. حتی زمانی تحت تأثیر او بخشی از یادداشت هایم را به صورت آینه‌ای و از چپ به راست، می‌نوشتم.

دفترچه یادداشت‌ داوینچی صفحاتی بود که در آن فهرست کارهایی را می‌آورد که در طول روز انجام می‌داد: کارهایی مانند پیدا کردن یک جمجمه سر متعلق به انسان، خرید کتاب های آناتومی، بررسی پرده‌های مغزی و تشریح فک سوسمار و حتی کارهای روزانه معمولی‌تری مانندخرید گچ، کاغذ و مداد سیاه.

و فهرستی از لوازمی را که باید در سفرهایش با خود همراه می‌داشت: ابزارهایی مانند تیغ، اره‌ای که با آن استخوان ها را ببرد، گیره و تحقیقات آنتومی‌اش.

از آنجا که به ضرب المثل های عاميانه بسیار علاقه داشت؛ صفحاتی از دفترچه را به مثال ها و چيستان هایی که می‌شنید اختصاص می‌داد. در دوستون، پيش بينی های مربوط به آينده را می‌نوشت. در زير صفحه، فهرستی از اشياء خانه اش را يادداشت می کرد و در بالای همان صفحه، به اصول پرواز پرندگان می پرداخت و در صفحات بعدی، مطالعات و آزمايش های گسترده‌اش را درباره خواص آينه ها و علم نورشناسی ترسيم می‌کرد. به همین خاطر دانشمندان امروزه آن را انفجار ایده‌ها می‌دانند.

داوینچی امیدوار بود بتواند‌ این یادداشت‌ها را که مجموعه ای نامنظم از موضوعات گوناگون بود، بعدا در فرصتی مناسب و مطابق با موضوعی که دربرمی‌گیرد، مرتب کند.

خوب است هر از چندی بخشی از وقت‌تان را صرف سروسامان دادن و تایپ دفترچه‌های یادداشت‌روزانه‌تان کنید. این کار خیر و برکت زیادی برای‌تان دارد از جمله اینکه می‌تواند لحظه‌حال‌تان را سرشار کند.

✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

معنا همیشه در درون ماست و کتاب‌هایی که می‌خوانیم فقط یک قلاب هوشمندانه برای بیرون آوردن آن هستند.


مکس فرای


@Writing_lovers

دنیای امروز بیشتر افراد را وادار به قضاوت‌های سریع و تعیین کردن سیاه و سفید می‌کند. به نظر من وظیفه کسی که می‌خواهد داستان نویس شود نتیجه‌گیری زودهنگام نیست. بلکه گرد آوردن موارد اولیه است. او باید توانایی ذخیره کردن مواد اولیه فراوان را داشته باشد. حافظه انسان محدود است پس باید اطلاعات را پردازش کرد. چه جزییاتی را به خاطر بسپاریم؟ هر چیز جالبی که از دیدنش جا خورده‌ایم. هر چیزی که با عقل جور در نمی‌آید. بهتر است چیزی باشد که به راحتی نشود توضیحش داد. چیزی که نوعی تناقض در آن دیده شود و همه را به تعجب وامی‌دارد. اگر کمی راز آلود و اسرارآمیز باشد که دیگر حرف ندارد. بعد روی آنها برچسبی شامل تاریخ، محل و وضعیت می‌زنم و ذخیره‌شان می‌کنم.



هاروکی موراکامی
📕داستان‌نویسی به مثابه شغل


@Writing_lovers

مغز انسان، چیز باشکوهی است. تا لحظه‌ای که برای سخنرانی از جایت بلند می شوی، عالی کار می‌کند.


مارک تواین



@Writing_lovers

•در جستجوی زمان از دست رفته

•جلد اول: طرف خانه سوان

•قسمت پنجم: از صفحه ۸۸ تا ۹۵ (شماره صفحات ممکن است در چاپ‌های مختلف متفاوت باشد)


https://t.me/InSearchOfLostTime

•در جستجوی زمان از دست رفته
•طرف خانه سوان

•قسمت نوزدهم: از صفحه ۱۵۵ تا ۱۵۹


https://t.me/InSearchOfLostTime

📕در این کانال، دو دوست فرهیخته‌ کار بسیار ارزشمندی انجام داده‌اند؛ آنها کتاب هفت جلدی "در جستجوی زمان از دست رفته" مارسل پروست را روخوانی کرده‌اند. دو بخش انتخاب شده، درباره کتاب‌هاست.


@Writing_lovers

نوشتن براساس برنامه ریزی و طرح را؛ با آزاد نویسی ترکیب کنید. هرگاه احساس می‌کنید در نوشتن گیر کرده‌اید و نمی‌دانید کجا باید بروید، یک کار عالی آزاد نویسی است. فقط پشت کامپیوترتان بنشینید و هر چه به ذهنتان می‌رسد بنویسید. این کار شما را از قفل خارج می‌کند.



@Writing_lovers

تمرین


بیست دقیقه متن را ادامه دهید:

وقتی چند قطره درشت باران جلو پاهایش پخش شد، با عجله پله‌های چوبی را بالا رفت، قفل در را باز کرد و وارد شد. اتاق تاریک بود اما او به روشنایی احتیاج نداشت. همیشه در تاریکی لولیده بود و از تاریکی خوشش می‌آمد...



📕داستان چتر| غلامحسین ساعدی


@Writing_lovers

توصیه شنیدنی میشل سرس فیلسوف فرانسوی

📖📚📕


@Writing_lovers

داستان‌ها چگونه نوشته شدند!


بخشی از کار شما قبل از نوشتن این است که نسبت به کارتان همواره کنجکاو بمانید. کارتان کجاها می‌رود؟ کجا می‌تواند برود؟ اگر به شخصیت اصلی گوش بدهم مرا به کجا می‌برد؟ اگر این شخصیت اصلی من نباشد چه؟ هر سوال شما را به سؤال بعدی و به سطح عمیق‌تری می‌برد و یک سطح به آن چه می‌خواهید بگویید نزدیک تر می‌شوید.


اگر آثار نویسنده ای را بخوانید به سادگی دست کم سه یا چهار سؤال پیدا می‌کنید که نویسنده تمام عمرش را با آن ها کار کرده است. پیش از نوشتن سؤالاتی را کشف و روشن می‌کنید که کارتان را تعریف می‌کند.


دنبال سؤالاتی باشید که شما را از آرامش معمول همیشگی‌تان که فکر می‌کنید پاسخ هر سؤالی را می‌دانید بیرون می‌آورد. نترسید بگذارید نوشتن شگفت‌زده‌تان کند و کارهای قبلی‌تان را تغییر دهد. نوشتن در نهایت شما را خواهد یافت و خودش را به شما نشان خواهد داد.

مهم نیست ندانید داستان تان در چه سطحی چه‌ها برای گفتن دارد. به داستانتان اعتماد کنید و در کنارش بایستید. در کنار داستان ایستادن، فقط به ایده اولیه و طرح کلی ختم نمی‌شود بلکه مایل است بسیار فراتر از توان تصور شما برود.



لرن هرینگ

📕نوشتن با تنفس آغاز می‌شود


@Writing_lovers

صبح فوق العاده است. ارزش این را دارد که سحر از خواب بیدار شوی. من عموماً عاشق بیدار شدنم. با این حال، به خواب رفتن کمتر از آن نیست؛ هر دو مثل برگشتن از سفر هستند...


مکس فرای



@Writing_lovers

هر داستان از جوانه شروع می‌شود ، از زدن یک جرقه. انسان عادی نیز جرقه‌ها را جذب می‌کند ولی آن‌ها را از دست می‌دهد اما انسان هنرمند از جرقه‌ها استفاده می‌کند. گاه سالها طول می کشد تا جوانه‌ای که به ذهن نشسته بارور شود.


نادر ابراهیمی


@Writing_lovers

☆روزی فقط یک خط☆

اگه هرروز فقط یک خط درمورد اتفاقات روزانه ای که برامون رخ داده بنویسیم،
در پایان سال کتابی خواهیم داشت که از ابتدا تا انتهای اون رو خودمون نوشتیم.📗

@ketab_nakhahad_mord

توصیف وضعیت

اگر شما وضعیتی را در چند صفحهٔ پیاپی توصیف کنید، آنچه می‌نویسید برای مخاطب جذاب نخواهد بود.

فرض کنید در آغاز کتاب، نویسنده می‌نویسد که چگونه یک دختر به جایی می رود و در یک میدان بی‌پایان پوشیده از برف و طوفان گیر می‌افتد. دختر تقریباً خسته شده اما همهٔ این توصیفات را در فاصله‌ای که دختر کلیسا را ​​می‌بیند، دارید.

نویسنده ادامه می‌دهد، تکرار می‌کند که چگونه قهرمان سرما زده شده، گونه‌هایش می‌سوزند و چگونه در حالی که خسته شده بینی‌اش از برف پر می‌شود و این توضیحات در یک دوجین پاراگراف طولانی ادامه پیدا می‌کند و تنها پس از آن و بعد از چند صفحه ‌است که شخصیت به كلیسا می‌رسد و خسته و یخ‌زده جلوی در می‌افتد.

برای این که متوجه شوید داستان از کجا شروع می‌شود‌، به این توضیح توجه کنید:

ولادیمیر پس از بهمن در کوهستان، زن جوانی را در آستانهٔ کلیسا می‌بیند. لباسش خونی و ضعیف است. تصمیم می‌گیرد به او کمک کند. مهمان با هراس از مرگ، رازی قدیمی را برای او افشا می‌کند. او شاهد قتل خواهر دوقلوی ولادیمیر بوده. آیا ممکن است این زن دچار توهم شده باشد؟

چگونه این توصیف را بهبود دهیم؟

باید هرچیزی که طرح را به جلو نمی‌برد و قهرمان را توسعه نمی‌د‌هد، حذف کنیم. در این حالت، نقطه عطف کلیسا است (در حقیقت، داستان باید از آنجا شروع شود).

بگذارید این داستان از قهرمانی شروع شود که روی ایوان کلیسا می‌افتد و قادر نیست با انگشتان یخ زده به در بکوبد. این فقط چند خط است و تمام اطلاعاتی را که خواننده به آن نیاز دارد، در خود دارد: توصیف وضعیت قهرمان و شرح وضعیت فعلی که منجر به توسعه بیشتر طرح می‌شود. به شکلی خلاصه و بلافاصله از جایی که عمل از آن شروع می‌شود. بله، می‌توان نشان داد او چگونه راه می‌رود و هوا چقدر سرد است، اما اگر همهٔ این اطلاعات را در همان پاراگراف‌های اول و به شکلی طولانی به مخاطب بدهیم‌ جز سررفتن حوصلهٔ او چه چیزی عایدمان می‌شود؟!


پل لاگتین



@Writing_lovers