از آب و نان واجب‌تر برای نویسنده


اَدیر لارا در کتاب "برهنه، مست، نوشتن" می‌گوید: خاطره نویسی گذشته‌تان را به شما بازمی‌گرداند؛ وقتی رخدادی را روی کاغذ می‌آورید کم‌کم از آن فاصله می‌گیرید؛ نوشتن آن، به رنج‌هایتان حد و مرز می‌دهد. این کار حتی خصوصی‌ترین و وحشتناک‌ترین جزئیات زندگی‌تان را هم به ماده‌ی خام تبدیل می‌کند. وقتی بدبختی‌تان را به کاغذ سنجاق می‌کنید قدرتش را از او می‌گیرید. شما خاطرات خودتان را در قالبی جدید و زنده روی صفحه‌ کاغذ باز می‌یابید: خاطراتی مثل این‌که پدر رنگ‌کارتان به خانه می‌آمد، فین می‌کرد و رنگ‌هایی را که در طول روز روی هم انباشته شده بودند نشان مادرتان می‌داد. یا مثلاً این‌که وقتی همگی فقیر بودید اقوام‌تان با شما زندگی می‌کردند و یک روز در توالتی تازه چسب‌کاری‌شده گیر افتاده بودید و دایی‌ها و خاله‌هایتان در می‌زدند.
علاوه براین نوشتن‌ این جزییات به شما امکان می‌دهد که خاطرات‌تان را به دست بگیرید و دگرگون‌شان کنید. نویسنده‌ها از همین روش استفاده کرده‌اند.
 


@Writing_lovers

برخلاف آنچه همه فکرمی‌کنند نوشتن عمیق با اندیشه به دست نمی‌آید، بلکه نوشتن عمیق از بدن ما سرچشمه می‌گیرد. رابطه دست و بدن.

ما داستان‌هایمان را همه جا با خودمان حمل می‌کنیم. آن تجربه‌ها در تن ما مانده و منتظر مایند. بخشی از فرایند نوشتن که اندکی ترسناک است، این است که باید در مناطقی از وجودمان شیرجه بزنیم، بنشینیم و دست را به حرکت درآوریم تا شانس این را بیابیم که به اعماق برسیم و به چیزهایی که عمری از آن پرهیز کرده‌ایم و دوست نداریم؛ نظری بیندازیم.


لرن هرینگ
📕 نوشتن با تنفس آغاز می‌شود.

@Writing_lovers

صبح‌ها پیش از دست گرفتن هر کاری سه صفحه درباره جریان ذهن‌تان بنویسید تا بار مسائل روزمره را از ذهن‌تان بردارید و بتوانید به‌جایش افکار خلاقانه داشته باشید.



جولیا کامرون

📕راه هنرمند


@Writing_lovers

تظاهر نکنید پروست هستید. اگر عباراتی که نوشته‌اید خیلی طولانی است، آن‌ها را همانطور که از ذهن‌تان بیرون می‌آیند، بنویسید، اما سپس آنها را تقسیم کنید. از تکرار دوباره موضوع نترسید و از آوردن ضمایر و جملات فرعی خودداری کنید.



اومبرتو اکو


@Writing_lovers

فرآیند نوشتن یک ابزار قدرتمند برای درک و شناخت خود است. نوشتن مستلزم آن است که نویسنده بداند که خودش کیست؛ او را وادار می‌کند، شاگرد شود و از طبیعت بشر بیاموزد، به تجربیاتش توجه کند، تا ریشهٔ آن‌ها را بفهمد. نویسنده خودش را در تجربه خالص زندگی فرو می‌برد و آن را درون اثر هنری وارد می‌کند و بدین ترتیب معنای زندگی را خلق می‌کند.


یوهان بوهلر


@Writing_lovers

روشی برای بیشتر و بهتر نوشتن



@Writing_lovers

دفترچه یادداشت و انفجار ایده‌ها


چند روزی است که در حال تایپ مطالب دفترچه‌های یادداشت روزانه ام به ترتیب تاریخی‌شان هستم. در این یادداشت ‌ها اطلاعات پراکنده‌ای وجود دارد که به مرور از یاد برده‌ام و خواندن‌شان برای خودم تازگی دارد. جملات، مفاهیم و ایده‌های کوچک و بزرگی که به مرور در آنها یادداشت کرده‌ام و در حکم شمع‌های کوچکی هستند که لحظه حال‌ام را گرم و پرنور می‌کنند.

نوشتن یادداشت ها را در نوجوانی با دیدن مستند لئوناردو داوینچی شروع کرده‌ام. داوینچی در فاصله سالهای ۱۴۵۲ تا ۱۵۱۹ یادداشت‌هایی به زبان ایتالیایی و به صورت آینه‌ای می‌نوشت.

در آن سالها کمتر شخصيتی به اندازه او برایم شگفت انگيز بود و از وجوه این شگفت‌انگیزی‌اش یکی این بود که به هر کجا که می‌رفت دفتری با خود به‌همراه داشت و هر زمان که ایده‌ای به ذهنش می‌رسید یا چیز جالبی می‌دید آن را در دفترش می‌نوشت. حتی زمانی تحت تأثیر او بخشی از یادداشت هایم را به صورت آینه‌ای و از چپ به راست، می‌نوشتم.

دفترچه یادداشت‌ داوینچی صفحاتی بود که در آن فهرست کارهایی را می‌آورد که در طول روز انجام می‌داد: کارهایی مانند پیدا کردن یک جمجمه سر متعلق به انسان، خرید کتاب های آناتومی، بررسی پرده‌های مغزی و تشریح فک سوسمار و حتی کارهای روزانه معمولی‌تری مانندخرید گچ، کاغذ و مداد سیاه.

و فهرستی از لوازمی را که باید در سفرهایش با خود همراه می‌داشت: ابزارهایی مانند تیغ، اره‌ای که با آن استخوان ها را ببرد، گیره و تحقیقات آنتومی‌اش.

از آنجا که به ضرب المثل های عاميانه بسیار علاقه داشت؛ صفحاتی از دفترچه را به مثال ها و چيستان هایی که می‌شنید اختصاص می‌داد. در دوستون، پيش بينی های مربوط به آينده را می‌نوشت. در زير صفحه، فهرستی از اشياء خانه اش را يادداشت می کرد و در بالای همان صفحه، به اصول پرواز پرندگان می پرداخت و در صفحات بعدی، مطالعات و آزمايش های گسترده‌اش را درباره خواص آينه ها و علم نورشناسی ترسيم می‌کرد. به همین خاطر دانشمندان امروزه آن را انفجار ایده‌ها می‌دانند.

داوینچی امیدوار بود بتواند‌ این یادداشت‌ها را که مجموعه ای نامنظم از موضوعات گوناگون بود، بعدا در فرصتی مناسب و مطابق با موضوعی که دربرمی‌گیرد، مرتب کند.

خوب است هر از چندی بخشی از وقت‌تان را صرف سروسامان دادن و تایپ دفترچه‌های یادداشت‌روزانه‌تان کنید. این کار خیر و برکت زیادی برای‌تان دارد از جمله اینکه می‌تواند لحظه‌حال‌تان را سرشار کند.

✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

معنا همیشه در درون ماست و کتاب‌هایی که می‌خوانیم فقط یک قلاب هوشمندانه برای بیرون آوردن آن هستند.


مکس فرای


@Writing_lovers

دنیای امروز بیشتر افراد را وادار به قضاوت‌های سریع و تعیین کردن سیاه و سفید می‌کند. به نظر من وظیفه کسی که می‌خواهد داستان نویس شود نتیجه‌گیری زودهنگام نیست. بلکه گرد آوردن موارد اولیه است. او باید توانایی ذخیره کردن مواد اولیه فراوان را داشته باشد. حافظه انسان محدود است پس باید اطلاعات را پردازش کرد. چه جزییاتی را به خاطر بسپاریم؟ هر چیز جالبی که از دیدنش جا خورده‌ایم. هر چیزی که با عقل جور در نمی‌آید. بهتر است چیزی باشد که به راحتی نشود توضیحش داد. چیزی که نوعی تناقض در آن دیده شود و همه را به تعجب وامی‌دارد. اگر کمی راز آلود و اسرارآمیز باشد که دیگر حرف ندارد. بعد روی آنها برچسبی شامل تاریخ، محل و وضعیت می‌زنم و ذخیره‌شان می‌کنم.



هاروکی موراکامی
📕داستان‌نویسی به مثابه شغل


@Writing_lovers

مغز انسان، چیز باشکوهی است. تا لحظه‌ای که برای سخنرانی از جایت بلند می شوی، عالی کار می‌کند.


مارک تواین



@Writing_lovers

•در جستجوی زمان از دست رفته

•جلد اول: طرف خانه سوان

•قسمت پنجم: از صفحه ۸۸ تا ۹۵ (شماره صفحات ممکن است در چاپ‌های مختلف متفاوت باشد)


https://t.me/InSearchOfLostTime

•در جستجوی زمان از دست رفته
•طرف خانه سوان

•قسمت نوزدهم: از صفحه ۱۵۵ تا ۱۵۹


https://t.me/InSearchOfLostTime

📕در این کانال، دو دوست فرهیخته‌ کار بسیار ارزشمندی انجام داده‌اند؛ آنها کتاب هفت جلدی "در جستجوی زمان از دست رفته" مارسل پروست را روخوانی کرده‌اند. دو بخش انتخاب شده، درباره کتاب‌هاست.


@Writing_lovers

نوشتن براساس برنامه ریزی و طرح را؛ با آزاد نویسی ترکیب کنید. هرگاه احساس می‌کنید در نوشتن گیر کرده‌اید و نمی‌دانید کجا باید بروید، یک کار عالی آزاد نویسی است. فقط پشت کامپیوترتان بنشینید و هر چه به ذهنتان می‌رسد بنویسید. این کار شما را از قفل خارج می‌کند.



@Writing_lovers