مهم اینه که خودت بمونی. این هنر عالی است. این سخت‌ترین کار است زیرا به هیچ تلاشی از جانب شما نیاز نداره. شما نیازی به تقلید از کسی یا چیزی ندارید، نیازی به تظاهر به حکیم بودن و یا تظاهر به ابله بودن ندارید... متوجه منظورم هستید؟ فقط باید با صدای خودت صحبت کنی و کاری رو انجام بدی که دوست داری.

هنری میلر

📕لبخند پای نردبان

@writing_lovers

تمرین

کتابی باز کنید. تصادفی یک جمله را انتخاب کنید و کتاب را ببندید. بدون این که به محتوای بخشی که جمله را از آن گرفته‌اید نگاه کنید، آغاز کنید به نوشتن. بگذارید کلمات جریان پیدا کنند. از نوشتن بازنایستید و قلمتان را ز مین نگذارید. این تمرین را سه بار انجام دهید و هربار ماجرا را در جهت دیگری پیش ببرید. این تمرینی برای خلق ایده‌های تازه است.


مارگارت لوک
مقاله «راز نوشتن داستان کوتاه»

@Writing_lovers

کاربرد درست کلمه، همان تکنیکی‌است که باعث می‌شود نویسنده در روایت خوب عمل کند. وسواس بر سر کلمه همان جزئی‌نگاری است که یک داستان را در ذهن مخاطبش ماندگار می‌کند. جزئی‌نگاری با کلمات، تصویر داستانی را به طور دقیق پیش روی خواننده می‌گذارد. چطور یک نویسنده نمی‌تواند از کلمات به درستی کار بکشد و درعین حال بتواند تصویری جزئی و دقیق را بیان کند. ابزار شما برای نشان دادن در یک اثر داستانی کلمه است و اشراف بر کلمه، اشراف بر تکنیک جزئی‌نگاری، داستان را به مثابه فیلمی در ذهن خواننده ثبت می‌کند. فیلمی که شاید هیچ وقت تصاویرش را از یاد نبرد و برای هر نویسنده‌ای مهم‌ترین چیز همین است.

ابوتراب خسروی

@Writing_lovers

آموزش فیلمنامه نویسی

درس سوم : مقدمات شخصیت پردازی


@Writing_lovers

ادبیات برای من تجلی وجدان، آزادی و درد روانی است. نمی‌دانم چرا دارم مینویسم اگر سوال این است! مطمئن نیستم که داستان‌هایم از من سرچشمه گرفته باشد. من آنها را خلق نکردم، فقط آنها را یادداشت کردم و به طور دردناکی به دنبال کلماتی گشتم که به نوعی به شنیده هایم پاسخ دهند، مانند صدایی از بیرون.


هرمان هسه

@writing_lovers

تمرین


به گفتگوهای اطراف‌تان گوش دهید. یکی از دیالوگ‌های کوتاه و مناسب را انتخاب کنید. آن را با صدای بلند بخوانید و سپس تخیل‌تان را آزاد‌بگذارید تا با توجه به احساساتی که از فکر کردن به آن در شما ایجاد شده، جزییات را به متن اضافه کنید و در عرض ده دقیقه آن را بنویسید. انجام هر چند وقت‌یکبار این تمرین برای پرورش خلاقیت‌ مفید است.




@Writing_lovers

نوشتن به اندازه کار فیزیکی سخت نیست اما چیزی که در مورد هنر صادق است این است که شما باید در چیزی خوب شوید و سپس بهتر شوید؛ و سخت‌ترین کار، حل مسائل با تعداد بی‌نهایت راه حل است.



یودورا ولتی


@Writing_lovers

دوست دیرینه‌ام

از من خواسته‌ای نامه‌ای برایت بنویسم، این بازی کودکانه‌ی نامه نگاری را دوست داری و ادا اطوار خودت را داری مثلا می‌گویی باید دست خط خودت باشد و نامه تایپ شده فایده‌ای ندارد.

پس صبح اول کاری که می‌کنم، این است که فایل نامه هایی را که تا الان برایت تایپ کرده ام، می‌بندم و خودکار و کاغذی را برمی‌دارم و شروع به نوشتن می‌کنم.

نمی‌دانم چه برایت بنویسم، تو برعکس منی همیشه حرفی برای گفتن داری، روایت‌های طولانی که بلدی با آب و تاب توی نامه‌هایت تعریفشان کنی. قصه‌هایی که هرازچندگاهی با اصول خاص خودت اول چرکنویس و بعد با نظم پاکنویسان می‌کنی و برایم می‌فرستی.

نامه های من اما همیشه کوتاه است. پس در حالی که خودکار را روی کاغذ میگذارم و به ذهنم فشار می‌آورم، تصمیم می‌گیرم کمی تخیلم را فعال کنم و چیزهایی برایت بنویسم.

می‌نویسم دوست دیرینه‌ام سالها پیش در روزی پاییزی تو را یافته‌ام. حالا هم با گذر سالیان این د‌وستی مستحکم تر شده‌است، چنانکه گاه گمان می‌کنم این دوستی متعلق به روزگاری دور و باستانی است. روزگاری که من با قلمی از پر برایت می‌نوشتم، آن را به پای کبوتری می‌بستم و به سوی تو پرواز می‌دادم و تو را می‌بینم که نامه را از پای کبوتر باز میکنی و با بوسه‌ای درآسمان پروازش می‌دهی. بعد هم در گوشه ای می‌نشینی و نامه‌ام را می‌خوانی.

این تنها شیوه‌ی دلخواه نامه نگاری و بیان روایتهایم به تو است. امیدوارم این نامه کوتاه بیان کننده‌ی عشق و احساس فراوانم به تو دوست دیرینه‌ام باشد.

دوستت دارم
از طرف دوست باستانی تو



@writing_lovers

محمد تقی مدرسی و بن بست نوشتن


برای نوشتن هر داستانی، من همیشه از وسیله‌ای استفاده می‌کنم که اسمش را گذاشته‌ام‌ صدای درونی. کشف این صدا برای من هم غیر مترقبه بود. روزی در خیابان «وست وود» لس آنجلس که مجل جمع شدن ایرانی‌ها و‌ مغازه‌های ایرانی است، صدای یک‌خانم‌ ایرانی را شنیدم که داشت‌سر قیمت باقلا با صاحب مغازه چانه می‌زد. آن قدر این صدا و ریتم و آهنگ‌فارسی برایم مهم بود و بیشتر به زمزمه‌ای شباهت داشت که آدم در مواقع تنهایی و یا وقت هایی که فکر جالبی به ذهنش رسیده برای خودش می‌کند. هر وقت در نوشتن داستانی به بن بستی برمی‌خورم و قلم چموش از نوشتن سر پیچی می‌کند، قسمتی از داستان را بلند بلند برای خودم می‌خوانم. خواندن پشت سرهم جملات، ریتم مخصوص خودشان را پیدا می‌کنند و اگر اقبالم بلند باشد، ناگهان صحنه‌ای در ذهنم روشن می‌شود و دنباله نوشتن داستان را از سر می‌گیرم.

تقی مدرسی

📕از کتاب گفتگوها، علی دهباشی

@Writing_lovers

کارن کوشمن، نویسنده تصنیف لوسی ویپل، گفته که ایده‌ی این داستان زمانی به سراغش آمد که در کتابخانه‌ی موزه‌ای در حوالی کالیفرنیا کتابی می‌خواند. او با آمار عجیبی مواجه شد که نود درصد مهاجرانی که در دهه ۵۰ قرن ۱۹ به کالیفرنیا مهاجرت کرده بودند، مرد بوده‌اند.
 این یعنی ده درصد را زن‌ها و کودکان تشکیل می‌دادند. با خودش فکر کرد:«برای یه دختر زندگی در چنین شرایط سختی و در این منطقه چگونه بوده است؟» 

 خود کوشمن مهاجرت ناخوشایندی را از کشوری به کشور دیگر در سن دوازده سالگی تجربه کرده بود.

حالا دو ایده داشت که در هم بیامیزد، اول ایده‌ی دیدگاه بچه‌ای درباره یک لحظه هیجانی در تاریخ و نیز تجربه و احساس خودش زمانی که دختر بچه دوازده ساله‌ای بود و از محیط آشنا و راحت خانه کنده شد. وقتی این ایده‌ها با هم جفت شدند ، شخصیت لوسی ویپل متولد شد و رمان کوشمن شکل گرفت.

 
⭕️از ترکیب دو یا چند ایده استفاده کنید.



@Writing_lovers

سه درمان برای مالیخولیا و غم وجود دارد.

شماره یک غذا است. ناهار خوب، کیک و شکلات و ... شماره دو موسیقی است. موسیقی همیشه به من کمک می‌کند تا فراموش کنم. اندوه‌های کمی در جهان وجود دارد که موسیقی در برابر آن ناتوان باشد.
- خب، شماره سه؟ مشروب است؟
- اشتباه می‌کنی. الکل کمکی به خلاص شدن از شر افکار تلخ نمی کند. برعکس. من سینما را ترجیح می‌دهم. باید تمام روز را با فیلم‌ها بگذرانید و سه یا چهار فیلم پشت سر هم تماشا کنید.

ژان میشل گناسیا

📕باشگاه اصلاح ناپذیران


@writing_lovers

از آب و نان واجب‌تر برای نویسنده


اَدیر لارا در کتاب "برهنه، مست، نوشتن" می‌گوید: خاطره نویسی گذشته‌تان را به شما بازمی‌گرداند؛ وقتی رخدادی را روی کاغذ می‌آورید کم‌کم از آن فاصله می‌گیرید؛ نوشتن آن، به رنج‌هایتان حد و مرز می‌دهد. این کار حتی خصوصی‌ترین و وحشتناک‌ترین جزئیات زندگی‌تان را هم به ماده‌ی خام تبدیل می‌کند. وقتی بدبختی‌تان را به کاغذ سنجاق می‌کنید قدرتش را از او می‌گیرید. شما خاطرات خودتان را در قالبی جدید و زنده روی صفحه‌ کاغذ باز می‌یابید: خاطراتی مثل این‌که پدر رنگ‌کارتان به خانه می‌آمد، فین می‌کرد و رنگ‌هایی را که در طول روز روی هم انباشته شده بودند نشان مادرتان می‌داد. یا مثلاً این‌که وقتی همگی فقیر بودید اقوام‌تان با شما زندگی می‌کردند و یک روز در توالتی تازه چسب‌کاری‌شده گیر افتاده بودید و دایی‌ها و خاله‌هایتان در می‌زدند.
علاوه براین نوشتن‌ این جزییات به شما امکان می‌دهد که خاطرات‌تان را به دست بگیرید و دگرگون‌شان کنید. نویسنده‌ها از همین روش استفاده کرده‌اند.
 


@Writing_lovers

برخلاف آنچه همه فکرمی‌کنند نوشتن عمیق با اندیشه به دست نمی‌آید، بلکه نوشتن عمیق از بدن ما سرچشمه می‌گیرد. رابطه دست و بدن.

ما داستان‌هایمان را همه جا با خودمان حمل می‌کنیم. آن تجربه‌ها در تن ما مانده و منتظر مایند. بخشی از فرایند نوشتن که اندکی ترسناک است، این است که باید در مناطقی از وجودمان شیرجه بزنیم، بنشینیم و دست را به حرکت درآوریم تا شانس این را بیابیم که به اعماق برسیم و به چیزهایی که عمری از آن پرهیز کرده‌ایم و دوست نداریم؛ نظری بیندازیم.


لرن هرینگ
📕 نوشتن با تنفس آغاز می‌شود.

@Writing_lovers

صبح‌ها پیش از دست گرفتن هر کاری سه صفحه درباره جریان ذهن‌تان بنویسید تا بار مسائل روزمره را از ذهن‌تان بردارید و بتوانید به‌جایش افکار خلاقانه داشته باشید.



جولیا کامرون

📕راه هنرمند


@Writing_lovers