✍تمرین

یکی از گزینه‌ها را به دلخواه آزادانه ادامه دهید:


آنچه بیشتر از هر چیز درون من ریشه دوانده این است که ...


اگر کسی اعتراض نکند من این کار را می‌کنم که...


آخرین باری که شگفت زده‌شده‌ام ....


@Writing_lovers

نمود رنج در نوشتن وقتی است که نویسنده می‌کوشد کارش را کنترل کند. این جریان مربوط به همان میل دستیابی به نتیجه است. اگر از ابتدا بدانید کجا می روید پس سفرتان اجباری، بی فایده و قابل پیش بینی و مستقیم است. اصلا نیازی نیست این همه چیز بدانید. لازم نیست رئیس همه چیز باشید؛ همان طور که لازم نیست تمام دنیا روی دوش شما باشد. چند ثانیه آن را زمین بگذارید. دنیا همچنان به چرخشش ادامه می دهد. داستانتان را با دقت بررسی کنید. بعد از اینکه داستان جهت و صدای خودش را پیدا کرد، تنش بیشتری وارد آن کنید ولی تا زمانی که مواد لازم برای این کار ندارید دست به چنین حرکتی نزنید. تلاش برای کنترل اثر راه مستقیمی است که ختم به رنج می شود.


لرن هرینگ

📕نوشتن با تنفس آغاز می‌شود


@Writing_lovers

چقدر عجیب، جذاب، بارآور و شگفت انگیز است این کلمه: جاده!


نیکولای گوگول



@Writing_lovers

تمرین


ضمن تایپ، آزادانه با خودت درباره داستانی که قصد نوشتنش را داری حرف بزن و حرف‌هایت را بنویس. چیزهای جالبی را که در طرح و شخصیت، کشمکش و درگیری، نوع گره‌افکنی و گره‌گشایی‌ داستان ممکن است رخ دهد، روی کاغذ بیاور. ببین اوج داستان و کشمکش اصلی شخصیت چیست و اینها را بنویس و بعد بهترین هایش را در داستانت به کاربگیر. برگرد و به داستانهای نویسندگانی مورد علاقه‌ات نگاه کن و روی کاغذ بنویس که نویسنده برای شخصیت، اوج داستان و کشمکش چه کارهایی کرده تا داستانش خواندنی شود. با این روش، هر روز نکات تازه بیشتری درباره داستان‌ها کشف می‌کنی و یاد می‌گیری داستانت را بهتر بنویسی.


@Writing_lovers

پدرم همیشه می‌گفت: هرگز به افرادی که تلویزیونشان بزرگتر از قفسه کتاب‌هایشان است اعتماد نکنید.

امیلیا کلارک



@Writing_lovers

در یک کتاب نوشته شده است: "اگر راهت را گم کردی، به ستاره‌ها نگاه کن، اگر دوستی را از دست داده‌ای، به ستاره ها نگاه کن، اگر خودت را گم کرده‌ای، باز هم به ستاره ها نگاه کن، آنها همیشه همان جا هستند. با چشمانت بهشان بچسب، فرق نمی‌کند کجا باشی، آدم ها تغییر می‌کنند، همه چیز تغییر می‌کند، اما ستاره‌ها مثل همیشه هستند.


کارل می

📕ما را ببر، پگاسوس

@Writing_lovers

بازی چه می‌شد اگر...

تمرین

قدیمی‌ترین و خلاقانه‌ترین شیوهٔ رمان‌نویس‌ها، برای به دست آوردن سوژه، بازی « چه می‌شد اگر... » است. رابرت مک کی در کتاب «داستان» آن را شیوه‌ای مؤثر می‌داند. وقتی یک چیز جالب می‌خوانید از خودتان بپرسید: چه می‌شد اگر... ؟ و بعد بگذارید انواع و اقسام ارتباط ها ظاهر شود.

چه می‌شد اگر تکه چوبی حرف می‌زد؟ (پینوکیو)

چه می‌شد همه اهالی یک شهر کور می‌شدند؟ (رمان کوری)


چه می‌شد اگر آن عزیزی که از دنیا رفته ناگهان در آستانه در ظاهر می‌شد؟ ( رمان یک روز دیگر، میچ آلبوم)

با این شیوه ذهن‌تان یاد می‌گیرد بین عناصر ناآشنا ارتباط ایجاد کند و طرح‌های خلاق شکل دهید:


چه می‌شد اگر کتابی درباره زندگی خودمان پیدا می‌کردیم؟

چه می‌شد اگر یک روز خودکارمان شروع به نوشتن حقایقی می‌کرد؟

چه می‌شد اگر با یک اسب تک شاخ بالدار به مسافرت می‌رفتیم؟


شما هم فهرستی از چه می‌شد اگرها.. ؟ تهیه کنید. و بگذارید ذهنتان آزادانه به هر کجا می‌خواهد برود. بعد از بین آنها جالب‌ترینشان را انتخاب کنید و درباره‌اش بنویسید.


@Writing_lovers

اگر می خواهید حقیقت را به مردم بگویید، شوخ طبع باشید و گرنه شما را خواهند کشت.


بیلی وایلدر


@Writing_lovers

معرفی کتابهایی درباره پیرنگ

@Writing_lovers

مارک تواین یک‌بار در دفتر تحریریه، بسته‌ای دریافت کرد از شعرهای بسیار بد با عنوان "چرا من زنده‌ام؟"


مارک تواین، دست نوشته‌ را به نشانی شاعر ناشناس با نظری برایش پست کرد. او  نوشت: "چون متاسفانه شعرها را از طریق پست فرستادید و شخصاً به تحریریه نیامدید."



@Writing_lovers