« خاستگاه آگاهی » کتابی است از جولیان جینز

او در این کتاب به طرح این نظریه پرداخت که انسان‌های عصر باستان آگاهی نداشته‌اند، اما به جای آن، رفتار ایشان توسط توهمات شنیداری جهت داده می‌شده‌است.

جینز معتقد است که در حدود ۳۵۰۰سال پیش همه‌ی انسان‌ها تحت فرمان نداهای توهمی نیمکره ی راست مغز بودند. در آن زمان، زبان گفتاری هم موزون بود. مردمان آن زمان همه چونان بیماران شیزوفرنیک امروزی بودند و اگر آدمی مثل ما درمیان آنها پیدا می‌شد او بود که دیوانه به حساب می‌آمد.

@Writing_lovers🖌

وقتی خود را کاملا به کاغذ سفید جلویتان می سپارید ، کمی بیشتر به خود حقیقی تان نزدیک می شوید . آنجا جایی ایست که عظمت تان می تواند با شما نجوا کند و تمام آنچه را که برای شدنش به زمین آمدید، به یادتان آورد .

  مارگاریتا تارتاکوسکی 


@Writing_lovers🖌

نوشتن رویدادها و خاطرات، یکی از بهترین راه های شناخت خود است. خانم سندی گراسون در کتاب جرنال نویسی، روشی را برای ارتباط با خرد درونی معرفی می کند و آن را یکی از تسریع کننده‌های فرایند خودشناسی می‌داند.

نمی خواهم در مورد ... بنویسم." این روش نوشتن در واقع حیله ایست برای ناخودآگاه‌تان، تا از حفاظت شما در برابر احساساتی که در زیر سطح مخفی شده اند، دست بردارد و اجازه دهد تا خود واقعی تان بر روی کاغذ سفید، نقش ببندد . 

به‌طور مثال:
نمی خواهم در مورد ....بنویسم

ساعت را برای ده دقیقه بعد کوک کنید و هرچه که به ذهن تان آمد بنویسید. مهم این است که صادق و آسیب پذیر باشید. در مورد سخت ترین چیزهایی که بنظرتان می آید، بنویسید.



@Writing_lovers

انسداد نوشتن در میان نویسندگان نتیجه اتصال بیش از حد به حوزه سر است. سر خود را قطع کنید! پگاسوس، خدای شعر، از مدوسا متولد شد، البته پس از اینکه سر مارگون مدوسا زده شد. برای نوشتن باید بی احتیاط بود. تا جایی که آگاهی تان اجازه می‌دهد برای نوشتن دیوانه باشید.


جوزف کمپبل

@Writing_lovers🖌

انگیزه‌ی ناگهانیِ نوشتن تقریباً همیشه با خواندن آغاز می‌شود. خواندن، عشقِ به خواندن، چیزی‌ست که آرزوی نویسندگی را در سرِ ما می‌اندازد.


سوزان سانتاگ



@Writing_lovers🖌

به زعم ما هنرِ نخواندن اهمیت زیادی دارد!
یعنی نباید صرفاً به این دلیل که در حال حاضر فلان کتاب توجه اکثریتِ عامه را به خود جلب کرده به مطالعه‌ی آن پرداخت. به خاطر باشید: «آن که برای ابلهان می‌نویسد همواره مخاطبِ بسیار می‌یابد.»


آرتور شوپنهاور

@Writing_lovers🖌

نوشتن، مسير مهمي است به سوي شفا زيرا به ما فرصت مي دهد كه واقعيت وجودي مان را خودمان تعريف كنيم.


الن باس


@Writing_lovers🖌

زندگی بدون یک بار خواندن هملت مثل آن زندگی است که در معدن زغال سنگ‌ گذشته باشد.

برلیوز

@Writing_lovers🖌

همه چیز را بنویسید. هرگز نمی‌دانید که چه چیزی اهمیت خواهد داشت و چه چیزی نه. وقایع یا موقعیت‌های بسیار کوچک و ناچیز، ممکن است دربردارندۀ کلیدی برای فهم معماهای بزرگ‌تر فرهنگی باشند؛ پس همه چیز را ثبت کنید، همه چیز را به داده بدل کنید و همه چیز را به متن بیاورید.


برانسیلاو مالینوفسکی 


@Writing_lovers🖌

چطور هنگام نوشتن تمرکز بیشتری داشته باشیم؟


✍ معصومه حامی دوست


با انتخاب، با حذف و با تأکید است که معنای واقعی هر چیز را می‌فهمیم.

جورجیا اوکیف

تا امروز همیشه به ما گفته‌اند برای نوشتن از پنج حس‌تان استفاده کنید و تا می‌توانید دقیق باشید، کار درست هم همین است اما یکی از تمرین‌ها برای ایجاد فضایی عمیق در نوشتن، حذف کردن یکی از حواس است.

تمرین گرفتن توجه از بعضی از حس‌ها به نویسنده کمک می‌کند تا دقیق تر روی آنچه مهم است تمرکز کند.

درست است که توصیفات و جزییات ملموس اهمیت دارد و بدون وجود آن مخاطب سردرگم می‌شود اما پرهیز کردن از بعضی حس‌ها در هنگام نوشتن باعث می‌شود تا جزییات متفاوت دیگری از هر تجربه، برایمان اهمیت پیدا کند.

بنابراین دفعه بعدی که به بیان یک تجربه می‌پردازید، یکی از حواس مهم، به طور مثال بینایی را حذف کنید و روایت را پیش ببرید.

در این حالت توجه‌مان از همه ‌چیز به جنبه خاصی از آن معطوف می‌شود و آن تجربه برایمان عمیق تر می‌شود.


@Writing_lovers🖌