همچنان که بزرگتر می‌شویم، به ندرت می‌توانیم خیال‌پردازی و تخیل کنیم. ذهن آنقدر کند می‌شود که فقط یک کتاب فوق العاده می‌تواند آدم را از بی‌اعتنایی و بی علاقگی خلاص کند.

هنری میلر


@Writing_lovers🖌

کتاب می‌خوانیم تا افراطی نباشیم


✍ معصومه حامی دوست

از جمله صفاتی که در ما ایرانیان زیاد به چشم می‌خورد، افراط‌ها و تفریط‌ها است. یا عمیقا عاشقیم یا به شکل مفرطی متنفریم. به چیزی راغبیم یا به کل از آن منزجر.

ما چه در زندگی شخصی و چه در زندگی اجتماعی‌مان دچار این شیوه از تفکر هستیم. به طور مثال وقتی جریانی در جامعه شکل می‌گیرد، به شکل مقدسی مورد رغبت قرار می‌گیرد و بعد در موج بعدی به آن حمله می‌شود. پیدا کردن نقطه‌ی تعادل، برایمان دشوار است.

در یک دوره‌ای مذهب، کعبه‌ی آمال می‌شود و دوره‌ای دیگر آن را افیون می‌دانیم. دوره‌ای دانشگاه را تبلیغ می‌کنیم ‌و آن را سر منزل سعادت می‌خوانیم و در دوره‌ای دیگر چوب دوسر طلا است و همه آفت‌ها را به آن نسبت می‌دهیم.

مطالعه کتاب ها به ما کمک می‌کند تا ابعاد مختلف ماجراها را ببینیم و به صورت تک عاملی به مسائل نگاه نکنیم. وقتی از ریشه‌ی مشکلی سخن ‌گفته می‌شود تقلیل آن به یک عامل، ساده سازی کردن مسئله است. یک عامل به تنهایی نمی‌تواند منجر به پیدا شدن مشکلی شود و برای به وجود آمدن آن باید چندین عامل را در نظر گرفت.

در نظر گرفتن این آسیب در شیوه‌ی استدلال‌هایمان به ما کمک می‌کند تا بتوانیم خطاهای شناختی و آلودگی‌های منطقی‌مان را بشناسیم و برای رفع آن تلاش کنیم.

یک‌ابر کتاب خوان نباید در دام چنین ظاهربینی‌هایی بیفتد. کتاب‌ها همنشین‌هایی منعطف و دانا هستند که آگاهی لازم را به ما ‌می‌دهند تا قضاوت‌های سطحی را کنار بگذاریم و تعادل‌مان را بازیابیم.


@Writing_lovers🖌

دوستان فرهیخته و کتاب خوان کانال نویسندگی، خوشحال می‌شوم اگر دیدگاه خود را درباره‌ی متن « کتاب می‌خوانیم تا افراطی نباشیم » و تصویر مربوط به آن به نشانی زیر بفرستید.


@Mhamidoost20

نوشتن ساده است. فقط باید پشت ماشین‌تحریر بنشینی و خون خودت را روی کاغذ بریزی.

همینگوی


@Writing_lovers🖌

نباید مطالعه روزانه را ترک کنیم؛ زیرا بدین وسیله می توانیم از میان ازدحام شتاب آلود زندگی روزمره، لحظه ای آرامش به دست آوریم .

باربارا کینگ


@Writing_lovers🖌

آیا می‌توانید ظرف دو روز، درباره‌ی یکی از ایده‌های زیر قصه‌ گونه‌ای بنویسید، درباره‌ی آنها خیالبافی کنید؛ از هر سه آنها داستانهای کوتاه بسیار معروف و مشهوری ساخته شده است:

✍«یک دست لباس آبی پسرانه با دو جفت شلوار»

✍مرخصی بعدازظهر یک مکانیک


✍طولانی‌ترین راهپیمایی جهان



@Writing_lovers🖌

آنچه بیشتر مایه‌ی انزجارم می‌شود، آدم‌هایی هستند که قوه‌ی تخیل ندارند. همان جور آدم‌هایی که تی.‌اس.‌الیوت به آنها می‌گوید: « آدم‌های پوک»

هاروکی موراکامی


@Writing_lovers🖌

می‌نویسیم برای اینکه به انجام یک وظیفه‌ی شریف مقدر شده‌ایم. وظیفه‌ی هویدا کردن اسرار و آشکار نمودن رازهای مهم زندگی در هر جایی که یک ساده‌پنداری کرخت کننده و نادرست، سلطه‌اش را گسترده است.

جویس کارول اوتز

@Writing_lovers🖌

نگاهی به معنای تخیل از دیدگاه هاروکی موراکامی به قلم خانم دکتر غیوری


تی اس الیوت از شاعران بسیار تاثیرگذار شعر مدرن است. کسی که بنیان‌های تصویر سازی شعر را چنان متحول کرد که منظومه سرزمین بایر او شهرتی جهانی دارد.
الیوت فقط شاعر نبود بلکه نظرپرداز ادبی و هنری نیز هست. منظور الیوت از تخیل اتفاقا با مدعای ذهن بکر یکی است. اما انسان پوک فقط انسانی نیست که قدرت تخیل ندارد و عقیم است انسانی است مثل برهوت بدون قابلیت بذرپذیری. وقتی میتوان در زمینی بکر بذر تخیل نشاند نشان از قدرت تخیل دارد اما برخی اذهان بارور نمی‌شوند چون در کلیشه های مرسوم غرق هستند باورهایی مسلم پنداشته که هیچ تحولی را نمی‌پذیرند و اگر تخیل نبود هرگز نویی متولد نمیشد. تخیل مدنظر الیوت همان ذهنِ بکرِ مستعد است که میتواند فراتر از قالبهای محدود کننده خود تصویر و معنا بیافریند. ذهنی که مقلد نیست پیرو نیست، منتظر کشف دیگران نیست. ذهنی بدون تاثیرپذیری، رها از قالبهای محدود کننده است. ذهنی دقیقاً تفردیافته و فردی.
الیوت به عنوان شاعری نوآور و مدرن مسلماً درگیر ذهن‌های بسته و آهنینی بود که شعر را در حد تصویری کاملاً ملموس و راحت الوصول می‌دانست اما الیوت ایماژیسمی پیچیده را تحسین می‌کرد که کشف رمزهای آن فقط از ذهنی مخیل و تخیلی خلاق بر می آید.
تخیل محصول تفکر خلاقه است اما هر تفکری خلاق نیست.

« خاستگاه آگاهی » کتابی است از جولیان جینز

او در این کتاب به طرح این نظریه پرداخت که انسان‌های عصر باستان آگاهی نداشته‌اند، اما به جای آن، رفتار ایشان توسط توهمات شنیداری جهت داده می‌شده‌است.

جینز معتقد است که در حدود ۳۵۰۰سال پیش همه‌ی انسان‌ها تحت فرمان نداهای توهمی نیمکره ی راست مغز بودند. در آن زمان، زبان گفتاری هم موزون بود. مردمان آن زمان همه چونان بیماران شیزوفرنیک امروزی بودند و اگر آدمی مثل ما درمیان آنها پیدا می‌شد او بود که دیوانه به حساب می‌آمد.

@Writing_lovers🖌

وقتی خود را کاملا به کاغذ سفید جلویتان می سپارید ، کمی بیشتر به خود حقیقی تان نزدیک می شوید . آنجا جایی ایست که عظمت تان می تواند با شما نجوا کند و تمام آنچه را که برای شدنش به زمین آمدید، به یادتان آورد .

  مارگاریتا تارتاکوسکی 


@Writing_lovers🖌

نوشتن رویدادها و خاطرات، یکی از بهترین راه های شناخت خود است. خانم سندی گراسون در کتاب جرنال نویسی، روشی را برای ارتباط با خرد درونی معرفی می کند و آن را یکی از تسریع کننده‌های فرایند خودشناسی می‌داند.

نمی خواهم در مورد ... بنویسم." این روش نوشتن در واقع حیله ایست برای ناخودآگاه‌تان، تا از حفاظت شما در برابر احساساتی که در زیر سطح مخفی شده اند، دست بردارد و اجازه دهد تا خود واقعی تان بر روی کاغذ سفید، نقش ببندد . 

به‌طور مثال:
نمی خواهم در مورد ....بنویسم

ساعت را برای ده دقیقه بعد کوک کنید و هرچه که به ذهن تان آمد بنویسید. مهم این است که صادق و آسیب پذیر باشید. در مورد سخت ترین چیزهایی که بنظرتان می آید، بنویسید.



@Writing_lovers