🖊تمرین دوم زاویه دید:

متن زیر را به شکل داستانی از زاویه ی دید اول شخص (من) تکمیل کنید:

روی صندلی سبز ننویی نشسته‌ام. سعی می‌کنم از تکان خوردنش جلوگیری کنم، چون مشغول نوشتن چیزی در دفترچه‌ام هستم. بعدا همه نوشته‌هایم را در کامپیوتر قدیمی ثبت می‌کنم. البته موضوعی درباره‌ی آن کامپیوتر هست که می‌خواهم آن را برایتان تعریف کنم...


@Writing_lovers

اگر نجیب زاده‌ای، در اتاقش نشسته و مطالبی راست می‌نگارد تا هزار فرسخی پیرامونش شنیده خواهد شد.

کنفوسیوس

@Writing_lovers🖌

افسرده بودم و می‌خواستم خودم را غرق درد و‌ رنج‌هایم کنم اما کتابها بیدار نگهم می‌داشتند.

هنری میلر


@Writing_lovers🖌

چرا می‌نویسیم؟!


✍ معصومه حامی دوست

من می‌نویسم
تا اشیا را منفجر کنم
نوشتن انفجار است.
نزار قبانی

نویسندگان بزرگ، پاسخ‌های متعددی به سؤال « چرا می‌نویسم؟» داده‌اند و در اغلب اوقات جواب، جستجوی معنای زندگی بوده.

لازم است همه‌ی کسانی که به نوعی با نوشتن سر و کار دارند، هراز گاهی این سؤال را از خودشان بپرسند، چرا که این معنا برای هر نویسنده منحصر به فرد و شخصی است و پاسخ به آن می‌تواند در لحظاتی که کار نوشتن سخت و طاقت‌فرسا می‌شود به نوشتنش جهت بدهد.

به همین خاطر گاهی این سؤال را از خودم می‌پرسم و متن زیر حاصل یکی از همین «چرا می‌نویسم؟» های اخیر است.

می‌نویسم تا معنی درهم پیچیده‌ی کلمات را باز کنم، واژگانی که در شتاب روزمره‌‌ی زندگی از خاطره‌ها فراموش شده و کسی حوصله نکرده، توصیف شان کند. می‌خواهم تا کلماتی را که متروک رها شده‌اند و کسی به آنها توجه ندارد، بیابم.

دوست دارم گرد و غبار را از روی‌شان کنار بزنم، با نوشتن صیقل‌شان بدهم تا درخشش‌شان را ببینم. سعی می‌کنم کلمات جدیدی به وجود بیاورم و معناها و قوانین جدید را با نوشتن خلق کنم.

نوشتن، مجموعه‌ی شگفت انگیز و بی انتهایی است که در دل زمان شکل می‌گیرد و برای تداوم خود به کوشش ما نیاز دارد. نیاز است تا به عنوان نویسنده خودمان را به آن بیفزاییم، آن وقت است که می‌توانیم معناهای جدید، قوانین و دنیاهای جدیدی را کشف و آشکار کنیم که از دید دیگران پنهان مانده است.

شما چرا می‌نویسید؟ در یک صفحه بنویسید چرا نوشتن برایتان مهم است و به دنبال چه چیزی هستید؟!


@Writing_lovers🖌

 چارلز دیکنز حتی اگر چیزی برای نوشتن نداشت، در همان ساعت همیشگی پشت میز می‌نشست و کاغذ خط‌خطی می‌کرد.


@Writing_lovers🖌

مردم می‌گویند مهم زندگی است، اما من مطالعه را ترجیح می‌دهم.

لوگان پیرسال اسمیت


@Writing_lovers🖌

🖊تمرین سوم

زاویه دید دوم شخص

در این زاویه دید مخاطب یک «تو»ی فرضی است. متن زیر را به شکل داستانی از زاویه دید دوم شخص تکمیل کنید:

سوار ماشینت می‌شوی و می‌بینی باقیمانده‌ی نوشیدنی‌اش را روی صندلی جلو رها کرده و رفته است...

@Writinglovers🖌

چه لذتی دارد آغاز!
دمیدنِ سحر
اولین چمن
وقتی که رنگ سبز
تقریباً از یاد رفته است.

وای، اولین صفحه‌ی کتاب دلخواه‌ات! غافل گیری !
آهسته بخوان
بخش ناخوانده‌اش ...
وای! آغاز کار

آه! یک فکر تازه!

برتولت برشت


@Writing_lovers🖌

اکنون چیزی را به شما می‌‌گویم که فقط همین حالا آن را فهمیده‌ام، پس از چاپ پنج کتاب، حرفه‌ی نویسندگی ، احتمالا هرچه‌بیشتر می‌نویسی، مشکل‌تر می‌شود.

گابریل گارسیا مارکز

@Writing_lovers🖌

بنویسید. بنیان کارتان را بر خواندن ، نوشتن، مشارکت با سایر نویسندگان و بازبینی بگذارید.

لرن هرینگ

@Writing_lovers🖌

انسان روزی از بوزینه‌گی دست کشید که نخستین کتاب منتشر شد. بوزینه‌گان هرگز این تحقیر را فراموش نکرده‌اند: کافی‌ست کتابی به‌دست بوزینه‌ای دهید فوری آن‌را پاره‌ خواهد کرد.

یوگنی زامیاتین


@Writing_lovers🖌

چرا باید داستان بخوانیم؟

✍ معصومه حامی دوست

شما چه نوع کتابهایی می‌خوانید؟ آیا به دنبال کتاب‌هایی کاربردی هستید؟

طیف زیادی از کتاب‌خوان‌ها به دنبال اطلاعاتی سر راست و مفید هستند تا اطلاعات حاصل از آن را در زندگی‌شان به کار ببرند. به همین دلیل به سراغ کتابهای روانشناسی، تاریخی، مستند و ...می‌روند و برای کتابهای داستانی یا تخیلی ارزش چندانی قائل نیستند.

اما داستان ‌ها چه کمکی می‌توانند به ما بکنند؟

داستانها اهمیت زیادی در تکمیل قوای ذهنی ما دارند. تخیل، بخش اصلی و مهم تفکر است؛ به همین دلیل اگر بخواهیم قوای استدلالی و منطقی‌مان را تجهیز کنیم باید به خواندن آثار تخیلی بپردازیم و قدرت داستان‌ها را دست کم نگیریم.

از طریق داستانها می‌توانیم برای زندگی که فرایندی بی‌انتها و مداوم به نظر می‌رسد، فرمی دلخواه انتخاب کنیم.

با خواندن داستا‌نها ذهن‌مان بدل به منشوری می‌شود تا دنیا را از ورای آن ببنیم، در این صورت، زندگی دیگر بی‌فرم و شکل و بی رنگ نیست و این خلاقیت در ما شکل می‌گیرد تا به تجربیات ساده‌‌ی خودمان، فرمی متفاوت بدهیم.

در این صورت وقتی از خودمان حرف می‌زنیم، ناخودآگاه سر از دنیای داستان‌ها در می‌آوریم و وقتی داستانی می‌خوانیم، در نهایت به خودمان بازمی‌گردیم.

بنابراین جزئی جدایی ناپذیر از دنیای ادبیات می‌شویم. ادبیاتی که سرزمین مشترک همه‌ی انسان‌هاست و همه‌ی روایت‌ها در آن، متعلق به یک روایت بزرگ‌تر و کلی‌تر است.



@Writing_lovers🖌