نویسندگی ‌و‌ نوشتن|معصومه‌ حامی‌دوست

📚

🖊 یادداشت هایی
در باره نوشتن داستان ( 3 )

بسیاری اوقات پیش می آید داستان کوتاهی را شروع میکنم، اما نمی توانیم جمع اش کنیم. نتیجه راضی مان نمی کند و نهایتا نیمه کاره رهایش می کنیم.و چه بسیار مواقع داستان به گمانمان همه چیزش درست است اما همانی نیست که در ذهن داشته ایم .گاه حتی چاپش می کنیم و ابدا نمی دانیم داستانمان ناقص است. و وقتی می فهمیم ، که خواننده با نخواندن ، آن را پس می زند.
نهایتا آن اتفاقی که مد نظرمان بوده رخ نمی دهد.

هنگام نوشتن رمان هم از این دست اتفاقات می افتد.
هنوز خیلی چیزها را نگفته ایم و مطرح نکرده ایم ، که احساس می کنیم دیگر چیزی نمی توانیم به آن اضافه کنیم .و یا اینکه خود متن دیگر نمی خواهد ادامه دهد.نوشتن را پس می زند.
گاهی حتی گمان می کنیم رمان تمام شده و همین است. در حالیکه نیست.

یکی از دلایل عمده این انسداد ، " زبان " است. خب ، مگر ادبیات چیزی جز زبان است؟ وقتی ساختمانی دارم که پی و پایه و دیوار و سقف و کف و بام و آجر و ملات و همه چیزش کلمه است ، پر واضح است که ، باید مشکل را در زبان جستجو کنیم.
زبان داستانمان که اشتباه باشد ، داستان از اساس به مشکل خواهد خورد . این طبیعی است .

نکته اینجاست که زبان داستان کوتاه با زبان رمان فرق دارد.
زبان داستان کوتاه انقباضی ، و زبان رمان انبساطی است.

داستان کوتاه ، میل عجیبی به جمع شدن دارد. هنوز شروع نشده می خواهد تمام شود.این ذاتش است .به آدمی می ماند که پیشاب دارد.پس به شدت به ضربه کاری آخر داستان دلبسته است.درست هم هست. چرا که اگر آن ضربه کاری نباشد داستان کوتاه از دست رفته، و ما دیگر چیزی نداریم.
و از همین روست که به محض شروع می خواهد به ارگاسم برسد.
و وقتی نویسنده ای از زبان انبساطی ، که زبان رمان است، برای نوشتن داستان کوتاهش استفاده می کند از بنیاد انگاره ی غلطی گرفته است .چرا که زبان انبساطی میل به باز شدن دارد. هی دلش میخواهد کش بیاید. این ذاتش است. ضربه نهایی را پس میزند و آن را به آینده موکول می کند. چون از پیشاب فارغ شده و حالا با دوستش نشسته و دوست ندارد گفتگویش تمام شود. بر روی زیبایی شناسی "لذت اطناب" استوار است.بر خلاف داستان کوتاه که بر روی زیبایی شناسی " لذت ایجاز " استوار است.

لذت اطناب هر روز توی زندگی مان دارد برای ما اتفاق می افتد. مثلا وقتی دلتنگ می شویم زنگ میزنیم دوستی، دوستانی ، تا قهوه ای بخوریم و به بهانه خوردن قهوه ، ساعت ها حرف بزنیم. این لذت اطناب است .لذت اطناب است که ما را پای منقل و یا هر بساط دیگری از این دست می نشاند.
زبان رمان مثل همان موجی است که از برخورد سنگ بر سطح آبی راکد پدید می آید و لحظه به لحظه بزرگتر و بزرگتر می شود (در در تمهید اول رمان بازی/مهندسی یک رمان به آن اشاره کردم).

پس وقتی رمانی، و یا داستان کوتاهی حین نوشتن به بن بست می رسد ابتدا باید ببینیم چه زبانی برای آن انتخاب کرده ایم.( ادامه دارد )

⏺ @ghasemkashkuli
⏺ @ghasemkashkuli

❤3

496 views08:50