گذشته خود را در آغوش بگیرید، داستان‌تان را و یاد بگیرید که از خاطرات خود استفاده کنید. از فکر کردن به تجربه‌تان نترسید، در مورد آن صحبت کنید و در موردش بنویسید. این منبع اصلی شماست.


کریل بیکوف


@Writing_lovers

نمی‌توان حرفِ نوشته‌شده در رمان را از طرز بیانش جدا کرد. زبان نوشته باید با دقت زیاد بازبینی شود، باید دقیق باشد و یک حس را منتقل کند؛ هیچ راه دیگری برای رسیدن به عمق آنچه خلق کرده‌ایم وجود ندارد. داستان‌ها اگر بیان دقیق نداشته باشند، در حد گزارش تخیلی باقی می‌مانند.

#فریبا_وفی

منبع: goft-o-goo.blog.ir

@Writing_lovers

روزی یک صفحه از خاطرات علی‌خان امین الدوله را با صدای بلند می‌خوانم. یک صفحه خواندن، وقت زیادی نمی‌گیرد و اصلا حوصله‌سربر نیست. یکی از روش‌های قوی کردن نثر، روخوانی آثار خوب است. طنین لحن و سبک‌ کتاب‌ها به مرور بر ذهن نیمه‌هشیارمان اثر می‌گذارد و نثرمان را قویتر می‌کند.‌


@Writing_lovers

شاید ویراستار درونتان جلوی نوشتن شما را گرفته است. یعنی وقتی دارید می‌نویسید هی سرتان داد می‌زند. به خودتان اجازه دهید نویسندهٔ بدی باشید. اول بنویسید بعد نوشته‌تان را ویرایش کنید و صیقل بدهید. قانون طلایی نوشتن همین است.


جیمز اسکات بل

📚طرح و ساختار رمان

@Writing_lovers

قانون‌های نویسنده

آن انرایت


۱. دوازده سال اول، بدترین است. 

۲.  برای نوشتن یک کتاب، در واقع باید یک کتاب بنویسید. یک خودکار مفید خواهد بود، تایپ کردن هم بد نیست. فقط صفحه را با کلمات پر کنید. 

۳.  فقط نویسندگان بد فکر می‌کنند آنچه نوشته‌اند واقعا خوب است. 


۴. به یاد داشته باشید که توصیف‌ها در داستان نظرات شما درباره جهان است. دید خود و کلمات مناسب بیان آن را پیدا کنید.

۵. همانجوری که دوست دارید، بنویسید. داستان‌ها از کلمات روی صفحات تشکیل شده‌اند. واقعیت از چیز دیگری ساخته شده است. مهم نیست داستان شما چقدر "واقعی" یا "ساختگی" است، مهم این است که چقدر کلمه مناسب لازم است. 

۶. سعی کنید در مورد آنچه می‌نویسید، دقیق باشید. 

۷. تصور کنید که در حال مرگ هستید. اگر به بیماری لاعلاج مبتلا بودید، آیا می‌توانستید کتاب خود را کامل کنید؟ چرا که نه! چیزی که در این ده هفتهٔ باقیمانده از زندگی، شما را عصبانی می‌کند، دقیقاً همان چیزی است که در کتاب شما نیاز است به آن فکر کنید و تغییرش دهید. آن را ببینید و در کتاب به آن بپردازید؛ نیازی به مردن نیست.



@Writing_lovers

به آنچه نوشته‌اید با دقت گوش بدهید. ریتم شلخته در دیالوگ‌ها می‌تواند نشانه‌ای از این باشد که شما هنوز شخصیت‌های خود را به اندازه کافی درک نکرده‌اید تا با صدای آن‌ها دیالوگ را ادامه دهید.

هلن دانمور

@Writing_lovers

۱. آهسته و با دقت بنویسید.

۲. برای اینکه مطمئن شوید آهسته می‌نویسید، با دست بنویسید.

۳. فقط در مورد چیزهایی که برایتان جالب است، آهسته و با دست بنویسید.

۴. هنر خود را با سالها مطالعهٔ گسترده، توسعه دهید.

۵. بازنویسی و ویرایش کنید تا بهترین عبارت/جمله/پارگراف/صفحه/فصل /داستان را داشته باشید.


آنی پرولکس

@Writing_lovers

اگر کسی لذت داستان خوانی را بچشد ممکن است بعدها به طور جدی به نوشتن هم فکر کند و حتی نویسنده خوبی شود. داستان ما را با سرعت به این طرف می‌برد که به صورت عمیق بیندیشیم و نوشتن می‌‌تواند ما را در یک موقعیت تازه قرار دهد.


فرخنده آقایی


@Writing_lovers

فهرستی از ادبیات داستانی ایران که هر نویسنده‌ای باید بخواند.


(بخش سوم)


۱. زنان فراموش شده. منصور کوشان

۲. یکلیا و تنهایی‌اش. تقی مدرسی

۳. سنگی بر گوری، مدیر مدرسه . جلال آل احمد

۴. روزگار اگری، سوترا، باغ سنگ. سیمین دانشور

۵. پاییز فصل آخر سال است. نسیم مرعشی

۶. آرش. بهرام بیضایی


۷. تعلیق. محمد رحیم اخوت

۸. فشار پیش از موعد. حمیدرضا شریفی


۹. عقرب. حسین مرتضاییان آبکنار

۱۰. عرصه‌های کسالت. بیژن بیجاری

۱۱. سایبانی از حصار. اصغر عبدالهی


۱۲. کی ما را داد به باخت. فرهاد کشوری

۱۳. احتمالا گم شده‌ام. سارا سالار


بخش اول
https://t.me/Writing_lovers/6854

بخش دوم
https://t.me/Writing_lovers/6897

@Writing_lovers

شخصیت نمایشی خوب، موقعیت‌های مهیج و سرشار از هیجان و خط‌های داستانی مبتکرانه، تصادفی و شانسی به وجود نمی‌آیند. نویسندگان بزرگ، فنونِ حرفهٔ خود را یاد می‌گیرند تا تمام قدرت و عمقِ تخیل و تجربیات خود را روی کاغذ بیاورند.


📚جرأت کن و نویسنده بزرگی شو

لئونارد بیشاپ


@Writing_lovers

من شش کتاب را یکجا می‌خوانم، این تنها راه مطالعه است؛ زیرا همانطور که موافقید یک کتابِ تنها، یک یادداشت بدون همراه است و برای دریافت صدای کامل آن، آدم به ده نفر دیگر همزمان نیاز دارد.


ویرجینیا وولف

@Writing_lovers

آنچه گفته نمی‌شود به اندازه آنچه گفته می‌شود مهم است. در بسیاری از داستان‌های کلاسیک، عمل واقعی در سکوت اتفاق می‌افتد. کمی تمرین در "دنیای واقعی" می‌تواند به این امر کمک کند: دفعه بعد که همسرتان به خانه رسید، سی دقیقه وجود او را نادیده بگیرید، سپس با صدای بلند بگویید «همین!» تأثیر گذارتر و کنجکاوی برانگیزتر خواهید بود اینطور نیست!؟

کلسون وایتهد


@Writing_lovers

«تا زمانی که قصه نگوییم، فاقد جهانیم.»


هانا آرنت



🔰هر آدمی قصه‌ای دارد. در دوره «تابستانه نویسندگی» از راهکارهای اساسی قصه گویی و کشف قصه‌های جدید می‌گوییم. به همراه تمرین‌هایی مفید و کاربردی برای بیان‌ داستان‌هایتان.



🗓پنجشنبه‌‌ها ساعت پنج و نیم

🎯ده جلسه یکساعته

💲شهریه دوره: ۶۰۰ هزار تومان


📥آیدی جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت نام

@nevis_admin


@Writing_lovers

هیچ موضوع بی ارزش وجود ندارد، ولی روش بی‌ارزش به موضوع چرا. این اندرزی است که هرکسی توانایی شنیدنش را ندارد ولی آن هایی که آن را می شنوند و به کار می بندند، به زودی خواهند دید که اندرزی کارآمد است.


📚راه کمال در داستان نویسی
کنستانتین فدین


@Writing_lovers

آیا جز این است که با رؤیاپردازی و نوشتن می‌توانم به اندیشه‌هایم دست پیدا کنم؟!


جوان دیدین


@Writing_lovers

عنصر مهمی که نباید نادیده گرفته شود!



✍ معصومه حامی دوست




« همه‌چیز با یک موش و یک رؤیا شروع شد.» این سخن والت دیزنی، خالق سرزمین رؤیاها است.


در خلق یک اثر موفق، رؤیاپردازی نقش مهمی دارد. لئونارد‌ والاس رابینسون میان داستانهای مبتذل و اصیل تمایزی قائل بود:


از نظر او «داستانهای اصیل از رؤیا بهره می‌برند و داستانهای مبتذل از خیالات.»



در حقیقت ما در اغلب موارد، خیال پردازی می‌کنیم و عنصر رؤیا را نادیده می‌گیریم. در حالی که داستان هر چقدر هم که واقعی باشد به یک رؤیا نیاز دارد. چنانکه گابرایل گارسیا مارکز می‌گوید: واقعیت، از تخیل و رؤیا برمی‌خیزد.


داستان‌های ایرانی هم به رغم زبان خوب، تصویر پردازی عالی و بیان حقایق، صرفا به بیان واقعیات موجود پرداخته‌اند. بیان آینه‌وار واقعیت و نادیده‌گرفتن عنصر حیاتی رؤیا، باعث می‌شود تا روایت‌هایمان خالی از روح‌ باشد.



در واقع رؤیا همچون نسیم خنکی است که به فضای داستانها‌یمان طراوت و حیات می‌دهد. بنابراین لازم است علاوه بر به کارگیری موش( یعنی واقعیت محض)، از تلفیق آن با رؤیا به روایت‌مان سیالیت دهیم و زهر نوشته‌ی‌مان را بگیریم.



@Writing_lovers

ویولن دیوانه

سِلما لاگرلوف

ترجمه سروش حبیبی

این کتاب تلفیق افسانه و رمان است. همه آثار لاگرلوف جان‌مایه محتوایی خود را از افسانه‌ها و داستان‌های محلی منطقه ورملاند سوئد وام می‌گیرد. رمان با لحن راوی دانای کل، لحنی قصه‌گو و افسانه‌سرا دارد. در واقع افسانه و مواد سازنده یک رمان، در این کتاب با هم توامان هستند و مولف از ژانر رمان برای انتقال میراث حکایت‌ و قصه‌های سرزمین خود بهره برده. مترجم هم به خوبی از پس لحن افسانه‌ای و اسطوره‌ای آن برآمده است.

پ.ن: شخصیت داستان از شدت رؤيا‌پردازی،‌ چنان از عالم مادی فراتر می‌رود كه همه فكر می‌کنند مرده است و زنده به گورش می‌کنند و نوازنده ديوانه ويولون نجاتش می‌دهد. ( گور نماد ناخودآگاهی)

@Writing_lovers

نوشتن برای من یک مبارزهٔ دائمی و خستگی‌ناپذیر بوده‌است.


رضا براهنی

@Writing_lovers