داستان کوتاه برایم همیشه جذاب بوده، زیاد هم می‌خوانم. دنبال پیدا کردن آدم جدید هم هستم چه از نویسنده‌های ایرانی و چه فرنگی‌ها. خیلی وقت‌ها داستان‌نویس‌هایی برایم جذاب می‌شوند که نه مُد هستند و نه مُد خواهند شد و کسی سراغشان خواهد رفت. نتیجه‌ این زیاد خواندن این است که آدم معیاری برای مقایسه پیدا می‌کند. گلشیری هم جمله‌ای دارد به این مضمون که من نهنگ برکه‌ی خُردم.

اگر بدون زمینه این جمله را بشنوی به این نتیجه می‌رسی که گلشیری هم یک آدم خودبزرگ‌بین و مغرور است ولی او دارد در قیاس با فضای اطرافش می‌گوید و اگر بقیه داستان‌هایی که اطراف گلشیری در دهه شصت تولید می‌شود ببینید حرفش پربیراه نیست. در واقع برای اینکه از این قافله عقب نباشی باید خیلی بکوشی.

به نظرم یکی از بهترین لحظه‌های نویسنده لحظه‌ای است که به کار یک همکارش حسادت می‌کند. چون خیلی موتور محرکه قوی‌ای است. در چند سال‌ اخیر.. مثلا وقتی «خسرو خوبان» رضا دانشور را خواندم، من هیچوقت داستان سمبلیک به آن سطح نخواهم نوشت، مبهوت شدم از اینکه چطور وقایع تاریخی را تبدیل به یک سمبلیسم داستانی می‌تواند بکند. یا وقتی مجموعه داستان پیمان اسماعیلی را خواندم واقعاً لذت بردم احساس کردم با یک نویسنده خوب و استاندارد در سطح جهانی مواجهم. یا در مواجهه با مجموعه داستان آرش [صادق‌بیگی] از این همه هوش نویسندگی لذت می‌برم ولی مثلا میلهاوزر حسادت مرا برمی‌انگیزد.

می‌توانی از کسی تقلید کنی. اما مضمون غیرقابل آموزش است. مثلا می‌توانی ادای گلشیری را در نثر دربیاوری، می‌توانی تکنیکالی آن زمان‌پریشی گلشیری و فرم را در کار بیاوری اما مضمون را که نمی‌توانی از دیگری بگیری. مضمون نتیجه‌ی زیست و تجربه زندگی تو و مداقه در ادبیات است.


محمد طلوعی


@Writing_lovers

ذهن آزاد و کنجکاو با ارزش‌ترین چیز در این جهان برای یک نویسنده است. این چیزی است که من حاضرم برای آن بجنگم و من را به حرکت در می آورد.

جان اشتاین بک


@Writing_lovers

کتابهایی که بی تی اس پیشنهاد می‌کنند

(بیایید از هر فرصتی برای یادگیری و کنجکاوی استفاده کنیم، هر فرصتی!) ولی مواظب لینک‌های ناشناس نامطمئن هم باشید ارزش کنجکاوی ندارند!

https://testchi.ir/tests/176629/داستان-هایی-که-BTS-پیشنهاد-میکنن-آرمی-ها-بخونن

من شازده کوچولو را اخیر دوباره خواندم. شنیده‌ام می‌گویند وقتی این داستان را برای سی یا چهلمین بار میخوانی خیلی متفاوت است. فکر می‌کنم خوب است شما هم سعی کنید آن را دوباره بخوانید.


نامجون


@Writing_lovers

عصیان منبع همه نوشته‌هایم بود. عصیان بود که مرا به سمت نوشتن سوق داد.



کارلوس فوئنتس

📚پوست انداختن


@Writing_lovers

📚فرمول جهانی لستر دنت برای خلق داستان‌های جنایی.

قسمت دوم

این فرمول جهانی برای ایجاد پیرنگ یک داستان جنایی با ۶ هزار کلمه است و برای داستان‌های ماجراجویی، پلیسی، وسترن و جنگی کار می‌کند و نشان می‌دهد که در هر هزار کلمه بعدی چه اتفاقی باید بیفتد.

1500 کلمه دوم.

۱. غم و اندوه و بدبختی‌های بیشتری را بر سر قهرمان بریزید.

۲. قهرمان چون قهرمان است می‌جنگد و مبارزه‌اش او را به این مقام می‌رساند:

۳. یک درگیری فیزیکی دیگر.

۴. یک چرخش غیرمنتظره در طرح در پایان 1500 کلمه دوم.

حالا :

آیا در قسمت دوم زنگ خطر ناشناخته وجود دارد؟

آیا تهدید مثل یک ابر حاوی رعد و برق، در حال رشد است؟

آیا قهرمان به خاطر کاری که انجام داده مشت به گردنش خورده؟

آیا قسمت دوم منطقی است؟


درباره این چیزها فقط صحبت نکنید. به من نشان بده که چه شکلی است؟ این یکی از رازهای نویسنده است: هرگز چیزی به خواننده نگویید بلکه نشان دهید: او می لرزد، چشمانش سرگردان است، فکش افتاده و ...) خوانندگان باید آن را ببینند.

هنگام نوشتن یک داستان، داشتن حداقل یک شگفتی کوچک در هر صفحه به مخاطب کمک می‌کند. منطقی است انتظار داشته باشیم که چنین شگفتی‌هایی خواننده را به ادامه خواندن کتاب ترغیب کند. البته سورپرایزها نباید قوی باشند. یکی از راه‌های رسیدن به چنین تأثیری، گمراه کردن آرام خواننده است.

قهرمان اتاقی را که قتل در آن رخ داده، بررسی می‌کند. در پشت سرش به آرامی باز می‌شود. او نمی‌بیند چون در تحقیقات خود غرق است. در به آرامی باز می‌شود، باز و بازتر تا اینکه شیشه‌ پنجره‌ دیوار مقابل از چارچوبش می‌افتد و می‌شکند. اما چه اتفاقی افتاده؟ چرا شیشه شکست؟ یک راز بزرگ دیگر

هدف از به تصویر کشیدن این است که چیزی به مخاطب بدهیم که در ذهنش حک شود. پس؛

۱. یک برچسب به یادماندنی به آن بچسبانید.

۲. داستان خود را با کنش‌ها ادامه دهید.

ادامه دارد...

@Writing_lovers

ناامیدی، نویسنده را وامی‌دارد که بنویسد. زمانی‌که نویسنده از ناامیدی و نارضایتی دست کشید، دیگر نمی‌نویسد.


چارلز بوکوفسکی


@Writing_lovers

امروز وقتی مثل همیشه زیر میز، دنبال خودکارم می‌گشتم تا در دفتر چیزی را یادداشت کنم، با خودم گفتم  آخرش به شیوه جان نیدل من، از دنیا می‌روی! 

جان نیدل‌من، یکی از شخصیت‌های داستان وودی آلن است که زیر میزی انباشته از کاغذ و در حالی که به دنبال فرهنگ لغت شعر و قافیه‌اش می‌گشت، خفه شد. بنظر من که مرگ آرامش بخشی بود، مرگی در میان کتاب‌ها و کاغذها.


@1Writing_lovers

اگر چيزی مهم‌تر از نوشتن توی زندگی‌ات وجود دارد، بايد تا زمانی که می‌توانی آن را ترک کنی. کسانی که نمی‌‌توانند یا نمی‌خواهند ترک کنند، فقط باید یک چیز را به خاطر بسپارند: نوشتن زندگی است. آن را عمیقا نفس بکش.


تری بروکس

@Writing_lovers

روشی برای پرورش خلاقیت داستانی‌تان


ویلیام استایرون در کتاب رؤیای نویسندگان می‌نویسد: «تمام ایده‌ی رمان "انتخاب سوفی" اگر نگویم در اثر خواب در نتیجه یک خیال پس از بیداری بود که در ذهنم باقی ماند.»

خواب بیداری‌ها یا خوابهایتان را دست کم نگیرید. خوابهای شما سرچشمهٔ خلاقانه نوشتن هستند.

همین الان که تازه باران بند آمده و من با جوراب‌های تا به تای صورتی‌رنگ که برای پرهیز از اتلاف وقت با عجله پوشیده‌ام و نشسته‌ام و اینها را برای شما تایپ می‌کنم، تازه نوشتن داستان «عمق جنگل» را تمام کرده‌ام. این داستان میان خواب و بیداری شبانه به ذهنم خطور کرد. در نهایت روی پایان بندی‌اش کار کردم و داستان با یک چرخش غیرمنتظره عالی از آب درآمده.

داستان بعدی‌ام «سنگ و شبگرد» است که دیشب قبل از خواب طرحش را توی ذهنم نوشته‌ام. فراموش نکنید ذهن شما در هنگام خواب در هوشیارانه‌ترین حالت ممکن خود قرار دارد و ‌شما می‌توانید بهترین بهره را از آن ببرید.

البته مسلما برای تکمیل داستان نیاز به تلاش بیشتری داریم؛ مثلا من متوجه شده‌ام از شخصیت این داستان چیز زیادی نمی‌دانم پس برای اینکه شخصیت داستانی‌ام واقعی‌تر باشد، سی روز از خاطراتش را به شکل یادداشت روزانه می‌نویسم تا خوب بشناسمش. اما اصل خلاقیت در نوشتن این داستان، مربوط است به زمان خواب بیداری‌هایم.

اینجا دربارهٔ روش استفاده از خوابها در داستان‌نویسی مطلبی نوشته‌ام که می‌تواند برایتان مفید باشد.


معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

من هرگز نویسنده‌ای را ندیده‌ام که در این دنیا احساس بدی نداشته باشد. همه ما به نوعی احساس غربت می‌کنیم. این بخشی از دلیل نوشتن ماست. ما احساس می‌کنیم که با این دنیا متناسب نیستیم، مال ما نیست، و اگرچه قادر به حرکت در آن هستیم، نمی‌توانیم از آن خارج شویم. تجربیات مختلف در زندگی ما می‌تواند این احساس را کم یا زیاد کند، اما فکر می‌کنم اگر کاملا از بین برود، دیگر از نوشتن دست می‌کشیم.


آندره آ بارت

@Writing_lovers

فرمول جهانی لستر دنت برای خلق داستان‌های جنایی.

قسمت سوم

۱۵۰۰ کلمه سوم

۱. قهرمان را دوباره به دردسر بیندازید.

۲. قهرمان تا حدودی پیشرفت می‌کند اما تبهکاران یا شخصی مانعش می‌شود

۳. درگیری فیزیکی.

۴. یک چرخش غیرمنتظره از طرح، که بهتر است، قهرمان در پایان ۱۵۰۰ کلمه ضربه محکمی به خود وارد کند.

پرسش‌ها در این مرحله:


آیا در داستان هنوز هشدار ناشناخته وجود دارد؟

آیا تهدید قوی‌تر می‌شود؟

آیا قهرمان در یک مخمصه جهنمی هست؟

آیا همه چیز منطقی به نظر می‌رسد؟

این طرح کلی فقط برای این است که مطمئن شوید درگیری فیزیکی را وارد داستان کرده‌اید و برخی پیچ‌های اصلی و تعلیق و تهدید را در آنها وارد ‌کنید. بدون آن، شما نمی‌توانید داستان جذابی بنویسید.

درگیری‌های فیزیکی در هر قسمت می‌تواند متفاوت باشد. اگر قبلا یک مورد از دعوای معمولی وجود داشته، نباید از چنین درگیری دوباره در همان داستان استفاده کنید. طبیعتاً ممکن است استثناهایی وجود داشته باشد. مثلا شخصیتی یا روشی برای اسلحه کشیدن می‌تواند بیش از یک بار مورد استفاده قرار بگیرد.

ایده اصلی اجتناب از یکنواختی است.


اقدامات :
روشن و سریع. تنش ایجاد کنید، اجازه دهید خواننده ببیند و احساس کند که چه اتفاقی می افتد.

فضای داستان:
بشنوید، بو کنید، ببینید، حس کنید، بچشید.

توصیفات جزیی:
درختان، باد، منظره و آب وهوا


@Writing_lovers

فكر می‌كنم نويسنده‌ای كه همه داستان‌هايش را با يك زبان بنويسد، شكست خورده و يا حداقل، تك بعدی است. زبان، هدف نگارش است. نويسنده بايد بتواند طيفي از زبان‌های مختلف را خلق كند. آنچه كه زبان يك نويسنده را می‌سازد مجموعه‌ای از شگردهاست كه نويسنده مال خود می‌كند و نحوه ارتباطی است كه با آنها برقرار می‌كند.

يادمان باشد در ادبيات، دلالت فقط با دلالت اصلی كلمه نيست و ادبيات با سايه روشن كلمات ارتباط دارد.

در داستاني كه امروز نوشته می‌شود، نويسنده بايد همراه با دلالت امروزی از دلالت‌های گذشته كلمه هم استفاده كند و اين عاملی است كه ادبيت اثر را می‌رساند. اما در كشور‌ ما اين موضوع مهم، به چشم نمی‌خورد؛ به همين خاطر داستان‌ها در خاطرمان باقی نمی‌ماند و از ياد می‌رود.

ادبيات و ادبيات داستانی چیزی نيست جز تبديل كردن ماجرا، اشياء و مكان‌ها به كلمه. در حقيقت همه چیز در نوشتن داستان، كيمياگری كلمه است.

شهریار مندنی‌پور


@Writing_lovers

کارگاه عناصر داستان‌


💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫


یه بار برای همیشه عناصر داستانی را خوب و درست یاد بگیر.


🔍 توی این کارگاه سه روزه، قصد داریم عناصر و مبانی مهم داستانی رو براساس داستان‌های مهم و درخشان ادبیات فارسی به شما آموزش بدیم.



📑در پایان جلسات:
داستان می‌نویسید.
بازخورد دریافت می‌کنید.
نحوهٔ بازنویسی و رفع مشکلات داستان‌تون به شما گفته می‌شه.


📲جلسات در فضای اسکایپ برگزار میشه و چنانچه به هر دلیل نتونید آنلاین باشید، فایل‌های ضبط شدهٔ کارگاه براتون ارسال میشه.


🗓روزهای برگزاری: ۱۸,۱۹,۲۰ خرداد

💰شهریه دوره: ۳۵۰ هزار تومان

🏷 ده نفر اول: ۳۰۰ هزار تومان


📩پس از واریز وجه،‌ تصویری از قبض واریزی و اطلاعات شخص‌تون رو به آیدی زیر بفرستید:
@nevis_admin

💳شماره کارت
5859 8310 2294 6619


@Writing_lovers