«هر چه بیشتر می‌نویسم ، بیشتر می‌فهمم که نویسندگان سعی دارند در کتاب ‌هایشان چه چیزی به من بگویند.»

هنری میلر

نوشتن عادتی است که بر عادات خواندن‌مان تاثیر می‌گذارد و باعث می‌شود تا با دیدی تازه به سراغ کتابها برویم.

در نوشتن نیاز به اطلاعاتی درباره‌ی انتخاب کلمات، شیوه روایت، چگونگی تاثیر گذاری و بیان مفاهیم داریم.

خواندن کتابها می‌توانند این اطلاعات را در اختیار ما بگذارند و به ما کمک می‌کنند تا با دیدی خریدارانه به سراغ آن‌ها برویم.

از آنجا که مهم ترین عامل تحسین هر نوع اثر هنری انجام دادن آن است، با نوشتن یاد می‌گیرید که هر کتاب را چطور بخوانید.

شما اجازه می‌دهید کلمات آن شما را تکان بدهد و با هر سطر آن به وجد بیایید.

همچنین با عناصر ماندنی تر و نیروبخش‌تری مانند دریافت ها، تفکرات و احساسات یک انسان دیگر آشنا می‌شوید.

در این‌صورت بی آنکه شوق خواندن کتاب در شما کم شود با تمام وجودتان می‌خوانید و از هوشیاری بالایتان در هنگام خواندن کتاب شگفت زده می‌شوید.
@Writing_lovers🖌

فرهنگ با نوشتن حفظ می‌شود. وقتی بخواهند فرهنگ و تمدن را تخریب کنند، کافی است تا نوشتار آن را فاقد ارزش‌های فلسفی نشان دهند.

اکو

@Writing_lovers 🖌

من خانه‌ای ندارم، سقفی نمانده‌است. دیوار و سقف خانه‌ من همین هاست که می­نویسم، همین طرز نوشتن از راست به چپ.

هوشنگ_گلشیری

@Writing_lovers🖌

«هیچ گاه کتابی را تنها به این دلیل که شروعش کرده‌ای به پایان نبر.»
جان ویتراسپون

✍ معصومه حامی دوست

یک دقیقه بنشینید و با خودتان فکر کنید لازم است چه کتابهایی را بخوانید؟

شاید مانند کافکا معتقد باشید باید کتابی را ‌خواند که مثل یک مشت به جمجمه‌مان بخورد و بیدارمان کند یا دوست دارید ادبیاتی را دنبال کنید که از جهانی آرمانی‌ با شما سخن بگوید.

فراموش نکنید مهترین معیار ارزیابی یک اثر ادبی، لذت و احساسی است که در ما ایجاد می‌کند.
بکوشید به خواندن آثاری بپردازید که به شما احساس لذت می‌دهد. یعنی کاری کاملا برعکس خواندن اجباری.

بورخس از خاطره‌ای می‌گوید که بعدها بر عادت مطالعه‌اش ‌عمیقا تأثیر گذاشت:« پدرم کتابخانه اش را که به نظرم بی نهایت می‌آمد نشانم داد و گفت هر چه دلم می‌خواهد بخوانم و اگر کتابی خسته‌ام کرد فورا کنارش بگذارم.»

می‌توانید از تجربه بورخس استفاده کنید. اگر کتابی خسته تان کرد آن را کنار بگذارید. اجازه دهید خواندن برای شما با حس و حال خوب گره بخورد.

این ذوق و شوق در نهایت راهنمای شما خواهد بود و به تدریج به جایی می‌رسید که مهارت کشف کتابهای خوب و قدرت خواندن آثار ارزشمند اما دشوار را به دست می‌آورید.

لازم نیست در مطالعه پیرو مد روز باشید. به یاد داشته باشید اگر کتابهایی را بخوانید که همه می‌خوانند در نهایت همانطور می‌اندیشید که همه می اندیشند. پس برای متفاوت بودن لازم است راه خود را در مطالعه بیابید.

@Writing_lovers🖌

من تلویزیون را بسیار آموزنده یافتم!
هر وقت کسی آن را روشن می کرد
به اتاق دیگری می رفتم و
کتابی مطالعه می کردم!

گروچو مارکس

@Writing_lovers🖌

✍معصومه حامی دوست

با خودم عهد کرده ام تا هر روز دست کم سه صفحه کتاب نخوانده‌ام، به سراغ نوشتن نروم. با انجام این برنامه اهمیت خواندن را به خودم یادآوری می‌ کنم و می‌کوشم تا پایان هر روز صد صفحه بخوانم.

فرقی نمی‌کند داستانی باشد یا غیر داستانی فقط باید کتابی باشد از جنس کاغذ و نه مطالب بریده‌ از صفحات مجازی.

من همیشه از دیدن کسانی که می‌نویسند یا شعر می‌گویند اما به بهانه آنکه هنرشان تحت تأثیر کتابها نباشد، صفحه‌ای کتاب نمی‌خوانند، تعجب می‌کنم. کدام هنر را دیده‌اید که بدون تأثیرپذیری شکل گرفته باشد؟

نویسندگان بزرگ همواره به خواندن آثار بزرگ گذشته می‌پرداختند و هیچوقت هم نگران تأثیرپذیری نبودند.

شما از یک‌فیلم، موسیقی و یا نقاشی تاثیر می‌پذیرید پس چه اشکالی دارد اگر از کتابها تأثیر بگیرید. حال آنکه کتابها تأثیر عمیق‌تری بر روند خلاقیت‌ تان دارند.

همه اینها را گفتم تا به شما بگویم آنچه می‌تواند در نوشتن به ما کمک کند و خلاقیت‌های نهفته در وجودمان را بر‌انگیزد خواندن است. پس برنامه‌ای بریزید و از مطالعه کتاب‌های خوب غافل نباشید.

@Writing_lovers🖌

اگر هر شب به جای تماشای تلویزیون، پانزده دقیقه مطالعه کنید، سالی حدود پانزده کتاب را می‌خوانید.
اگر روزی پانزده دقیقه ادبیات کلاسیک بخوانید، در مدت هفت سال، صد کتاب بزرگ ادبیات کلاسیک را خوانده‌اید.
اینگونه تبدیل به یکی از باسوادترین افراد در نسل خود می‌شوید. همه این‌ها با پانزده دقیقه مطالعه قبل از خواب حاصل می‌شود.


برایان تریسی

@Writing_lovers🖌

«من یک آدم معمولی هستم. ولی تنها شانسم این هست که از خواندن کتاب‌ ها لذت می ‌برم.»

هاروکی_موراکامی

@Writing_lovers🖌

مونتنی درباره‌ی رساله‌ی خود گفته: «بیش از آنچه این کتاب مرا پدید آورده، من پدیدش نیاورده‌ام.»

فکر می‌کنم منظورش این بوده که نوشته‌هایش، او را بر خودش آشکار کرده‌اند. او در مقاله‌هایش بارها و بارها، بی هیچ عمدی، خود را کشف می‌کند.

همه اینها فقط نشانگر این هستند که اساس هویت شخصی شما، با یا بدون رضایت‌تان، در نوشته‌هایتان آشکار می‌شود.

لئونارد مایکلز
کتاب : ناخمن

@Writing_lovers🖌

هدایایی که انتظارمان را می‌کشند.

✍ معصومه حامی دوست

طبق قرار همیشگی‌ام، کتابی را برداشتم تا پیش از نوشتن، چند صفحه‌ای بخوانم، مشغول خواندن کلمات ابتدایی کتاب بودم که متوجه اتفاق عجیبی شدم.


با باز کردن کتاب، فکر موذی و چسبنده‌ای که در ناخوداگاهم حضور داشت و پیش از آن، از وجودش اطلاعی نداشتم، به سرعت غیب شد و من حالا متوجه فرارش شده بودم.

مدتی ‌پاییدمش تا اگر احیانا سرو کله اش پیدا شد، دستگیرش کنم و قضیه‌اش را حل و فصل کنم. مطمئن بودم همان اطراف است و دیر یا زود باید منتظر ظاهر شدنش باشم. اما به این نتیجه رسیدم مادامی که در حال خواندن کتاب هستم، محال است دستش به من برسد.

مطالعه، خانه‌ی امنی است که وسوسه‌ها و شیاطین موذی و آزاردهنده به آن راه ندارند. در واقع افکار سمجی که مغزمان را می‌جوند؛ از جنس روزمره‌گی‌هایند و کتاب‌ در زمره‌ی این روزمره ‌گی‌ها نیست.

اگر بخواهیم در این پناهگاه در امان باشیم، باید در مطالعه، مداومت داشته باشیم. به گفته‌ی بورخس: « راه را ادامه بده، هدیه‌ی گرانبهایی در انتظار توست.»


@Writing_lovers🖌

وقتی می‌نویسیم جریان فکر، تغییر می‌کند و باعث آزاد شدن جملاتی می‌شود که در کرانه‌های آگاهی، پنهان بوده‌اند.

انگار ریتمی در نوشتن هست که نت‌های ناشنیده را به چنگ می‌آورد. در فاصله‌ی بین سر و شکل دادن به یک فکر و نوشتن‌اش، نانوثانیه‌ای وجود دارد که در آن فکر به جمله تبدیل می‌شود. این ریتم فقط موقع نوشتن محقق می‌شود.

آرتور کریستال
کتاب: فقط روزهایی که می‌نویسم

@Writing_lovers🖌

آنچه را انسان می‌خواهد بگوید، باید مدتی دراز و با دقت نگاه کند تا بتواندجنبه ای از آن را بیابد که پیش از آن به وسیله کسی گفته نشده. زیرا در هر چیزی جنبه ای بیان نشده وجود دارد.

فلوبر
@Writing_lover🖌

در هر نوشته‌ای مقداری موسیقی وجود دارد.

✍ معصومه حامی دوست

آیا روشی هست که با آن تمرکز بیشتری برای نوشتن داشته باشید؟ روشی که ناخودآگاه ‌تان را فعال کند و باعث شود تا بهتر و‌ مؤثر تر بنویسید؟

این روش از تاثیر گذارترین روش‌ها برای نوشتن است و به من کمک می‌کند تا هربار ایده‌ی جدیدی به ذهنم برسد.

کافیست پیش از نوشتن یا در حین آن زمانی را به موسیقی اختصاص بدهم. این کار باعث می‌شود تا بتوانم ساعت‌ها بی‌وقفه و بدون خستگی بنویسم.

به نظرم کشف موسیقی از جنبه‌های شگفت انگیز زندگی است. موسیقی خوب قدرت آن را دارد تا دنیایمان را زیر و رو کند و شکلی نو به تجربه‌هایمان بدهد.

شاید گوش دادن به موسیقی همان روشی باشد که شما هم برای فعال کردن ذهن ناخودآگاهتان به آن نیاز دارید. روشی که کمک‌تان می‌کند تا به شکل خلاقانه تری بییندیشید و بنویسید.

پیشنهاد می‌کنم بخشی از روز‌ _ ترجیحا نزدیک‌ترین زمان به نوشتن‌تان_ را به موسیقی اختصاص بدهید و به تأثیر آن، بر روند خلاقیت‌تان دقت کنید.

گوش دادن به موسیقی مانند نرمش دادن ذهن است. چه بسا گوش دادن به موسیقی مورد علاقه‌تان در هنگام نوشتن بتواند آرزوها، رویاها و خاطراتی از گذشته را به یادتان بیاورد که مدت هاست فراموشش کرده‌‌اید و به شما تمرکز دهد تا مؤثرتر بنویسید.

@Writing_lovers🖌

به محض اینکه شغل کسی نویسندگی می‌‌شود، اتفاقات، زیر سلطه‌ی خوداگاهی اوست. نویسندگی او نوعی حفاظ است. شیوه‌ای است که با آن دردهای تلخش را فوری شیرین می‌کند. حال آنکه آدم وقتی جوان‌تر است، چاره ای جز مشاهده و احساس ندارد.

جان آپدایک


@Writing_lovers🖌

هر داستان، همکاری مشترکی است میان نویسنده و خواننده، تنها جایی در جهان که دو غریبه با صمیمیت تمام با هم برخورد می‌کنند.

پل آستر
ترجمه احمد اخوت
به نقل از نشریه observer، شماره پنجم، نوامبر ۲۰۰۶

@Writing_lovers🖌

هر اتفاقی که بیفتد، از خواندن آثار داستانی صرفنظر نخواهیم کرد، چون در آنها دنبال فرمولی برای معنا بخشی به زندگی‌مان می‌گردیم. در نتیجه، ما تا هرگاه که زنده‌ایم، در جستجوی داستان نخستینی هستیم که به ما بگوید چرا به دنیا آمده‌ایم و زندگی می‌کنیم.

گاهی یک داستان کیهانی را جستجو می‌کنیم، داستان جهان را و گاه داستان شخصی خودمان را. گاهی امیدواریم داستان شخصی خودمان را با داستان جهان منبطق کنیم.

اومبرتو اکو
کتاب: شش گشت و گذار در جنگل‌های روایت


@Writing_lovers🖌