زمانی که می‌نویسم به عنوان یک نقشه بردار، محقق روانشناسی، فضانورد و ... عمل می کنم و حتی در زمینه هایی که قبلاً به طور کامل کاوش شده است هم کوتاهی بخرج نمی‌دهم و کنجکاوی می‌کنم.

ویلیام باروز

@Writing_lovers

داشتن دفتر یادداشت روزانه، کاری مفید و ضروری است. برای یک فرد دوستدار نویسندگی، این دفتر یادداشت گنجینه بزرگی خواهد بود؛ زیرا در آن مطالب مهم و اتفاقاتی که برای یک فرد رخ می‌دهد، نوشته می‌شود.


علی اشرف درویشیان


@Writing_lovers

سیصد و پنجاه کلمه تر و تمیز

جیمز اسکات بل

📚طرح و ساختار رمان

@Writing_lovers

چطور شخصیت‌های پیچیده‌تری خلق کنیم؟


شخصیتی داستانی را در نظر بگیرید که هدفی جاه طلبانه دارد، او شخصیتی بسیار محبوب و در مد مشهور است و دنبال کننده‌های زیادی در شبکه‌های اجتماعی دارد اما خواسته و تمایل دارد تا شهرت بیشتری بدست بیاورد.

چطور می‌توانیم شخصیت پردازی بهتری برای او داشته باشیم ؟ می‌توانیم اینگونه شخصیت او را پیچیده کنیم و به آن بعد بدهیم: او شخصیتی بسیار دست و دلباز است و به دوستان و اطرافیانش با مهربانی در زمینه مد مشاوره می‌دهد در عین حال براساس ظاهر مردم آنها را قضاوت می‌کند. مهربانی او باعث می‌شود با او همدل شویم اما بخاطر ضعف شخصیتی‌اش برایش نگران می‌شویم. از طرفی او ایده‌های هوشمندانه دارد اما آنقدر روی شهرت تمرکز کرده است و با اینکه دنبال کننده‌های زیادی دارد، هیچ دوست واقعی ندارد. همین نکات ساده، کمک می‌کند تا داستان‌هایی با شخصیت‌های گیرا و طرح‌‌هایی مهیج تر بنویسیم.
https://www.instagram.com/p/CQ35Ud9Jguw/?utm_medium=share_sheet

در زندگی شما لحظه‌ای می‌رسد که باید خواندن کتاب‌های دیگران را متوقف کنید و شروع به نوشتن کتاب خود کنید.



آلبرت انیشتین

@Writing_lovers

در دوره ای که داستان هایم را بیرون می دادم خیلی سال بود که می نوشتم. به من پاره کردن را یاد داده بودند. اینجا پاره کردن معنی ندارد. ادبیات یعنی نوشتن. برای این کار می نویسم و چیزی از خودم به جا می گذارم که آن جهان موازی خودم را ساخته باشم. مهم نوشتن است و تمام دردی که ما داریم این است که ما نمی نویسیم.

احمد محمود

@Writing_lovers

دو زن، دو قصه

روز‌به‌روز به تعداد نویسندگان زن افزوده می‌شود و چه بهتر! در بیست سال اخیر سعی کرده‌ام تا حد ممکن پی‌گیر باشم و دست‌کم آثار نویسندگان مشهور را بخوانم. گاه پراکنده‌گویی‌هایی بوده‌‌اند با عناوین زرد و دهن‌پرکن که به مرز روایت هم نزدیک نشده بوده‌اند، گاهی هم کارهایی بوده‌اند کارستان که بی‌مداهنه مـایهٔ مباهاتند و موجب دلگرمی. آنچه اهمیت دارد این است که این کارخانه دارد کار می‌کند و گسترش می‌یابد و گاه کالاهایی بسیار ارجمند تولید می‌کند.

بین رمان‌هایی که این سال‌ها از نویسندگان زن خوانده‌ام دو تا را بسیار پسندیده‌ام. یکی «از شیطان آموخت و سوزاند» اثر فرخنده آقایی، دیگر هم «پیاده» از بلقیس سلیمانی.

شخصیت اصلی رمان خانم آقایی زنی‌ست مطلقه که تنگ‌دست و تنها، از اینجا رانده و از آنجا مانده، در شهر بی‌دروپیکر تهران دنبال لقمهٔ نانی می‌گردد و سقفی امن که شب را سحر کند. زنی کارآمد، باتجربه و دست‌وپادار، با طبعی بلند که زیر آسمان بی‌رحم تهران نه شخصیت خوبش به کار می‌آید، نه هنرهایش.

شخصیت اصلی رمان خانم سلیمانی برعکس رمان خانم آقایی زنی‌ست بی‌دست‌وپا، ساده و بی‌سواد که با شوهرش به تهران آمده؛ پس از به زندان افتادن مردش و متارکهٔ اجباری، دارد در این شهر بی‌سروصاحب، از این‌در به آن‌در می‌زند و برای زنده ماندن تلاش می‌کند. کس‌وکار بی‌چیز و ساده و زودباورش که کس‌وکاری هم نیستند، هم‌دست شوهر نافهمش به او تهمت زده‌اند و از خود رانده‌اند که برود هر جا، سرش را بگذارد و بمیرد.

زن کاربلد و بلندنظر و باهنر رمان خانم آقایی و زن نادان و شکمو و چشم‌ودل‌ناسیر رمان خانم سلیمانی اگرچه دو شخصیت مختلف دارند ولی در رهاشدگی شبیه به همند، هر دو روزبه‌روز چشم‌وگوششان بازتر می‌شود، دنیا و کس‌وناکسش را بی‌نقاب‌تر می‌بینند و قانون جنگل را بهتر یاد می‌گیرند. آن‌ها شکست‌خورده، تحقیر شده، تجاوز دیده، رکب خورده، گرسنه مانده، هر دو از سویدای دل یک چیز را می‌خواهند؛ زندگی.

دو رمان روایتی گرم و جاندار دارند با جزئیات دقیق داستانی و تصاویر دریاد‌ماندنی. این زنان را ببینید. زنان رها شده...

(از شیطان آموخت و سوزاند، فرخنده آقایی، انتشارات ققنوس، چاپ چهارم، ۱۳۹۸)

(پیاده، بلقیس سلیمانی، نشر چشمه، ۱۳۹۷)

@atefeh_tayyeh

گفتگوی کوتاه با ارنست همینگوی

سه دقیقه

@Writing_lovers

یک نویسنده فقط وقتی می نویسد، نوشتن را یاد می‌گیرد. کلمات باید روی کاغذ بیایند، حتی اگر او از آنها ناراضی باشد. مطمئناً او نمی‌تواند در ابتدای کار فقط با نگاه کردن به‌کاغذ خالی یک پیشنهاد کاملاً مناسب به دست آورد.

پل جانسون

@Writing_lovers

🎵هیچ‌کس به من نوشتن را یاد نداده. پس چگونه یاد گرفتم بنویسم؟ از گوش دادن به موسیقی

موراکامی
@Writing_lovers

برگزیدگان فراخوان «خاطره نویسی» کانال نویسندگی و نوشتن| تابستان ۱۴۰۰


⭐️ مصطفی پرنیان. تهران. خواهرم آنه.

⭐️ هاجر حسنوند. الشتر لرستان. رویای ما در سقف.

⭐️ عبدالله قُلیان عسکری. بهشهر مازندران. خانه گاله به سر.


⭐️ آلا اسماعیلی. زاهدان. غریبه بی‌بازگشت.



@Writing_lovers

توضیح درباره فراخوان «خاطره‌نویسی»

@Writing_lovers

قاعده اصلی نوشتن این است که اگر اعتماد به نفس و باور داشته باشی و تزلزل‌ناپذیر ادامه دهی، می‌توانی هر چه می‌خواهی بنویسی. پس داستانت را صادقانه بنویس و هر چه می‌خواهی بگو. فکر نمی‌کنم قانون ديگری وجود داشته باشد و اگر هم وجود داشته باشد، خیلی مهم نیستند.

نیل گیمن

@Writing_lovers

خاطره نوشتن، در حقیقت یک تمرین است. من فکر می‌کنم که نوشتن خاطرات به شکل مؤثری باعث می‌شود که نویسنده بهتری شوم.

ایزابل آلنده


@Writing_lovers

نوشتن داستان به روایت ابوتراب خسروی


در واقع فرم داستان نویسی من به این شکل است که یک کلمه روی من تاثیر می‌گذارد، یا یک صحنه ذهن من را به دنبال خودش می‌کشاند. فی المثل، ممکن است برای نوشتن یک داستان بشود این قیاس را کرد که شما یک دکمه زیبا را به فرض پیدا می‌کنید و به دلیل علاقه و کششی که این دکمه در شما ایجاد می‌کند و علاقمند می‌کند باعث می‌شود شما یک پیراهنی را برای این دکمه تهیه کنید که از دکمه استفاده کنید. شاید نوع داستان نویسی من هم به صورت یک لحظه، یک کلمه، یک صحنه یا یک شخصیت که روی من تاثیر می گذارد و باعث می‌شود من داستان را روی آن بتنم و به شکل دیگری هم می شود گفت. از بُعد دیگری که بخواهم مثال بزنم یک نوع نقاشی هست، نقاشی ساختمان . یک نوع نقاشی ساختمان توی ایتالیا که فرضاً روی سقف لایه ای رنگ را می زدند. بعد روی آن لایه، لایه دیگر و همین جور ده ها رنگ روی هم می خواباندند و لایه می کردند و تراش می دادند مثلاً فرض کنید رنگ سیاه، بعد قهوه ای، بعد سبز و همین طور تا اینکه توی کلیت این سقف یک جا رنگ قهوه ای دیده می‌شد یک جا رنگ سبز و یک جا رنگ قرمز. بعد از نمود تمام این رنگ ها در کنار هم یک هارمونی قیاس می کرد. توی نوع داستان نویسی که من کار می کنم چند داستان روی هم تلنبار می شود بعد رابطه این چند داستان با هم، آن داستانی می شود که نوشته شده.

ابوتراب خسروی

@Writing_lovers

«خواهرم آنه»

نویسنده و گوینده: مصطفی پرنیان

برگزیدهٔ فراخوان خاطره‌نویسی

@Writing_lovers

بازی چه می‌شد اگر...

قدیمی‌ترین و خلاقانه‌ترین شیوهٔ رمان‌نویس‌ها، برای به دست آوردن سوژه، بازی « چه می‌شد اگر... » است. رابرت مک کی در کتاب «داستان» آن را شیوه‌ای مؤثر می‌داند. وقتی یک چیز جالب می‌خوانید از خودتان بپرسید: چه می‌شد اگر... ؟ و بعد بگذارید انواع و اقسام ارتباط ها ظاهر شود. این شیوه باعث می‌شود، ‌ذهن‌تان را طوری تربیت کنید تا همیشه بین عناصر ناآشنا ارتباط ایجاد کند.

این‌ موارد را در بازی امروز در دفترم یادداشت کرده‌ام:

۱)چه می‌شد اگر با پوشیدن یک لباس خاص نامرئی می‌شدیم؟

۲) چه می‌شد اگر کتابی درباره زندگی خودمان پیدا می‌کردیم؟

۳) چه می‌شد اگر دری به شهر مورد علاقه‌مان می‌یافتیم؟

۴) چه می‌شد اگر یک روز خودکارمان شروع به نوشتن حقایقی می‌کرد؟

۵) چه می‌شد اگر با یک اسب تک شاخ بالدار به مسافرت می‌رفتیم؟

۶) چه می‌شد اگر نوعی وسیله برای شنیدن یک موسیقی مخفی کشف می‌کردیم؟

۷) چه می‌شد اگر تکه چوبی حرف می‌زد؟ (پینوکیو)

۸) چه می‌شد همه اهالی یک شهر کور می‌شدند؟ (رمان کوری)

۹) چه می‌شد اگر جای آسمان و زمین عوض می‌شد ؟

۱۰) چه می‌شد اگر آن عزیزی که از دنیا رفته ناگهان در آستانه در ظاهر می‌شد؟

این فهرست ادامه دارد و خیلی طولانی‌تر از آن چیزی است که اینجا می‌بینید. شما هم به مدت یک‌ هفته هر چه می‌بینید و می‌خوانید از خود بپرسید چه می‌شد اگر... ؟ و آنها را یادداشت کنید. بگذارید ذهنتان آزادانه به هر کجا می‌خواهد برود. پس از چند جلسه فهرست را کنار بگذارید و چند روز بعد دوباره به سراغش بروید. چیزهایی که بنظرتان جالب می‌آید، انتخاب کنید، شاید داستان بعدی شما از همین جا شروع شد.

✍ معصومه حامی‌دوست

*این مطلب با الهام‌ ‌از پیشنهاد جیمز اسکات بل در کتاب «طرح و ساختار رمان» نوشته‌ شده است.


@Writing_lovers

با تمام هوش و عشقت بنویس. راحت و شاد و شنگول بنویس؛ طوری که انگار نوشته‌هایت زمزمه عاشقانه با کسی است که تو را دوست دارد. روزی حداقل دوسه بار در ذهنت هم برای همه عقل کل‌ها، آدمهایی که دیگران را دست می‌اندازند، منتقدان و شکاکان بنویس.

برندا اولند

@Writing_lovers