گوشه‌ای خلوت و زمان ‌دار

از من می‌پرسند آیا شرکت در فراخوان‌های ادبی را کار مفیدی می‌دانم؟ شرکت در فراخوان‌های ادبی از آن روی می‌تواند برای نویسنده جوان مؤثر باشد که او طی آن و در مهلتی مقرر،‌ به تکمیل اثری می‌‌پردازد. مهلت و ضرب‌الاجلی که ذهن را آماده می‌کند تا به زوایای خلاق خودش پی ببرد. این نظم و ضرب‌الاجل همان چیزی است که مژگان قاضی‌راد در مصاحبه‌ای از آن با عنوان «گنج طلایی» نویسنده نام برده است.

اگرچه برگزاری فراخوان‌ها و جایزه‌های ادبی می‌توانند منجر به رونق نوشتن و دلگرمی نویسندگان جوان شود و بستری برای معرفی آنها به دنیای بیرون فراهم کند، چه بسیار استعدداهایی که توسط این فرشته _اهریمن بلعیده نشده است. دوستان با استعددای که بخاطر تأیید نشدن از سوی داوری جشنواره‌ها و فراخوان‌ها دلسرد شدند و از نوشتن خلاقانه فاصله گرفتند.

بنابراین از فراخوان‌ها فقط به عنوان یک موقعیت برای نوشتن بیشتر و منضبط ‌تر استفاده کنید،‌ یک دوره تمرینی فشرده برای ارتقای مهارت‌های نویسندگی‌تان و هرگز خلاقیت ‌تان را به آن محدود نکنید و خودتان را بر مبنای معیارهای آن نسنجید.


✍ معصومه حامی‌دوست


@Writing_lovers

راهنمای مشاوره خوانندگان برای کتاب‌های غیر داستانی

نیل وایت

نشر ترجمان

نیل وایت می‌گوید: «این کتاب صندلی عقب یک تاکسی متولد شد. جویس ساریکس و من در یکی از همایش‌های انجمن کتابداری امریکا، در مسیر برگشت از مرکز گردهمایی بودیم که او از من پرسید تابه‌حال به نوشتن کتاب فکر کرده‌ام یا نه. من واقعاً مدیون جویس هستم.»

#معرفی_کتاب
@Writing_lovers

هر بار که خطری انسان را از خویشتن خویش و از هویت متعالیش دور می‌کند، هنر رمان «همواره و وفادارانه» به یاری او می‌شتابد.



میلان کوندرا


@Writing_lovers

احمد محمود از ماجرای نوشتن «رمان مدار صفر درجه» می‌گوید.

اصلاً نمی توانم بگویم یک رمان چه گونه متولد می‌شود. گاهی اوقات جمله‌ای ممکن است موجب پیدایش یک رمان بشود. گاهی صد صفحه مطلب هم، نشود. من یادداشت های زیادی برای خودم برمی‌دارم. این کمد را نگاه کنی پر از یادداشت است. هر کدامشان به دلیلی بوده؛ که ممکن است مأخذ یک داستان باشند، یعنی به اصطلاح جان مایه یک داستان شوند. «مدار صفر درجه» را با خودم قرار گذاشته بودم، موضوعش را هم داشتم، این «یارولی سلمانی» می‌خواستم بیست تا داستان کوتاه پیوسته بنویسم به نام «قصه‌های محمد سلمانی». هدفم این بود. این «محمد سلمانی» را می شناختم. شکل و شمایلش را، خلق و خویش را، کارش را، روابطش را، جامعه اش را، ارتباطاتش را، همه را می شناختم و به نظر من جالب آمده بود. یعنی دیدم که این، ظرفیت داستان شدن دارد. اما نه آن ظرفیتی را که یک دفعه 500 صفحه رمان را روی دوشش حمل بکند. دیدم این ظرفیت را دارد که داستانی 10، 15 صفحه ای بشود. فکر کردم بیست تا داستان کوتاه پیوسته به نام «قصه های محمد سلمانی» و شروع کردم به نوشتن. اولیش را که نوشتم دیدم این آقای یارولی دارد شانه خالی می کند از زیر این بریده بریده. می‌گوید که من ظرفیتم بیش از این حرف هاست که تو فکر کرده ای. من آن نیستم که با بیست تا تکه کوچولو مرا تمام کنی. من آدمی هستم که خیلی کارها می توانم بکنم. رفتم دنبالش و دیدم که این آدم، با آدم هایی توی زندگیش ارتباط دارد، وارد می‌شوند، خود آن ها ظرفیت هایی دارند. شد جان مایه «مدار صفر درجه» و حرکت کردیم و پیش رفتیم.


@Writing_lovers

داستانی جذاب و کودکانه، نویسنده خانم «سوما رازی» از نویسندگان خوب و پر تلاش کانال «نویسندگی و نوشتن».

دو داستان برای کودکان نویسنده سومارازی یکم تیر ماه 1400.pdf

تلاش‌های نویسنده برای کشف راههای تازه


ایتالو کالوینو در کتاب ارزشمند «شش یادداشت برای هزاره بعدی» از مجموع تلاش‌هایش برای درک دنیای ادبیات و روشها و تجربیاتش از نوشتن داستان می‌گوید. او در بخش «دقت» می‌نویسد:

در طول سال‌های اخیر، تمریناتی در ساختار داستان و تمریناتی در توصیف داشتم. به سان شاگرد مدرسه‌ای که به او موضوع انشا «یک زرافه را توصیف کنید » یا «آسمان پر ستاره را توصیف کنید » داده باشند، خود را واداشتم که یک دفترچه کامل از این تمرینات پر کنم و مواد یک کتاب کامل را از آن برگرفتم. کتاب «آقای پالومار» نوعی یادداشت روزانه درباره مسایل فرعی فرهنگ، راههای ارتباط با دنیا و دلسردی و خوشنودی از کاربرد سکوت و کلام است.»


@Writing_lovers

🔸 بریده‌هایی از بهترین وبلاگ‌ها
🔸 نکات نگارشی و ویرایشی برای نوشتن بهتر و صحیح‌تر
🔸 هر شب یک موسیقی بیکلام و آرامش بخش
🔸 به رسم خواندن و خوانده شدن
و...

🌌✨ اینجا گوشه‌ای از دنیای وبلاگ نویس هاست 🪄


https://t.me/joinchat/uOWvXw4Q9w41NmNk

در دوران جوانی از ناقص بودن کارم بسیار ناراحت بودم. اولین قدمهای خودم را با آخرین قدمهای دیگران مقایسه می‌کردم و طبیعتاً با مشاهده این تفاوت غم انگیز رنج می‌کشیدم. برای پیشرفت لازم است از این مقایسه غم انگیز دست برداریم.


جرج‌ برنارد شاو


@Writing_lovers

باید نسبت به حس و حال بی‌تفاوت بود، به این دلیل که نوشتن خودش حال و هوا را به وجود می‌آورد. با هنر از حد معمول فراتر می‌رویم. پس حالت روحی در مقابل آن اهمیتی ندارد. به طور کلی جریان این است: بی حوصله ام و به اجبار شروع به نوشتن می‌کنم و بعد حس می‌کنم روحم مانند پری سبک درمی‌آید. نوشتن همه چیز را تغییر می‌دهد یا چنین بنظر می‌رسد.

جویس کرول اوتس

📚رؤیاهای بیداری (دفتر دوم)

@Writing_lovers

تمام ایده‌هایی که قرار است بنویسیم!



در صفحه اینستاگرام بخوانید:
https://www.instagram.com/p/CPx_vLXhs1C/?utm_medium=share_sheet

نظریه ژانر

سید مهدی زرقانی، محمود رضا قربان صباغ

نشر هرمس

مطالعه درباره ژانر یکی از مباحث مهم در حوزه داستان است و در پژوهش‌های ادبی فارسی زبانان بسیار کم به آن پرداخته شده است. تحقیق حاضر گامی، در راستای وارد کردن مطالعات ژانری به گفتمان ادبی فارسی است و برای خواننده‌ای که بخواهد با سیر کلی تکوین و تطور «نظریه» و نیز محورهای اصلی آن آشنا شود، این کتاب مناسب به نظر می رسد.

#معرفی_کتاب

@Writing_lovers

روزهایی که نمی‌نویسم، فقط مشتی خاکستر از خود بر جا می گذارم.


سیمون دو بووار


@Writing_lovers

مقاومت مغز، یعنی حاضر باشیم هر کاری را انجام دهیم جز کاری که باید انجام بدهیم و آن را مدام به بعد موکول کنیم و یا از انجام آن سر باز بزنیم.

نویسنده‌ای را در نظر بگیرید که هر هفته باید ۵ مقاله بنویسد و در پایان هفته حتی ۳ مورد را هم کامل نکرده است. فروشنده ای که قرار بوده ۳۰ ویزیت در طول هفته برای محصولش داشته باشد؛ اما در پایان هفته به این عدد نرسید. طراحی که قرار بوده تا پایان همین هفته طرحی را کامل کند و روز چهارشنبه همچنان در نقطه شروع ماجرا قرار دارد.

 هر کاری که قدرت آن را دارید شروع کنید و بدانید که این شروع نبوغ، اعجاز و قدرت را به همراه دارد. پس هم اکنون دست به کار شوید.

استیون پرسفیلد
📚نبرد هنرمند


@Writing_lovers

چطور کتاب بخوانیم که خوب یاد بگیریم؟

بهترین روش خواندن و آموختن

مت موریس 

@Writing_lovers

#nature

An action is the perfection and publication of thought .

عمل نشانه‌ی کمال اندیشه و نشر آن است.

طبیعت
رالف والدو امرسِن
مترجم: علی‌رضا طاق‌دره
.

هیچ کاری نکردن و هیچ اشتباهی نکردن، توقف است. ایستادن است. متوسط ماندن است. میانمایگی است. هر وقت یک بوم خالی می‌بینی که به شکل احمقانه‌ای به تو خیره شده و نگاهت می‌کند، با قلم و رنگ بر گوشش بکوب تا از خواب برخیزد.


ونسان ونگوگ – ۱۸۸۴
نامه به تئو



@Writing_lovers