📚 داستان | رابرت مک کی | فصل اول (۷)



🔹️ داستان، استعاره ای برای زندگی و داستانگو، شاعر زندگی است. قافیه های این شعر نه کلمات که حوادث اند. استعاره ای دو ساعته که می گوید: زندگی چیزی مثل این است.


🔹️ داستان باید از زندگی فاصله بگیرد تا به ذات و سرشت آن نزدیک شود اما در عین حال نباید انتزاعی باشد. داستان باید شبیه زندگی باشد اما نه آنچنان پیش پا افتاده و تقلیدگونه که در پسِ ظاهر آشنای خود هیچ عمق و معنایی نداشته باشد.


🔹️ امور واقع، خنثی و بی اثرند. بدترین دلیل برای گنجاندن چیزی در داستان این است که بگوییم: ولی واقعاً اتفاق افتاده است...
آنچه اتفاق می افتد، امر واقع است نه حقیقت. حقیقت، تلقی ما از امر واقع است.


🔹️ مثلاً واقعیت زندگی "ژاندارک" همواره یکی است اما با نویسنده است که (حقیقتِ) زندگی او را چگونه تعبیر و تفسیر کند. مثل:
ژاندارکِ روحانیِ آنوی یا ژاندارکِ شوخ طبع و بذله گویِ شاو یا سیاسیِ برشت یا رنج کشیده ی درایر یا جنگجو و رمانتیک در هالیوود.


🔹️ زیبایی شناسیِ فیلم ابزار بیان محتوای داستان است و هرگز نباید به خودیِ خود هدف باشد. مواردی مثل:
طراحی گرافیک، جلوه های ویژه، اصلاح رنگ، ریتم تدوین و پرسپکتیو صدا.


🔹️ البته داستان های گزارش گونه قدرت انتقال حس بالایی دارند و داستان های پر تحرک نیز برگرفته از تخیلی قوی هستند. دریافت حسی و تخیل قوی، مکمل یکدیگر هستند و به تنهایی بی ارزش اند.


🖋 مصطفی پرنیان
هنرجوی فیلمنامه نویسی


#داستان
#رابرت_مک_کی
#محمدگذرآبادی
#نشر_هرمس

@Writing_lovers

من یک نقطه ضعف مرگبار دارم. دوست دارم فکر کنم همه ما داریم. حداقل وقتی مشغول نوشتنم-این تصور، کار را برایم راحت‌تر می‌کند-حول این ویژگی خودتخریبگرانه به همه قهرمان‌های داستانم جان می‌دهم و هر اتفاقی را که برایشان می‌افتد، منوط به یک ویژگی خاص می‌کنم: چیزی که آنها برای محافظت از خود یاد گرفته‌اند و نمی‌توانند رهایش کنند، حتی وقتی که دیگر در خدمتشان نیست.

امیلی هنری
کتاب ساحلی

#معرفی_کتاب

@Writing_lovers

نوشتن خاطرات روزانه یا ماجراجویی شخصی شما


خاطره نویسی به‌طور مستمر، موجب پیشرفت تدریجی شما را در نوشتن می‌شود و پخته‌شدن قلم‌تان را به‌وضوح حس می‌کنید. بهتر است، روزی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه را صرف نوشتن بكنید. بسیاری از كسانی كه خاطرات یا یادداشت‌های روزانه می‌نویسند بیشتر به جای توجه به ادراك و برداشت خودشان از حوادث، به درج خود حادثه اكتفا می‌كنند. اما اگر به نوشتن ادامه دهید، مطالب بیشتری می‌نویسید و به جنبه‌های شخصتیی بیشتری از خود می‌رسید.

بهترین زمان برای شروع، همین لحظه‌ای است که در آن قرار گرفته‌اید، از همین لحظات که در آن قرار دارید بنویسید! موضوع اصلی یادداشت‌های روزانه هم نظرهای شخصی و خصوصی درباره‌ موضوعاتی‌ که به آن علاقه دارید همچون غذا؛ سفر؛ مدرسه؛ رؤیاها؛ دوستان؛خانواده است.

اما بهترین خاطره نویسی‌ها آن هایی هستند كه محرمانه تلقی می‌شوند. با آن كه شیوه خاصی برای نوشتن خاطرات وجود ندارد، معیارهایی هست كه می‌تواند به شما كمك كند :

۱. برای شروع نوشتن خاطرات روزانه می‌توانید با پرسشی شروع كنید. مثلاً امروز من چگونه بود و چگونه گذشت؟ یا در حال حاضر چه اندیشه‌ای در سر دارم؟

۲. تاریخ نوشته‌های خود را مشخص كنید. هر یك از نوشته‌های خود را با تاریخ روز و ماه و سال مشخص نمایید.

۳.سانسور نكنید. آن چه را به ذهنتان می‌رسد، بدون ویرایش اندیشه به روی كاغذ بیاورید. ذهنیات خود را سانسور نكنید، بگذارید به همان شكلی كه هستند از نوك قلم شما به روی كاغذ بیایند.

۴.بگذارید افكارتان آزادانه به هر سمت كه می‌خواهند جاری شوند. مجبور نیستید كه همیشه عبارات خود را به شكل جملات كامل و بندهای مشخص بنویسید. آن چه را در ذهن دارید به روی كاغذ بیاورید و بعد آنها را به هر شكلی كه می‌خواهید، دربیاورید.

۵. مكان خلوت. به لحاظ نظری مطالب دفترچه خاطرات را می‌توانید در هر جایی بنویسید. اما داشتن مكان دنج و خلوت، سببی است تا خودافشایی بیشتری بكنید. مكانی بیابید كه بتوانید آن جا را مكان ویژه خود در نظر بگیرید. فضاهای باز نیز فرصتی است تا ذهن انبساط پیدا كند. اگر هوا به گونه ای است كه می توانید مدتی در فضای بیرون بنشینید، درختی پیدا كنید ساحلی، دامنه ی كوهی، روی چمن ها و علف ها بد نیست. این مكان را از آن خود بدانید. در مواقعی می توانید این مكان را با موسیقی درمانی تركیب كنید. این گونه ذهن آزادتری پیدا می كنید.


توجه داشته باشید كه درج خاطرات روزانه اقدامی به منظور تقویت رابطه شما با خود شماست و هر رابطه‌ای معمولا با مقدمه، اطلاعات پس زمینه و پرسش و پاسخ شروع می شود.

منبع


@Writing_lovers

آلن جی هانتر

📕هیچ ‌چیز تصادفی نیست

@Writing_lovers

گفتگو با پرنده‌های درخت زندگی‌مان

یادداشت روزانه

«زندگی هر فرد دفتر خاطراتی است که قصد دارد در آن داستان‌هایی بنویسد و صادقانه و خالصانه‌ترین لحظۀ زندگی او زمانی است که ارزش این قصه‌ها را با ارزش‌هایی که قول داده عملی کند مقایسه کند.» جی.ام. بری

زندگی شلوغ است. شما وقتی ندارید که هم‌زمان بر جنبه‌های مختلف زندگی تمرکز کنید. این کار خسته‌کننده ‌است و در واقع مؤثر هم نیست. نوشتن ‌روزانه ساختن عادتی اساسی است که باعث ایجاد زنجیره‌ای از سایر عادت‌های خوب می‌شود و می‌تواند به‌سرعت تمام جنبه‌های زندگی‌تان را تغییر دهد. یاداشت روزانه ده دقیقه‌ای، استعداد و ظرفیت خلاقیت شما را افزایش می‌دهد:

گرگ مک کیون نویسندۀ کتاب اصل‌گرایی توصیه می‌کند به‌مراتب کمتر از آن‌چه می‌خواهید بنویسید، حداکثر چند جمله یا پاراگراف. با این امر از فرسودگی اجتناب کنید.

ده دقیقه بعد از بیدار شدن:

تحقیقات ثابت کرده مغز به‌ویژه قشر پیش پیشانی بلافاصله بعد از بیداری در فعالانه‌ترین حالت قرار دارد و خلاق است. ذهن ناخودآگاه شما زمانی که خواب بودید، کاملاً در حالت سرگردانی ذهن قرار داشت و نوشتن می‌تواند با خلاقیت بین بخش‌های مختلف مغز ارتباط برقرار کند.

جاشوآ وایتزکین، نابغۀ سابق شطرنج و قهرمان تای چی، برخلاف ۸۰ درصد افراد ۱۸ تا ۴۴ ساله که تا پانزده دقیقه بعد از بیدار شدن موبایل خود را چک می‌کنند، به مکان ساکتی می‌رود، مراقبه می‌کند و به نوشتن در دفتر یادداشت و برنامه‌ریزی خود مشغول می‌شود. هنگام یادداشت و برنامه‌ریزی، وایتزکین فکر خود را رها کرده و هرآن‌چه را به ذهنش می‌رسد یادداشت می‌کند. این روشی است که با آن به سطح بالاتری از شفافیت، یادگیری و خلاقیت و نوآوری دست پیدا می‌کند و آن را هوش شفاف می‌نامد.
https://www.iranmodir.com/daily-note/

@Writing_lovers

چگونه با امروز و فردا کردن در نوشتن، خلاقانه برخورد کنیم؟



ونه گات نوشتن رمان «سلاخ‌خانه شماره پنج»، را سالها به تعویق انداخته بود و برای نگارش آن امروز و فردا می‌کرد. او سرانجام مشکل خود را بدین صورت حل کرد: او مضمون اصلی رمان را مشکلی قرار داد که نویسنده بدان گرفتار آمده است. نویسنده قادر نبود داستان رمان خود را روایت کند و آن را روی کاغذ بیاورد. بنابراین او عملی خلاقانه در روایت داستان انجام داد: داستان را از سراینده داستان و گرفتاری‌های آن جدا نکرد.

هرمان هسه در رمان «سفر به شرق» هم مضمون مهم و اصلی رمانش را، مشکل نوشتن قرار می‌دهد. داستان‌ها و مقالات زیادی با این روش نوشته شده‌اند. این شگردی خلاقانه،‌ برای بیان موضوعاتی است که گفتن از آنها برایتان دشوار است یا وقتی است که هیچ موضوعی برای گفتن پیدا نمی‌کنید.

در ادبیات معاصر شیوه اعتراف بسیار رایج است: چند تا از موضوعاتی را که نوشتن از آنها برایتان دشوار است، انتخاب کنید و با اعتراف به سختی و دشواری گفتن از آنها و یا بیان این نکته که هیچ موضوعی درباره آن به ذهن‌تان خطور نمی‌کند، شروع به نوشتن کنید.


موضوع این یادداشت را از کتاب «نگاهی دیگر بر سلاخ خانه کورت ونه‌گات» راهنمای انتقادی درک مفهوم و قالب و سبک نوشتهٔ والتر جیمز میلر وبانی نلسون، نشر دفتر مطالعات ادبیات داستانی گرفته‌ام. بازهم از این کتاب برایتان خواهم نوشت.


✍ معصومه حامی‌دوست


@Writing_lovers

خلق یعنی اظهار درون خود، امر فردی که باید خودم تلاش می کردم، و شروع کردم و تلاش کردم و بعد به تدریج همین طوری شد که تا امروز شده است. چیزی که این حس و حال من را حرکت داده به طرف نوشتن، آن شرایط اجتماعی، آن زندگی، آن سیاست خاصی که حاکم بر جنوب ما بود. این ها همه اثر می گذارد. یعنی نه تنها روی من، روی هر کسی که این حس و حال را داشته باشد و به نیت نوشتن حرکت کند.

احمد محمود
@Writing_lovers

آنچه هنرمند بدان نیاز دارد

کارل گوستاو یونگ

کتاب خاطرات، رؤیاها، اندیشه‌ها


@Writing_lovers

خرد تئاتری می‌گوید: «هر سطر در یک نمایش، یا باید طرح را جلو ببرد و‌ شخصیت را تکامل دهد، یا اینکه تمسخر خوانندگان را به همراه بیاورد.» ناشر یک مجله‌،‌ عادت داشت این نصیحت را به نویسنده‌ها بکند:«اگر می‌خواهید غروب آفتاب را توصیف کنید ، این کار را در زیر نویس انجام دهید! نگذارید در مسیر داستان قرار بگیرد.»

دایت. و. سواین


@Writing_lovers

🔸این تابستان قصد داریم درکنار هم درباره اندیشه‌ها و جهان بینی حافظ بیشتر بدانیم.‌ هنوز هم‌ برای شرکت در این دوره، فرصت دارید.

«دوره حافظ خوانی»
شهریه ده جلسه: ۷۰ هزار تومان
⏱فردا یک تیر جلسه اول خواهد بود.

آیدی ما برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:

@Nevis_admin
@Nevis_admin

📚 داستان | رابرت مک کی | فصل اول (۸)


🔹️ در یک سویِ واقعیت، عینیات محض و در سوی دیگر، تخیل محض قرار دارد و در بین این دو قطب، گستره ی نامحدود داستان است. داستان قوی در جایی از این طیف گسترده به تعادل می رسد.

🔹️ باید خود را در گستره ی خلاقه قرار دهید. حساس به تصویر، صدا و احساس باشید اما آنرا با قدرت تخیل متوازن کنید.

🔹️ برای نویسندگیِ خلاق نه تنها قدرت حسی و تخیل ضروری است بلکه دو استعداد مهم دیگر نیاز است که البته ربطی به هم ندارند:
استعداد ادبی و استعداد داستانگویی

🔹️ داستانگویی یعنی تبدیل خلاقه ی خودِ زندگی به تجربه ای نیرومندتر، روشن تر و بامعناتر.

🔹️ با هر وسیله ی ارتباطی می توان داستان را بیان کرد:
تئاتر، ادبیات، اُپرا، پانتومیم، شعر، رقص و سینما

🔹️ برای خلق تاثیرگذارترین و زیباترین لحظات سینما، نه به توصیفات کلامی نیاز داریم و نه برای اجرایشان، به گفتگو. آنها تصویر خالص و صامت اند. ماده ی خام استعداد ادبی، کلمات است و ماده ی خام استعداد داستانگویی، خودِ زندگی است.

🔹️ در داستانگویی، قطعاً مخاطب ترجیح می دهد مسائل پیش پا افتاده را با روایتی درخشان بشنود تا مطالب مهمی را که به شکلی بد تعریف می شوند.

🔹️ تنها با به کارگیری تمام دانش تان در داستانگویی است که استعدادتان در داستان پردازی شکوفا می شود. استعدادِ فاقد مهارت مثل بنزین است بدون ماشین.


( پایان فصل اول )


🖋 مصطفی پرنیان
هنرجوی فیلمنامه نویسی


#داستان
#رابرت_مک_کی
#محمدگذرآبادی
#نشر_هرمس
@Writing_lovers

هیچ شاعر بزرگی بدون اشتیاقی آتشین و اندک بهره‌ای از دیوانگی قادر به‌ زندگی نیست.


سیسرو

@Writing_lovers

اگر نمی‌توانیم داستان را شروع کنیم‌ چه ‌راه‌حلی وجود دارد؟


بسیاری وقتها شما ایده ی خوبی برای نوشتن دارید. گاهی اما ایده هم به ذهنتان نمی آید. در هر حال اصلا انگار واژه ها یادتان نیست و نمیتوانید بنویسید. در اینصورت این مراحل را انجام دهید. شما دچار بیماری کاغذ سفید شده اید. در نویسندگی این حالت ناتوانی در نوشتن را کاغذ سفید می‌گویند.  

1. یک کتاب بردارید. هر کتابی  

2. تصادفی یک صفحه را باز کنید. 

3. یک پاراگراف بخوانید و یک اسم پیدا کنید. مثلا جوراب .. درخت .. 

4. اسم را بالای صفحه بنویسید  

5. حالا هر چه به ذهنتان آمد در مورد آن اسم بنویسید

6. اگر در مرحله ی اول هیچ ننوشتید بروید کارهای معمولی خودتان را انجام دهید. ذهن شما درگیر این کلمه و اسم است. بعد از چند ساعت دوباره تلاش کنید  

7. ذهن هر انسانی خود به خود به سمت روایت می رود. نوشتن در مورد آن اسم را ادامه بدهید حتما تبدیل به یک روایت می‌شود.  

الان شما یک چیزی نوشته اید. خوب نیست. ولی از ننوشتن خیلی بهتر است و حال خوشی دارید.


نظام الدین مقدسی

وبلاگ


@Writing_lovers

چطور داستان بنویسیم؟

(معرفی ابزارهایی که برای نوشتن داستان به آنها نیاز داریم.)


@Writing_lovers

جنم نویسندگی یا زایش طبیعی


می‌گویند شبی در یک مهمانی، ویراستار یک مؤسسه انتشاراتی از ونه گات پرسید: چرا کتاب تازه‌ای نمی‌نویسی؟
ونه گات پاسخ می‌دهد: برای یک کتاب مطلب دارم.
ویراستار اصرار می‌کند که: تعریف کن ببینم.
و دونفری به اتاق خواب می‌روند. واقعیت این است که ونه گات هنوز طرح دقیق و روشنی در ذهن نداشت اما شروع کرد به تعریف کردن که ماحصل آن شد کتاب شیپورهای تایتان.

ونه‌گات خود درباره روش نوشتن این داستان می‌گوید: نور چشم مادران فرزندی است که به طور طبیعی به دنیا آمده باشد و شیپورهای تایتان کتابی است از این دست. وی می‌گوید : این تنها کتابی است که از نوشتن آن لذت برده‌ام.

این تجربه بعدها مبنای یکی از صحنه های سلاخ خانه شماره پنج قرار گرفت. در این صحنه کسی از شخصیت داستان کیلگور تراوت می‌پرسد: کدام یک از رمان‌هایتان از همه مشهورتر است؟ تراوت که دارد تخم ماهی قزال آلا با کرم پنیر کرم‌دار و نان می‌خورد هر چه درباره یک سرآشپز فرانسوی به ذهنش می‌رسد به هم می‌بافد و ضمن حرف زدن داستان سرآشپز را از خودش در می‌آورد.

شروع کنید به گفتن و سرهم کردن داستانهایی که دوست دارید. این روشی است که ژول سالزمن در کتاب «اگر می‌توانید حرف بزنید پس حتما می‌توانید بنویسید»، از آن می‌گوید.‌ این روش به شما کمک می کند تا آمادگی خود را برای نوشتن به دست آورید؛ کمال گرایی و ترس از نوشتن و ... ممکن است مانع شما بشود اما تعریف کردن شفاهی داستانهایی که در ذهن دارید باعث می‌شود بی ترس و محدودیت صدای قصه گوی درون خود را بشنوید و داستانهای خوبی بنویسید.

این حکایت را از کتاب «نگاهی دیگر بر سلاخ خانه شماره پنج ونه گات» نوشته والتر جیمز میلر و بانی نلسون گرفته‌ام.

✍معصومه حامی‌دوست


@Writing_lovers

اگر من توانستم برای مدتها کار کنم به این خاطر بود که فکر می‌کردم: «دفعه بعد بسیار بهتر انجامش خواهم داد.»


آکیرا کوروساوا

@Writing_lovers