شخصیت پردازی

والتر بنیامین زمانی گفته بود:«قهرمان مدرن، قهرمان نیست. او ادای قهرمان را در می‌آورد.» و در جایی دیگر می‌گوید:« تاریخ را فاتحان می‌نویسند، ولی هنر «تاریخ به روایت شکست‌خوردگان» است.»

داستان‌ها، زبان گویای کسانی هستند که در حاشیه بوده‌اند و صدایشان شنیده نشده است؛ ادبیات، روایت شکست خوردگان و رانده‌شدگان است. کیهان خانجانی در مصاحبه‌ ای در این باره می‌گوید:

«ما جهانی به وجود می آوریم در مقابل جهانی که عزت را از شخصیت ما دریغ می‌دارد. مشکل بسیاری از رمان های اکنون فقط این نیست که جهانی در مقابل جهان واقع نساخته اند، بیشتر مشکل این است که در جهانِ بازتولیدی شان همچنان شخصیت‌ها بی‌عزت‌اند؛ عصیانی و طاغی و شورشی نیستند، مفعولند نه فاعل. تحولی در کار نیست، همچنان که در واقع نیست. منظورم از این حرف‌ها اصلاً و ابداً مرادم ادبیات انقلابی نیست چرا که به دنبال ضدقهرمانان و شکست خوردگان و حتی مردگانِ با عزتم، نه قهرمانان و پیروزان و زندگان بی‌عزت.»

به همین خاطر امبرتو اکو معتقد است: «برندگان ابله‌اند؛ ادبیات واقعی دربارۀ بازندگان است. داستایوفسکی دربارۀ بازندگان می‌نویسد. هکتور، شخصیت اصلی ایلیاد نیز بازنده است. صحبت دربارۀ برندگان خیلی ملال‌آور است. ادبیات واقعی همیشه دربارۀ بازندگان حرف می‌زند. مادام بوواری بازنده است. ژولین سورل بازنده است. من هم همین کار را می‌کنم. بازندگان جذاب‌ترند.»

✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

یک فرصت ایده‌آل برای علاقمندان متون کهن(ظرفیت محدود)

در صورتیکه تمایل دارید تا در دوره فوق شرکت کنید، می‌توانید از طریق آیدی زیر ثبت نام فرمایید:

@Nevis_admin

ارزش‌ تنهایی


«مرگ‌ در ونیز» توماس مان

@Writing_lovers

اصالت در گفتن چیزی نیست که هیچ کس نگفته باشد، بلکه در بیان دقیق همان چیزی است که خودتان فکر می‌کنید.

جیمز استیفن


@Writing_lovers

سه قاعده برای غنی ساختن داستان


شما باید بسیار بیشتر روی ارتباط زبانی و مکالمه تکیه کنید، زیرا توصیف بیش از حد و داستانسرایی بیش از اندازه، درباره اشخاص داستان،‌ سنگین و خسته کننده است و مشابه با زندگی واقعی. تا زمانی که اشخاص داستان عملا صحبت نکنند، خواننده آنها را واقعا نمی‌شناسد. وقتی به وسیله مکالمه، شخصیت پردازی می‌کنید در واقع داستان را تقویت و محکم می سازید. با در نظر گرفتن نکته فوق، این سه قاعده را برای مکالمهٔ مؤثر مورد توجه قرار دهید:

قاعده اول: مکالمه باید چیزهایی درباره شخصیت و احساسات شخص داستان به خواننده بگوید. احوالپرسی های معمولی، خداحافظی‌ها و صحبت های بی اهمیت درباره هوا خیلی کم می‌تواند این قاعده را برآورده کند البته از آن قطع امید هم نکنید و در جای خوداستفاده کنید.

قاعده دوم: مکالمه باید طرح را جلو ببرد. حرفهای شخصیت ها باید احساسات ، روابطشان با یکدیگر و نقشی را که در طرح بازی می‌کنند، تقویت کند و در جهت تشدید کشمکش و تنش داستان باشند.

قاعده سوم: مکالمه باید هر شخص داستانی را متمایز از دیگر شخصیت ها معرفی کند. هر یک از ما متفاوت به نظر می‌رسیم. کلمات، اصطلاحات، حس تعبیرها، لهجه، سبک صحبت و افعال متفاوتی به کار می‌بریم. اینکه چه می‌گوییم و چگونه می‌گوییم منعکس کننده این است که ما واقعا چه کسی هستیم و اوضاع و احوال ما و سیستم ارزشی ما، گویش و گفتار ما را تعریف و تبیین می‌کند.


رابین کار

📚فنون آموزش داستان کوتاه
ترجمه و گردآوری: رضا فرد

@Writing_lovers

با استقبال گرم شما عزیزان از دورهٔ «حافظ‌خوانی»، گروه دوم از هم اکنون آماده ثبت نام می‌باشد.

در این دوره با اندیشه‌های محوری در غزلیات حافظ آشنا می‌شوید و حضور در آن به یکی از الهام بخش‌ترین و به یادماندنی‌ترین تجارب‌تان تبدیل می‌شود. آیدی ما برای شرکت در دوره:

@Nevis_admin
@Nevis_admin

الهام گرفتن عالی است، اما نویسنده برای لحظات دیگر به تکنیک احتیاج دارد، در غیر این صورت باید خیلی منتظر بماند.



لئونارد برنشتاین


@Writing_lovers

در نوشتن داستان، آن‌کس که نتواند صحنه را در ذهن مجسم کند، قادر به نوشتن آن نیز نمی‌باشد.

قبل از پرداختن به صحنه پردازی خوب است نگاهی به آنچه سنت صحنه پردازی است بیندازید و آن به کارگرفتن صحنه به وسیله داستان‌نویسان در آثار ادبی اولیه چون افسانه‌ها، اساطیر، تمثیلات و قصه های بلند است.

جیمز هال

@Writing_lovers

چیماماندا آدیچیه:

خطر داشتن تنها یک داستان در مورد چیزی

@Writing_lovers

برای نشان دادن آنچه در حال نوشتنش هستید، به جهان عجله نکنید. صحبت در مورد یک متن ادبی نانوشته (یا ناتمام) باعث اتلاف انرژی می‌شود.


Egor Appolonov


@Writing_lovers

جمله‌ای کلیدی داریم که می‌گوید هیچ داستانی یتیم نیست. یعنی امکان ندارد تو الان چیزی را بنویسی که صد در صد از خودت باشد. حتماً چیزی از آثاری که قبلاً خوانده‌ای در آن هست. چه‌طور ممکن است نویسنده ایرانی‌ داستان بنویسد، اما اوج و فرود داستانی را از فردوسی یاد نگیرد؟ چه‌طور ممکن است بیهقی نخواند یا جوامع‌الحکایات نخواند و افسانه‌ها و اسطوره‌های کشورش را نشناسد؟

محمد محمدعلی

دست به دامان خرد جمعی

@Wrting_lovers

📚 داستان | رابرت مک کی | فصل اول (۷)



🔹️ داستان، استعاره ای برای زندگی و داستانگو، شاعر زندگی است. قافیه های این شعر نه کلمات که حوادث اند. استعاره ای دو ساعته که می گوید: زندگی چیزی مثل این است.


🔹️ داستان باید از زندگی فاصله بگیرد تا به ذات و سرشت آن نزدیک شود اما در عین حال نباید انتزاعی باشد. داستان باید شبیه زندگی باشد اما نه آنچنان پیش پا افتاده و تقلیدگونه که در پسِ ظاهر آشنای خود هیچ عمق و معنایی نداشته باشد.


🔹️ امور واقع، خنثی و بی اثرند. بدترین دلیل برای گنجاندن چیزی در داستان این است که بگوییم: ولی واقعاً اتفاق افتاده است...
آنچه اتفاق می افتد، امر واقع است نه حقیقت. حقیقت، تلقی ما از امر واقع است.


🔹️ مثلاً واقعیت زندگی "ژاندارک" همواره یکی است اما با نویسنده است که (حقیقتِ) زندگی او را چگونه تعبیر و تفسیر کند. مثل:
ژاندارکِ روحانیِ آنوی یا ژاندارکِ شوخ طبع و بذله گویِ شاو یا سیاسیِ برشت یا رنج کشیده ی درایر یا جنگجو و رمانتیک در هالیوود.


🔹️ زیبایی شناسیِ فیلم ابزار بیان محتوای داستان است و هرگز نباید به خودیِ خود هدف باشد. مواردی مثل:
طراحی گرافیک، جلوه های ویژه، اصلاح رنگ، ریتم تدوین و پرسپکتیو صدا.


🔹️ البته داستان های گزارش گونه قدرت انتقال حس بالایی دارند و داستان های پر تحرک نیز برگرفته از تخیلی قوی هستند. دریافت حسی و تخیل قوی، مکمل یکدیگر هستند و به تنهایی بی ارزش اند.


🖋 مصطفی پرنیان
هنرجوی فیلمنامه نویسی


#داستان
#رابرت_مک_کی
#محمدگذرآبادی
#نشر_هرمس

@Writing_lovers

من یک نقطه ضعف مرگبار دارم. دوست دارم فکر کنم همه ما داریم. حداقل وقتی مشغول نوشتنم-این تصور، کار را برایم راحت‌تر می‌کند-حول این ویژگی خودتخریبگرانه به همه قهرمان‌های داستانم جان می‌دهم و هر اتفاقی را که برایشان می‌افتد، منوط به یک ویژگی خاص می‌کنم: چیزی که آنها برای محافظت از خود یاد گرفته‌اند و نمی‌توانند رهایش کنند، حتی وقتی که دیگر در خدمتشان نیست.

امیلی هنری
کتاب ساحلی

#معرفی_کتاب

@Writing_lovers

نوشتن خاطرات روزانه یا ماجراجویی شخصی شما


خاطره نویسی به‌طور مستمر، موجب پیشرفت تدریجی شما را در نوشتن می‌شود و پخته‌شدن قلم‌تان را به‌وضوح حس می‌کنید. بهتر است، روزی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه را صرف نوشتن بكنید. بسیاری از كسانی كه خاطرات یا یادداشت‌های روزانه می‌نویسند بیشتر به جای توجه به ادراك و برداشت خودشان از حوادث، به درج خود حادثه اكتفا می‌كنند. اما اگر به نوشتن ادامه دهید، مطالب بیشتری می‌نویسید و به جنبه‌های شخصتیی بیشتری از خود می‌رسید.

بهترین زمان برای شروع، همین لحظه‌ای است که در آن قرار گرفته‌اید، از همین لحظات که در آن قرار دارید بنویسید! موضوع اصلی یادداشت‌های روزانه هم نظرهای شخصی و خصوصی درباره‌ موضوعاتی‌ که به آن علاقه دارید همچون غذا؛ سفر؛ مدرسه؛ رؤیاها؛ دوستان؛خانواده است.

اما بهترین خاطره نویسی‌ها آن هایی هستند كه محرمانه تلقی می‌شوند. با آن كه شیوه خاصی برای نوشتن خاطرات وجود ندارد، معیارهایی هست كه می‌تواند به شما كمك كند :

۱. برای شروع نوشتن خاطرات روزانه می‌توانید با پرسشی شروع كنید. مثلاً امروز من چگونه بود و چگونه گذشت؟ یا در حال حاضر چه اندیشه‌ای در سر دارم؟

۲. تاریخ نوشته‌های خود را مشخص كنید. هر یك از نوشته‌های خود را با تاریخ روز و ماه و سال مشخص نمایید.

۳.سانسور نكنید. آن چه را به ذهنتان می‌رسد، بدون ویرایش اندیشه به روی كاغذ بیاورید. ذهنیات خود را سانسور نكنید، بگذارید به همان شكلی كه هستند از نوك قلم شما به روی كاغذ بیایند.

۴.بگذارید افكارتان آزادانه به هر سمت كه می‌خواهند جاری شوند. مجبور نیستید كه همیشه عبارات خود را به شكل جملات كامل و بندهای مشخص بنویسید. آن چه را در ذهن دارید به روی كاغذ بیاورید و بعد آنها را به هر شكلی كه می‌خواهید، دربیاورید.

۵. مكان خلوت. به لحاظ نظری مطالب دفترچه خاطرات را می‌توانید در هر جایی بنویسید. اما داشتن مكان دنج و خلوت، سببی است تا خودافشایی بیشتری بكنید. مكانی بیابید كه بتوانید آن جا را مكان ویژه خود در نظر بگیرید. فضاهای باز نیز فرصتی است تا ذهن انبساط پیدا كند. اگر هوا به گونه ای است كه می توانید مدتی در فضای بیرون بنشینید، درختی پیدا كنید ساحلی، دامنه ی كوهی، روی چمن ها و علف ها بد نیست. این مكان را از آن خود بدانید. در مواقعی می توانید این مكان را با موسیقی درمانی تركیب كنید. این گونه ذهن آزادتری پیدا می كنید.


توجه داشته باشید كه درج خاطرات روزانه اقدامی به منظور تقویت رابطه شما با خود شماست و هر رابطه‌ای معمولا با مقدمه، اطلاعات پس زمینه و پرسش و پاسخ شروع می شود.

منبع


@Writing_lovers

آلن جی هانتر

📕هیچ ‌چیز تصادفی نیست

@Writing_lovers

گفتگو با پرنده‌های درخت زندگی‌مان

یادداشت روزانه

«زندگی هر فرد دفتر خاطراتی است که قصد دارد در آن داستان‌هایی بنویسد و صادقانه و خالصانه‌ترین لحظۀ زندگی او زمانی است که ارزش این قصه‌ها را با ارزش‌هایی که قول داده عملی کند مقایسه کند.» جی.ام. بری

زندگی شلوغ است. شما وقتی ندارید که هم‌زمان بر جنبه‌های مختلف زندگی تمرکز کنید. این کار خسته‌کننده ‌است و در واقع مؤثر هم نیست. نوشتن ‌روزانه ساختن عادتی اساسی است که باعث ایجاد زنجیره‌ای از سایر عادت‌های خوب می‌شود و می‌تواند به‌سرعت تمام جنبه‌های زندگی‌تان را تغییر دهد. یاداشت روزانه ده دقیقه‌ای، استعداد و ظرفیت خلاقیت شما را افزایش می‌دهد:

گرگ مک کیون نویسندۀ کتاب اصل‌گرایی توصیه می‌کند به‌مراتب کمتر از آن‌چه می‌خواهید بنویسید، حداکثر چند جمله یا پاراگراف. با این امر از فرسودگی اجتناب کنید.

ده دقیقه بعد از بیدار شدن:

تحقیقات ثابت کرده مغز به‌ویژه قشر پیش پیشانی بلافاصله بعد از بیداری در فعالانه‌ترین حالت قرار دارد و خلاق است. ذهن ناخودآگاه شما زمانی که خواب بودید، کاملاً در حالت سرگردانی ذهن قرار داشت و نوشتن می‌تواند با خلاقیت بین بخش‌های مختلف مغز ارتباط برقرار کند.

جاشوآ وایتزکین، نابغۀ سابق شطرنج و قهرمان تای چی، برخلاف ۸۰ درصد افراد ۱۸ تا ۴۴ ساله که تا پانزده دقیقه بعد از بیدار شدن موبایل خود را چک می‌کنند، به مکان ساکتی می‌رود، مراقبه می‌کند و به نوشتن در دفتر یادداشت و برنامه‌ریزی خود مشغول می‌شود. هنگام یادداشت و برنامه‌ریزی، وایتزکین فکر خود را رها کرده و هرآن‌چه را به ذهنش می‌رسد یادداشت می‌کند. این روشی است که با آن به سطح بالاتری از شفافیت، یادگیری و خلاقیت و نوآوری دست پیدا می‌کند و آن را هوش شفاف می‌نامد.
https://www.iranmodir.com/daily-note/

@Writing_lovers