📚 داستان| رابرت مک کی| فصل اول(۴)


🔹️ از نویسندگان زیر، کتاب هایی درباره نویسندگی و درام نویسی وجود دارد. توصیه می‌کنم آنها را بخوانید: ویلیام آرچر، کِنِت رو و جان هاوارد لاوسون

🔹️ در سال‌های اخیر، در امر آموزش داستان‌نویسی، نگاه درون به بیرون تغییر کرده و بیشتر به بیرون توجه شده است. هنرجویان نیز به زبان، نشانه‌ها و متن سوق داده می‌شوند و لذا فاقد آموزش لازم هستند.

🔹️ دوران ما، دوران شک اخلاقی، نسبیت باوری و ذهنگرایی است. دوره‌ای که در آن ارزش‌ها، عمیقاً ممزوج و مخلوط شده‌اند. زوال اندیشه‌ها باعث شده هنر داستانگویی نیز به زوال مشابهی دچار شود. برخلاف نویسندگان قدیمی، ما هیچ یقینی نداریم.

🔹️ من بیست سال در شبکه‌های UA و NBC آمریکا، مسئول بررسی داستان‌های ارسالی از طرف نویسندگان بودم. غالب آنها ایراداتی داشتند که می‌توانم آنها را اینگونه برشمارم:

۱. حوادث پیش پا افتاده
۲. انگیزه‌های ضعیف
۳. برجسته نبودن چهره قهرمان
۴. تنش‌های موجود در قالب داستان فرعی که نامربوط با داستان اصلی‌اند و به جایی نمی‌رسند.
۵. شخصیت چیزی بیش از آنچه نشان می‌دهد، نیست. یعنی کم حجم است.
۶. عدم نگاه به درون زندگی و جامعه
۷. مجموعه‌ای بی‌جان از قطعات کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی
۸. طرز روایت نامطلوب
۹. حجم زیاد متن ارسالی
۱۰. اشتباهات دستوری و املایی
۱۱. دیالوگ‌های دشوار و پیچیده که در دهان لارنس اولیویر هم نمی‌چرخد 😁
۱۲. توصیفات اضافی و فلسفی
۱۳. توضیح موقعیت دوربین
۱۴. مناسب نبودن تایپ

🔹️ اما برعکس، کمتر داستانی بود که با داشتن موارد زیر، غافلگیرم کند:

۱. پردهٔ اول ناگهان به اوج می‌رسد.
۲. نقطهٔ اوج پردهٔ اول در بافت فوق العاده‌ای در قصهٔ اصلی و فرعی بسط می‌یابد.
۳. نقب زدن‌های فوق العاده به ژرفای سرشت شخصیت‌ها
۴. نگاهی اعجاب انگیز به جامعهٔ کنونی
۵. لحظه‌ای خنده، لحظه‌ای گریه
۶. اوجِ پردهٔ دوم آنقدر تکان دهنده است که انگار پایان داستان است.
۷. از خاکستر اوجِ پردهٔ دوم، پردهٔ سوم گشوده می‌شود.
۸. یک پردهٔ سوم قدرتمند و با شکوه که آدم را از خود بی‌خود می‌کند.


🖋 مصطفی پرنیان
هنرجوی فیلمنامه نویسی


#داستان
#رابرت_مک_کی
#محمدگذرآبادی
#نشر_هرمس

@Writing_lovers

سیاسنبو
محمدرضا صفدری

«مجموعه داستان «سیاسنبو»، از آن کتاب‌هایی است که هر نویسنده باید یک نسخه از آن را در کتابخانه شخصی‌‌اش داشته باشد.»

کیهان خانجانی
@Writing_lovers

شما می‌توانید هر چیزی غیر از یک صفحه سفید را، اصلاح کنید و آن را به چیزی بهتر تبدیل کنید.


نورا رابرتز


@Writing_lovers

شخصیت داستانی باید نسبت به آینده نادان باشد و نسبت به گذشته و از کاری که انجام می‌دهد کاملاً نامطمئن باشد.

آنتونی برجس


@Writing_lovers

«اگر وقتی برای خواندن ندارید، وقتی برای نوشتن ندارید.» استیون کینگ

معرفی کتابهایی که شوق نوشتنم را برانگیخت و با آنها بیشتر نوشتم.


@Writing_lovers

چه چیز در خطر است؟

تابستان در راه است. آیا هدف خاصی برای تابستان دارید؟ من مشغول کار روی داستان جدیدم هستم و‌ دارم همزمان درباره شخصیت پردازی، تحقیق می‌کنم...

در صفحه اینستاگرام بخوانید

https://www.instagram.com/p/CPqBy7dBxh4/?utm_medium=share_sheet

نوشتن وجهی از اندیشیدن است. در واقع وقتی قلم به دست می‌گیرید اولین کلماتی که می‌نویسید به ناخودآگاهتان نیشتر می‌زنید و کلمات از ناخودآگاه شما نشات می‌گیرد و ناخودآگاه مثل جنگلی است از گذشته. بخشی از کار نویسندگی ارتباط با ناخودآگاه است... وقتی با متون کلاسیک در ارتباط باشید بخشی از ناخودآگاه شما می‌شود و به‌عنوان پشتوانه و منابع متن‌تان می‌توانید استفاده کنید.

ابوتراب خسروی

منبع

@Writing_lovers

فردی دچار مشکل می‌شود و با غلبه بر تمام موانع، از آن خارج می‌شود. مردم عاشق این داستان هستند و هرگز از آن خسته نخواهند شد.


کورت ونه‌گات


@Writing_lovers

نامه‌های خصوصی یک کتاب‌خوان


دارم مرگ در ونیز را می‌خوانم. برایم نوشته بودی پیشترها این کتاب را خوانده‌ای! من تازه شروعش کرده‌ام و بنظرم کتاب جالبی است. کلمه زیبا مرا یاد ونیز می‌اندازد و عبارت مرگ در ونیز یعنی جان سپاری در برابر زیبایی. این یک فرضیه است فکر کردن به این فرضیه و خواندن خود کتاب، مرا به خواننده مشتاقتری تبدیل می‌کند. دوست دارم پیش از خواندن کتاب ها تا مرز کنجکاوی مفرط درباره اثر پیش بروم و آنگاه به دستش بگیرم و بخوانمش، برای همین گاهی خواندن بعضی کتابها را به تعویق می‌اندازم. به گمانم در نظر گرفتن فرضیه ها برای کتاب خواندن ضروری است. اما باید بتوانیم همین که جملات کتاب را می‌خوانیم، خودمان را آماده ‌کنیم تا فرضیه‌هایمان باطل شود و در عین حال بکوشیم فرضیات خودمان را هم محک بزنیم.

توماس مان چه زیبا از سربرآوردن امیال در آدمی سخن گفته است. ما خودمان این لحظه غیرمنتظره را که به ناگاه میل و‌هوسی در ما شروع به سربرآوردن و‌جنبیدن می‌کند، تجربه کرده ایم اما همیشه بدان بی‌توجه بوده‌ایم و کتابها چه خوب ما را متوجه پنهانی‌ترین حالت‌مان می‌کند.‌ نوشته‌های یک نویسنده قوی، ما را به التفات به خودمان وامی‌دارد. چیزی نزدیک که بدان بی‌توجهیم و سرسری از کنارش می‌گذریم.

آیا تو بخشی از کتاب برایت معنای ویژه‌ای داشت که تا هم اکنون بیادش بیاوری؟ آیا این کتاب جز کتابهایی است که در عصر یک روز داغ تابستان وقتی که در فروشگاه در حال ‌چرخ زدن هستی و‌ناگاه نگاهت به بستنی‌های توی یخچال بیفتد، با خودت فکر کنی آه یادش بخیر آن روز که مرگ در ونیز را می‌خواندم همین بستنی را می‌خوردم و ندانی لذت و سرخوشی را که از این یادآوری حس می‌کنی از خوردن بستنی است یا ویژگی آن کتاب خاص.
می‌دانی تا چه میزان شیفته خواندن کتاب‌های حقیقی و‌صادقانه‌ام اما دست از بازی‌ها هم برای انجام کار دلخواهم برنمی‌دارم. اعتراف می‌کنم گاهی چند چیز لذت بخش را با خواندن کتابی هماهنگ می‌کنم تا وقتی کتابی را می‌خوانم مجموعه‌ای از چیزهای دلخواه را به یادبیاورم. چیزهایی مثل سفر، غذایی خوشمزه، فیلمی مهیج و یک نوشیدنی به موقع.

برایم بنویس درباره گوستاو اشنباخ چه فکر می‌کنی؟ آیا این موضوع که او در نوشتن متنش دچار مشکل شده و تصمیمش برای پیاده‌روی،‌ موضوع مهیجی برای شروع یک داستان است؟ آنجا که ناتوانی‌اش را در نوشتن، تجزیه و تحلیل می‌کند چطور دیدی؟ بنظرت نثر و ترجمه کار خوب از آب در آمده؟ اینکه پایان داستان در آغاز لو رفته است بنظرت از جذابتش کم نمی‌کند؟ می‌دانم همیشه موقع خواندن به جزییات کوچک توجه داری و ویژگی خوب تو در نوشتن درباره کتابها، مرا مشتاق می‌کند تا بخواهم نظراتت را دراین باره بشنوم. پس حتما از خواندن این کتاب برایم بنویس.

آ. ن
بی‌اندازه مشتاق شنیدن نظراتت هستم

از کتاب نامه‌های خصوصی یک کتابخوان
✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

یک ضعف اولیه و قابل پیش بینی در کار نویسندگان تازه‌کار، هدایت خواننده در آغاز صحنه به بیراهه است. عبارات «هر خیابانی»، «هر وقت»، «در شهری» کافی نیست.

برای اینکه خواننده، مکانی را به خاطر بسپارد، باید آن را سه بار تذکر داد. مثل این مورد:«بالتیمور، صدفهای خوراکی، امواج خلیج، مریلند من!» با اینکه از چیزهای مختلف و ساده و معمولی نام برده شده، اما به مقصود رسیده‌ایم. با هدایت کردن خواننده با این کلمات، صحنه جا می‌افتد. اشخاص داستانی کشف می‌شوند و به ایفای نقش خود می‌پردازند.

شاید مطالعهٔ دقیق آثار شکسپیر و استفاده از تجارب او در به صحنه درآوردن قهرمان داستان و پروراندن سریع صحنه، برای هر نویسنده‌ای لازم باشد.

ساخت صحنه
جیمز. بی‌.هال

@Writing_lovers

پشت استعداد عادی‌ترین کلمات وجود دارند: نظم و انضباط، عشق، کمی شانس و اما بیشتر از همه استقامت

جیمز بالدوین


@Writing_lovers

📚 داستان| رابرت مک کی | فصل اول (۵)


🔹️ به نظرم دلایل اصلی خنثی بودن و خسته کننده بودن یک متن اینها هستند:
عدم تحرک، انگیزه‌های کاذب، شخصیت‌های اضافی، فقدان زیرمتن و وجود شکاف در داستان.


🔹️ یادمان باشد؛ استعداد ادبی کافی نیست. چیزی که برای دنیا خلق می‌کنیم و چیزی که دنیا از ما می‌خواهد، داستان است.

🔹️ حدود ۷۵٪ زحمت خلق یک فیلمنامه کامل، صرف آفرینش داستانِ آن می‌شود. داستان باید به این سوال‌ها پاسخ دهد:
شخصیت‌ها کی هستند؟
چه می‌خواهند؟
چرا آن را می‌خواهند؟
می‌خواهند آن را چگونه به دست آورند؟
چه مانعی بر سر راه دارند؟
برخورد آنها با این مانع چه عواقبی دارد؟


🔹️ طراحی داستان باعث بلوغ فکری و ژرف شدن نگاه نویسنده می‌شود و دانش او را نسبت به جامعه، طبیعت و سرشت بشر افزایش می‌دهد. به نظرم داستانگویی دو چیز می‌خواهد: تخیل قوی و ذهن تحلیلگر.


🔹️ داستان‌های عالی سینمایی با وجود تفاوت، در نتیجه کار مشترک‌اند. در همه آنها، بیننده هنگام ترک سالن می‌گوید: «عجب داستان فوق العاده ای!» آری، همه آنها در اساس یک چیزند. همگی جلوه‌ای از فرم جهانی داستان‌اند. فیلم‌هایی مانند:
سرگیجه، هشت و نیم، پرسونا، راشومون، کازابلانکا، حرص، عصر جدید، رزمنا و پوتمکین، مهاجمین صندوقچه گم شده، هانا و خواهرانش، نابودگر، سگدانی.

🔹️ همه هنرها بر اساس فرم جهانی خود تعریف می‌شوند. فرم جهانی در موسیقی، از سمفونی تا انواع راک و جَز، ثابت است. یا مثلاً در نقاشی، فرم جهانی ثابت است و همین فرم است که یک شاهکار نقاشی را از مجموعه‌ای خطوط بی‌معنا جدا می‌کند. در داستانگویی هم از زمان هومر تا برگمان، فرم جهانی ثابت مانده است و داستان را از اثری توصیفی و سرهم‌بندی شده متفاوت می‌سازد. فرم درونی در هر هنری ثابت است ولی در هر دوره و عصری به شکل خاصی ظهور می‌یابد.

🔹️ چیزی که نویسنده برای گفتن داستانی خوب به آن نیاز دارد، فرم است. فرم، همان فرمول نیست. در واقع داستان، پیچیده‌تر، رازآمیزتر و انعطاف پذیرتر از آن است که به قالب فرمول درآید.

🔹️ به عقیده من برای گفتن داستانی خوب، سه چیز نیاز داریم:
۱. استعداد: توانایی بیان ماجرا به شکلی که به ذهن کسی خطور نکرده باشد.

۲. نگاه عمیق: نگاه ویژه نویسنده به جامعه و سرشت بشر و دانش ژرف او از شخصیت ها و جهان داستان.

۳. مقدار زیادی عشق (به قول هالی و ویت برنِت)

🔹️ شما به دلایل زیر می‌توانید عاشق داستانگویی باشید:
۱. عشق به داستان: فردی هستید که فقط از طریق داستان گفتن می‌توانید حرف بزنید. شخصیت‌های داستان برایتان واقعی تر از مردم عادی هستند و دنیای داستان را عمیق‌تر از دنیای واقعی می‌دانید.
۲. عشق به درام: علاقه به حوادث و مکاشفات ناگهانی که باعث تغییرات عظیم در زندگی می‌شوند.
۳. عشق به حقیقت: اعتقاد به اینکه دروغ، هنرمند را فلج می‌کند و باید تمام حقایق زندگی تا مخفی‌ترین انگیزه‌های خود را مورد پرسش قرار داد.
۴. عشق به بشر: تمایل به همدردی با کسانی که رنج می‌کشند. رخنه به درونشان و دیدن جهان از منظر آنها.
۵. عشق به احساس: نیاز به درگیر شدن با احساسات جسمی و از آن مهم‌تر، احساسات درونی.
۶. عشق به رویا و خیال: لذت بردن از پرواز با بال‌های تخیل و خود را سپردن به آن.
۷. عشق به کمدی: لذت بردن از شوخی به عنوان عامل جبران کنندهٔ رنج‌ها و متعادل کننده زندگی.
۸. عشق به زبان: علاقه به اصوات و معانی، صرف و نحو.
۹. عشق به دوگانگی: استعداد در شناختن تضادهای زندگی و تردید دائمی در ظواهر امور.
۱۰. عشق به کمال: شورِ نوشتن و نوشتن و نوشتن و بازنویسی کردن برای رسیدن به کمال مطلوب در نویسندگی.
۱۱. عشق به یگانه بودن: داشتن جسارت و بی‌پروایی در مقابل ریشخندها.
۱۲. عشق به زیبایی: داشتن احساسی درونی که به خوب نوشتن، عشق می‌ورزد. از بد نوشتن بیزار است و تفاوت این دو را می‌داند.
۱۳. عشق به خود: قدرتی که نیازی به یادآوریِ آن نباشد و شما را از بابت نویسنده بودنتان مطمئن می‌سازد.


🖋 مصطفی پرنیان

هنرجوی فیلمنامه نویسی


#داستان
#رابرت_مک_کی
#محمدگذرآبادی
#نشر_هرمس
@Writing_lovers

فراخوان خاطره نویسی

دوستانی که در خصوص مهلت ارسال خاطره پرسیدند: تا روز دهم‌تیر فرصت ارسال خاطره به آیدی زیر وجود دارد:

@Nevis_admin

@Writing_lovers

بدترین چیز «شکست دوباره» نیست. بدترین چیز این است که «من دیگر نمی‌خواهم امتحانش کنم».


کارلوس کاستاندا


@Writing_lovers

ژانر را فراموش کن، کاری کن باورم‌ بشه

مارگارت اتوود

@Writing_lovers