نوشتن یک روش خاص برای صحبت کردن است: شما صحبت می‌کنید و حرف زدن را قطع نمی‌کنید.

ژول رنارد


@Writing_lovers

به جای اینکه بگویید «باید کامل‌ترین کار را انجام دهم اما نمی‌دانم چگونه؟» بگویید:«فقط روی کاغذ حرف می‌زنم. هر چه بیشتر حرف می‌زنم شانس بیشتری برای تسلط و بهتر گفتن خواهم داشت.»


ژرژ سالزمن

📚 کتاب «اگر می‌توانید حرف بزنید، پس حتما می‌توانید بنویسید.»

@Writing_lovers

جیمز پترسون

چطور بنویسیم؟

@Writing_lovers

وقتی مشاهده می کنیم چگونه افرادی می‌دانند چطور تجربه‌هایشان را مکتوب کنند و به نظم درآورند (حتی) تجربه‌های بی‌ارزش و روزانه‌شان را، در حالی که دیگرانی که تعدادشان هم زیاد است بر موج سرنوشت سوارند، رنگارنگ ترین امواج زمان و ملتها، و همچنان مانند چوب پنبه بر سطح شناورند، سرانجام مجبور می شویم که بشریت را به اقلیتی (بسیار اندک) از کسانی که می‌دانند چگونه بیشترین بهره را از زندگی ببرند، و اکثریتی که می‌دانند چگونه از بیشترین کمترین را دریابند، تقسیم کنیم.

فردریش نیچه


@Writing_lovers

اگر تمایلی به نوشتن ندارید، تایمر آشپزخانه را به مدت یک ساعت (یا نیم ساعت) تنظیم کنید، بنشینید و تا زمان زنگ زدن تایمر بنویسید. معمولاً وقتی تایمر خاموش می شود، آنقدر به کار خود علاقه مند هستید که نمی توانید جلوی آن را بگیرید.

چاک پالانیک

@Writing_lovers

نوشتن به معنای حضور است، حضور یک صدا و یک لحن که در جهان منتشر می شود و به تعبیری اعلام حضور می کند و ننوشتن و نبودن آن صدا غیاب است و عدم. پس از اختراع نوشتن، مفاهیم در شکل کلمات مکتوب تثبیت می‌شود تا به صورت مانا در طول و عرض مکان و زمان منتقل شود.

ابوتراب خسروی

📚در حاشیه داستان کوتاه

@Writing_lovers

نوشتن ساده است. کاری که شما باید انجام دهید، این است: اجتناب از کلمات غیر ضروری

مارک تواین

@Writing_lovers

بیست صفحهٔ اول رمان برای حاصل کتاب حساس‌تر است. زادی اسمیت هنگام نوشتن این بیست صفحه معلوم می‌کند که چطور رمانی می‌نویسد و این بخش مملو از آغازهای غلط و چرخش‌های نابجاست. این بیست صفحه پرزحمت‌ترین قسمت رمان هم هستند و به گفتهٔ او در مدت‌زمان پرمخاطره‌ نگارش، در این بیست صفحه بیش از هر وقت دیگری «ماهیت کلی اثر با انتخاب چند کلمه تغییر می‌کند.»

یک روز از زندگی زادی اسمیت

@Writing_lovers

«هنر سیر و سفر» آلن دوباتن، مخصوص کسانی است که عاشق سفر و ادبیاتند. همینطور آلن دوباتن با نحوه نگارشش، به ما یاد می‌دهد چطور احساسات پیچیده‌ترمان را در قالب کلمات و جملات بیان کنیم. بنابراین باید بگوییم این کتاب مخصوص کسانی است که عاشق «سفر، ادبیات و نوشتن» هستند.

#کتابی_که_می‌خوانم

@Writing_lovers

آخرین پیش‌نویس را کنار بگذارید، سپس در حالی که وانمود می‌کنید قبلاً هرگز آن را نخوانده‌اید، بخوانیدش.


نیل گیمن


@Writing_lovers

«بیماری» خود، علت اساسی رو‌کردن به خلاقیت است. آفرینش مرا از درد و توهمات خلاص کرد و شفا داد. من با خلاقیتی که داشتم سلامتی‌ام را بازیافتم.

کی یر گگور



@Writing_lovers

مارگارت اتوود

دیالوگ

@Writing_lovers

من مدت‌ها از عقب سر به‌یک گدا نگاه می‌کنم یا فلان کورهٔ آهنگر را تماشا می‌کنم،‌نه برای این‌که فورأ آن را وصف کنم بلکه هرنگاه من می‌تواند جزئی از نکات را به‌من اهدا کند. بالمجموع این نکات یک‌وقت می‌توانند به‌من کمک کنند تا این‌که در موقع نوشتن آنچه می‌نویسم تکرار مشاهدات دیگران به‌نظر نیاید.

نامه‌های نیما یوشیج

@Writing_lovers

خواندن، یادگرفتن است. با خواندن، بهتر می‌شویم. این همان‌قدر که در مورد شخصیت‌های داستان‌هایم صادق است، در مورد خودم هم هست.


برنارد مالامود

@Writing_lovers

اگر حقیقت را در مورد خودتان نگویید، نمی‌توانید آن را در مورد دیگران بگویید.

ویرجینیا وولف


@Writing_lovers

توصیه‌های نویسندگی
جودی بلومی

@Writing_lovers

کشف صادقانه جهان

نیچه در کتاب «ارادۀ قدرت» می‌نویسد:

برای آن دسته از انسان‌ها که برایم مهم‌اند آرزوی درد و رنج، اندوه، بیماری، بدرفتاری و بی‌آبرویی می‌کنم؛ آرزو می‌کنم بی‌خبر نمانند از خودکم‌بینیِ عمیق، زجرِ بی‌اعتمادی به خود، بدبختیِ درهم‌شکستگان: دلم به حالشان هیچ نمی‌سوزد، چون بر آن‌ها فقط چیزی را آرزو می‌کنم که امروز می‌تواند ثابت کند ارزشی دارند یا نه.

امرسون در مقاله‌ای به سال ۱۸۴۱ می‌نویسد: «بزرگ‌مرد همواره در پی کوچکی است. زیر فشار قرارگرفتن، رنج‌بردن و شکست‌خوردن، بختِ آموختن چیزی تازه را به او می‌دهد».

چنانکه ناباکوف دراین باره گفته است:
«من توسط ارواح گمراه احاطه شده‌ام. رویاهای شکست خورده، هذیان‌ها، کابوس‌ها و همه چیزهایی که در زندگی بر من می‌گذرد. اشتباه نکنید آنها مرا عذاب نمی‌دهند بلکه تنها چشم‌اندازی برای دیدن هستند.»

و «نویسندگی، بیان صادقانه ما و رنج‌هایمان است.» به گفته تولستوی: «آن چیزی که برایش رنج کشیده‌ای به آنان بده. تو مجالی داشته‌ای جستجو کنی، بیندیشی، رنج بکشی پس آن استعدادی را که دست تاریخ به تو بخشیده زیر خاک دفن نکن. این آغاز راه زندگی دوباره است. وظیفه هنر جز این نیست و استعداد داشتن یعنی اطاعت از یک نیاز درونی و برآوردن این نیاز، غرض و وظیفهٔ نویسنده است.»

✍معصومه حامی‌دوست


@Writing_lovers