اگر کسی کتابی بهتر از بقیه همنوعانش بنویسد یا سخنی نیکوتر بگوید، جهان راه خود را به‌سوی خانه او خواهد گشود، حتی اگر در قلب جنگل مسکن داشته باشد.


امرسون

@Writing_lovers

عادت مؤثر نویسندگان بزرگ

گابریل گارسیا مارکز در مصاحبه ای با پاریس ریویو، بر اساس تجربه‌های شخصی خود به نویسندگان جوان توصیه کرد، آنچه را که می‌دانند بنویسند:

«اگر از من بخواهید که توصیه ای به نویسندگان جوان بکنم، من به آنها می‌گویم که آن چیزی را بنویسند که زمانی برای خودشان اتفاق افتاده، همیشه به راحتی می توان تشخیص داد که متن یک نویسنده برخاسته از تجربیات شخصی اوست یا آنچه از دیگران شنیده یا خوانده. همیشه از این نکته متحیرم که مرا به خاطر تخیلات قوی ام تشویق می کنند، در حالیکه به واقع تمامی آثار من پایه ای در واقعیت دارند. مشکل اینجاست که واقعیت های حوزه کارائیب، بیشتر شبیه تخیلات رام نشدنی است.»

@Writing_lovers

یک اصل در نوشتن این است که نویسنده ناگزیر است بی‌توجه به نقدها کارش را انجام بدهد. محمود دولت آبادی درباره نوشتن رمان «زوال کلنل» می‌گوید:

پیش از نوشتن آن خوابش را دیده بودم. دیگران نقدها نوشتند بر اینکه کوتاه است یا دراز ... من اما نویسنده بودم و باید کارم را انجام می‌دادم. اگر آن را نمی‌نوشتم باید سر از دیوانه‌خانه در می‌آوردم.



📚 رد؛ گفت و گذار سپنج
@Writing_lovers

جوهر شگفتِ نوشتن


کالوم مک کان


این راز نوشتن است:
از مصایب مایه می گیرد و از روزگار مکار
وقتی که دل آدمی را سر می گشایی
– اندا اوبراین Enda O’Brien

نویسنده جوان عزیز،

ما در خطر آن‌ ایم که اشتیاق مان برای آنچه حرفه ما ست از ما ربوده شود. بحران دوران ما این است که در تسلیم دردآلودی زندگی می‌کنیم به هر آنچه که اقتضای زمانه است.

 آن جوهر شگفتِ نوشتنِ صاحب عیار در آن است که نبض زخم ها را بسنجد بی آنکه آلوده خشونت عملی شود. نوشتن راهی است برای اذعان دردها بی آنکه بخواهد درد را بستاید یا آن را تحمل کند. نوشتن به خیال درد راه می دهد و همزمان ما را وامی‌دارد تا بالغ شویم و با دیوهای خویشتن روبرو شویم. ما برق رنج را لمس می کنیم. ما حامل زخم‌هاییم اما آنها همین اند: زخم و نه چیزی بیش.

به پا خیز. روشن بدان که برای اینکه قهرمان نوشتن باشی ممکن است ناگزیر باشی نقش دیوانگان را برعهده بگیری. بیچاره یوریک دلقک (در هملت)،  بیچاره فلستَف (در نمایش‌های شکسپیر)، بیچاره شهروند سرشناس. نقش قهرمان غالبا ابلهانه به نظر می‌رسد اما بهترین قهرمانان اراده بر آن دارند که این نقش را هر طور هست بازی کنند. در برابر جنگ. در برابر آز. در برابر دیوارها. در برابر ساده سازی. در برابر ندانم کاری و بیمایگی. دیوانه است که باید حقیقت را بازگوید.

خطر کن و خطرناک باش. آنچه را که مردم بی ارزش کرده‌اند احیا کن و ارزش بخش. به کسی اجازه نده که شوق قلم-کاری تو را ریشخند کند.

 نوشتار ما پرتره ای زنده از خود ما ست. جمله خوب توان آن دارد که تکان دهد، اغوا کند و ما را از گیجی و منگی بیرون کشد. الماس باش و سخت. راه خود را بکوب و هموار ساز. آنچه را که همگان دیده اند زیر و رو کن. (دنباله رو نباش و) عظمت تجربه کردن را تصویر کن. بدرخش و خود را برای طرد شدن آماده کن. دشواری‌ها را به آغوش بکش و سخت کار کن. 

تنها برای آن لذت ناب بنویس که نوشتن را برای آن برگزیده ایم و نیز برای آن دانشی که می‌تواند این جهان زیبا و غریب و خشم آلود ما را تغییر دهد. ادبیات شاهد صادق آن است که همه زندگی پیش از این نوشته و ثبت نشده است. تغییر همیشه ممکن است. و سلسله امرهای ممکن هنوز و همچنان پایان ناپذیر است. هر قدر که بخواهی بیشتر ببینی، بیشتر خواهی دید.  دست آخر، تنها چیزهایی که ارزش کار کردن دارد آن چیزهایی است که ممکن است قلب تو را بشکند. پس قلب ات را بشکن نویسنده جوان! و به خشم آور. 


مجله قلمرو، ترجمه مهدی جامی، شماره ۳

@Writing_lovers

سه کتاب با ژانری متفاوت که به تازگی خریده‌ام و برای خواندنشان هیجان زده‌ام:

کتاب «جادوگران، بدکارگان و ساحران» از انگاره‌های ایران باستان می‌گوید.
«کالیبان و ساحره» پر از اطلاعات تازه تاریخی و تحلیل های دقیق جامعه شناسی است و «تاریخ خیال» که به شگفتی‌های اروپای قرون وسطا می‌پردازد.


✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

تجربه نوشتن

شما باید طی ۶_۵ روزی که داستان را می‌نویسید، تمام وقت به آن فکر کنید در غیر اینصورت هرگز عبارات دقیقی نخواهید نوشت. لازم است هر عبارت پیش از آنکه روی کاغذ بیاید خوب در ذهن شما ورز داده شود.

آنتوان چخوف

امروز پس از یک هفته کارمداوم نوشتن داستانم را به پایان رساندم. ابتدا ایده داستان را در یک‌ جمله روی کاغذ نوشتم. پر از سؤالات درباره آن بودم؛ بنابراین لازم بود مدتی به جوانب مختلف آن فکر ‌کنم.

وقتی که تصاویر و اجزا داستان شروع به تکرار مداوم خودشان در ذهنم کردند، فرصت را از دست ندادم و آن ها را نوشتم و حین نوشتن آماده دریافت جنبه‌های تازه‌ای از آن شدم. در این میان اسطوره‌ها و ادبیات کلاسیک به کمکم آمد، جزییات به خودی خود کنار هم قرار ‌گرفت و داستانم تکمیل شد.

حالا نوبت خودکار قرمز است؛ مهمترین چیزی که داستانم به آن نیاز دارد دقت و ظرافت در به کار گیری واژگان مناسب است و من از حالا ‌آمادهٔ نوشتن یک پیش نویس تمیزتر از داستانم هستم.

✍معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

داستان می‌تواند ناجی شما باشد: داستان نجات دهنده است، سخت به دست می‌آید، اما وقتی به دست آمد در زندگی کمکتان می‌کند.


جمال میرصادقی

@Writing_lovers

همیشه صبح روز بعد، متن نوشته شده‌تان را بخوانید. این تقریباً همه چیز در بازنویسی کار است، شما باید متن را با یک ذهن تازه دوباره بخوانید.


دیوید آگیلوی



@Writing_lovers

برای ورود به رازهای شگفت انگیز زندگی‌ام از دفترچه یادداشت استفاده می‌کنم. دفترچه‌ای که با خود حمل می‌کنم و معمولاً وقایعی را در آن شرح می‌دهم که هرگز رخ نداده‌اند و احتمالاً نمی‌توانستند رخ دهند.

اسکار وایلد

📚 اهمیت جدی بودن

@Writing_lovers

من به این دلیل موفق می‌شوم هر بار داستان‌های خوبی بنویسم که در اتاق دربسته می‌نویسم؛ در ذهنم و برای خودم و خوانندهٔ ایده‌آلم می‌نویسم.

دست از تلاش برای اینکه مورد پذیرش دیگرانی که علاقه‌ای به روند نوشتن‌تان ندارند، بردارید. از خودتان و نوشتن، در مقابل خوانندگان ایرادگیر و نظرات غیرکارشناسانه محافظت کنید و اجازه ندهید آنها دلسردتان کنند. اینکه مدام بخواهید خودتان را برای افراد غیر علاقمند، توضیح بدهید باعث می‌شود تا حد زیادی انرژی خلاق شما در مسیر اشتباهی هدر برود و در موقعیتی قرار می‌گیرید که دائم داستان و هدفتان را زیرسؤال می‌برید و احتمالا از خود می‌پرسید چه باید بکنید. پاسخ این است: تا جایی که می‌توانید به سرعت بنویسید و اولین نسخه دست‌نویستان را شروع کنید. اما در حین کار شاگرد باشید و بیاموزید و از کنجکاوی بیشتر درباره ابزارها و امکانات کارتان دست برندارید.

استیون کینگ

@Writing_lovers

ممکن است از پیدا کردن کتاب های کودکان در قفسه کتاب هایم بسیار متعجب شوید. در واقع از میان کتابهایی که نوشته‌ام علاقه کنونی‌ام نسبت به کتاب هایی است که برای جلب توجه و خواندن بچه ها می‌نویسم. من صدها نامه شیرین و زیبا از طرف پدر و مادران دریافت می کنم که از من برای اینکه فرزندشان را وادار به کتاب خواندن کردم، تشکر می‌کنند.

جیمز پترسون

@Writing_lovers

یک مونولوگ طولانی


ادوارد راب الیس در ۱ دسامبر ۱۹۳۲ می‌نویسد:«عصر امروز راس به من گفت: «نگه داشتن دفترچه خاطرات کاری است که از یک آدم فوق العاده خودخواه برمی‌آید.‌‌» من هم ناخودآگاه شروع به دفاع از خودم کردم و چندین دلیل آوردم «فرصتی برای تمرین نوشتن»، «فرصت تجزیه و تحلیل خودم»، ارزش یک دفتر خاطرات به عنوان «یک منبع مرجع»

در نوامبر ۱۹۳۷ می‌نویسد: «نوشتن خاطرات روشی است که با آن خودم را از جنون نجات دادم. این واقعیتی است که در تمام زندگی سعی کرده‌ام با خودم ارتباط برقرار کنم و دفتر خاطرات من گواه این تلاش است. زندگی من یک مونولوگ طولانی بوده و من فقط در صورتی عصبانی می‌شوم که هرگز نتوانم با خودم صحبت کنم.»

(دفتر خاطرات قرن. ادوارد راب الیس. ۲۰۰۸)

ادوارد راب الیس روزنامه نگار آمریکایی است که دفتر خاطرات خود را از نوجوانی آغاز کرد و تقریباً بیش از ۷۰ سال هر روز نوشت و برای هر سال یک جلد را پر می‌کرد. دفتر خاطرات او به عنوان طولانی ترین دفتر خاطرات جهان، در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد و مملو از جزئیات زندگی و با 37.5 میلیون کلمه در سال شناخته شده است.‌

@Writing_lovers

معمای حافظ
کارگاه نقد و واکاوی سخن و اندیشه ی حافظ شیرازی با بررسی جهان بینی و بن مایه های اندیشه ی حافظ در دوسطح مقدماتی و پیشرفته به شکل حضوری و غیر حضوری برگزار می گردد.
برای دریافت اطلاعات بیشتر به صفحه ی شخصی در تلگرام مراجعه یا با شماره ی زیر تماس حاصل نمایید
۰۹۱۱- ۱۸۵-۳۲-۷۳
آغاز کارگاه : ۲۵ اردیبهشت
آموزگار : وارش پارسی

@kheradnameh2

@Irnika

هیچکس بدون داشتن برنامه‌ای دقیق و مشخص و بی‌رعایت نظم و‌ترتیب در کارها، موفقیتی به دست نخواهد آورد. کار هنری بخصوص نویسندگی، یک کار شبانه روزی است هر روز باید نوشت. شما حتی زمانی که قدم می‌زنید، غذا می‌خورید یا ورزش می‌کنید،‌ نباید از تفکر درباره کار هنری غافل باشید.


علی اشرف درویشیان

@Writing_lovers