نویسندگی ‌و‌ نوشتن|معصومه‌ حامی‌دوست

دانش کم چیز خطرناکی است.
باید که از چشمه‌ی حکمت
یا هیچ ننوشی یا خود را سیراب کنی.
در این چشمه، جرعه های کوچک و رقیق آدمی را بی خبر می کند
اما نوشیدن ساغرهای پربار، شخص را به هوشیاری باز می گرداند.
الکساندر پوپ

چندی پیش یکی در گفتگویی می‌گفت:«کتاب خواندن خوب است اما به اندازه» او با اصرار و اظهار فضلی عجیب، سعی داشت تا مخاطبش را قانع کند که دانستن خوب نیست و آدمی را عمیق می‌کند. او می‌گفت آگاهی خوب است اما به اندازه.»

این یعنی اشتباه محض. دانش اندک، توهم دانایی ایجاد می‌کند و مثل سلاح خطرناکی است که می‌تواند هم جان خود فرد و هم اطرافیانش را به خطر بیندازد.

از وقتی این گفتگو را شنیده‌ام، فکرم را از جهاتی به خودش مشغول کرده است و تصمیم گرفتم آن را مایه نوشتن این مطلب کنم.

از مردم جامعه‌ام تعجب می‌کنم چه بهانه های رنگینی برای مطالعه نکردن و کتاب نخواندن دارند. چه فقری دامن گیر جامعه‌مان شده است.

انگار هم پیمان شده باشند تا از فرقه خاصی پیروی کنند که اصول اولیه‌اش مطالعه نکردن و مقاومت در مقابل آگاهی است و چه دلایلی محکم و زینت شده ای دارند این جماعت کتاب نخوان.

نمی‌دانم ایرانی‌ها از چه زمانی دشمن سرسخت آگاهی شدند و به اندیشه‌های منحط روی آوردند اما این را می‌دانم کسی که تو را به مطالعه‌ی کم دعوت می‌کند یا خائن است یا جاهل.

افراد کندذهن و میان مایه‌ای که آگاهی اندک مورد توصیه‌شان را جز در منابع دست دوم جستجو نمی‌کنند و با توهم دانایی دیگران را هم به راه‌ غلطشان دعوت می‌کنند.

داروین می گوید: «جهالت بیش از دانایی، احساس امنیت ایجاد می‌کند.»

در واقع فرایند آگاهی از آن جهت با درد همراه است و‌به‌مذاق بعضی ها خوش نمی‌آید که عادات و تعصبات اشتباه و نابه‌جا را از ما دور می‌کند. کسی که به خاطر این رنج، خود را از دانش محروم ‌کند به کبکی می‌ماند که سرش را زیر برف فرو کرده است.

پاسخ این افراد، افراط است. افراط در آگاهی، افراط در دانستن، اندیشیدن، عمل کردن و افراط در مطالعه کردن و پیش رفتن.

@Writing_lovers

279 viewsedited 09:45